قرص تری فلوئوپرازین (روش مصرف،اثرات و فواید)

عوارض قرص تری فلوئوپرازین چیست,قرص فلوئوپرازین برای چیه,قرص تری فلویوپرازین 1 میلی گرم چیست,قرص تری فلوئوپرازین چه قرصی,اسکازینا چیست؟,آمپول تری فلوزیک,آیا تری فلوپرازین اعتیاد آور است؟,اطلاعات دارویی قرص تری فلوئوپرازین
نام علمی دارو (ژنریک): Trifluoperazine
گروه دارویی: Anxiolytic Sedatives Hypnotics and Antipsychotics
خواب آورهای آرامبخش ،وضد جنون ها

موارد و مقدار مصرف
الف) حالات اضطرابی.
بزرگسالان: از راه خوراكی، مقدار 2-1 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود. دوز دارو تا 6 میلی گرم در روز، در صورت لزوم قابل افزایش است.
ب) اسكیزوفرنی و سایر اختلالات سایكوتیك.
بزرگسالان: برای بیماران سرپایی، از راه خوراكی، مقدار 2-1 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود، و برحسب نیاز به این مقدار اضافه می‌گردد. برای بیماران بستری، از راه خوراكی، مقدار 5-2 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود و ممكن است به تدریج تا mg/day 40 افزایش یابد. از راه عضلانی مقدار 2-1 میلی گرم هر 6-4 ساعت، برحسب نیاز، تزریق می‌شود.
كودكان 12-6 ساله (بستری یا تحت مراقبت دقیق): از راه خوراكی ، مقدار یك میلی گرم 2-1 بار در روز مصرف می‌شود و ممكن است به تدریج تا mg/day 15 افزایش یابد. یا 1 میلی گرم عضلانی، یك یا دو بار در روز مصرف می‌شود.

مكانیسم اثر
اثر ضد سایكوز: به نظر می‌رسد این دارو از طریق انسداد پس سیناپسی گیرنده‌های دوپامینی در CNS اثرات ناشی از تحریك دوپامین را مهار می‌كند. اثرات ضد استفراغ دارو ناشی از انسداد گیرنده دوپامینی در منطقه ماشه‌ای گیرنده شیمیایی بصل النخاع ( CTZ) است.
تری فلوئوپرازین اثرات مركزی و محیطی بسیاری دارد. این دارو موجب انسداد گیرنده‌های آلفا شده و فعالیت ناشی از هیستامین و سروتونین را خنثی می‌سازد.
شایع ترین عوارض جانبی این دارو تظاهرات اكستراپیرامیدال است. فعالیت تسكین بخشی و ضد موسكارینی این دارو كمتر از فنوتیازینهای آلیفاتیك و پیپریدین است.

اثر بر آزمایشهای تشخیصی
تری فلوئوپرازین موجب بروز نتایج مثبت كاذب در آزمونهای تعیین غلظت ادراری پورفیرینها، اوروبیلی نوژن، آمیلاز، و 5ـ هیدروكسی ایندول استیك اسید (5-HIAA) می‌شود، زیرا متابولیتهای این دارو موجب تیره شدن ادرار می‌گردد.
همچنین، این دارو موجب بروز نتایج مثبت كاذب در آزمونهای ادراری تشخیص بارداری (با استفاده از گونادوتروپین كور یونیك انسانی به عنوان معرف) می‌شود.
تری فلوئوپرازین نتایج آزمونهای عملكرد كبد، AST و ALT، الكالین فسفاتاز، و بیلی روبین را افزایش و شمارش WBC و گرانولوسیت را كاهش می‌دهد.

مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: جذب دارو به طریق مصرف آن بستگی دارد. جذب خوراكی این دارو متغیر و نامنظم و زمان شروع اثر آن 1.4-1 ساعت است. این دارو بعد از تزریق عضلانی به سرعت جذب می‌شود.
پخش: به طور گسترده در بدن، از جمله شیر، انتشار می‌یابد. 99-91 درصد به پروتئین پیوند می‌یابد. غلظت سرمی پایدار آن طی 7-4 روز حاصل می‌شود.
متابولیسم: به میزان زیادی در كبد متابولیزه می‌گردد، ولی هیچگونه متابولیت فعالی تشكیل نمی‌ شود.
دفع: بیشترین مقدار دارو از طریق كلیه‌ها در ادرار دفع می‌شود. مقداری از دارو نیز از طریق مجاری صفراوی در مدفوع دفع می‌شود.

موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
مصرف همزمان با داروهای مقلد سمپاتیك، از جمله اپی‌نفرین، فنیل افرین، فنیل پروپانول آمین و افدرین، و داروهای كاهنده اشتها ممكن است اثرات تحریك كننده و تنگ كننده عروق این داروها را كاهش دهد. مصرف اپی نفرین به عنوان یك داروی تنگ كننده عروق در بیمارانی كه تری فلوئوپرازین مصرف می‌كنند ، ممكن است موجب معكوس شدن اثر اپی نفرین یا كاهش بیشتر فشار خون شود.

تری فلوئوپرازین ممكن است پاسخ فشار خون را به داروهای كاهنده فشار خون كه از طریق مركزی عمل می‌كنند (مانند گوانتیدین، كلونیدین، متیل دوپا، و رزرپین) مهار سازد.
داروهای مسدود كننده بتا ممكن است با مهار متابولیسم تری فلوئوپرازین غلظت پلاسمایی این دارو را افزایش داده و موجب مسمومیت شوند.
مصرف همزمان با پروپیل تیواوراسیل خطر بروز آگرانولوسیتوز را افزایش می‌ دهد.

مصرف همزمان با لیتیم ممكن است موجب مسمومیت شدید نورولوژیك یا یك سندرم شبه آنسفالیت و كاهش پاسخ درمانی به تری فلوئوپرازین شود.
نمكهای آلومینیوم جذب گوارشی تری فلوئوپرازین را افزایش و اثرات درمانی آن را كاهش می‌دهند. 1 ساعت قبل یا دو ساعت بعد از نمكهای آلومینیوم مصرف شود.
باربیتوراتها و لیتیم می‌توانند اثر فنوتیازین را كم كنند.
استفاده تو ام با تضعیف كننده‌های سیستم اعصاب مركزی، باعث افزایش تضعیف CNS می‌شود. از استفاده تو ام بپرهیزید.
كافئین اثرات دارو را كم می‌كند. تنظیم دوز لازم می‌باشد.
استفاده تو ام با الكل باعث افزایش دپرسیون CNS بویژه مهارتهای سایكوموتور می‌شود.
سیگار كشیدن اثرات دارو را كم می‌كند.
قرار گرفتن در معرض نور خورشید، ریسك ایجاد واكنشهای حساسیت به نور را بیشتر می‌كند.

طبقه‌بندی فارماكولوژیك: فنوتیازین، مشتق پیپرازین.
طبقه‌بندی درمانی: ضد سایكوز، ضد استفراغ.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C

ملاحظات اختصاصی
‌علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی فنوتیازین ها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1ـ ‌در صورت مصرف دارو برای درمان اضطراب، مقدار مصرف نباید از mg/day 6 و مدت درمان نباید از 12 هفته تجاوز كند. با این وجود ، بعضی از پزشكان این دارو را فقط برای درمان سایكوز توصیه می‌كنند.

2ـ‌ تزریق عضلانی دارو باید به طور عمیق در یك چهارم فوقانی خارجی عضله سرینی انجام شود.

3ـ فشار خون بیمار قبل و بعد از تزریق پیگیری شود.

4ـ تشدید درد آنژین صدری در بیمارانی كه تری فلوئوپرازین مصرف می‌كنند، گزارش شده است. با این وجود، تغییرات EKG با مصرف این دارو در مقایسه با فنوتیازین های دیگر كمتر بروز می‌كند.

5ـ شكل مایع این دارو ممكن است پس از تماس با پوست موجب بروز بثورات پوستی شود.

6ـ‌ دارو ممكن است رنگ ادرار را به صورتی تا قهوه‌ای و رنگ پوست را به خاكستری تا آبی تغییر دهد.

7ـ‌ مصرف تری فلوئوپرازین می‌تواند با بروز نشانه‌های اكستراپیرامیدال و واكنشهای حساسیت به نور همراه باشد. بیمار باید از قرار گرفتن در معرض نور خورشید خودداری كند.

8ـ بیمار از نظر بروز حركات غیرطبیعی بدن باید به طور مرتب (حداقل هر شش ماه یك بار) پیگیری شود.

9ـ‌دوز دارو به آهستگی كاسته شود. پس از قطع ناگهانی درمان طولانی مدت، بیماران ممكن است دچار گاستریت، ‌تهوع، ‌استفراغ، ‌گیجی، ترمور، احساس گرما یا سرما، تعریق، تاكیكاردی، ‌سردرد، بی‌خوابی، بی اشتهایی، سفتی عضلات، تغییر وضعیت ذهنی-روانی و شواهدی از ناپایداری سیستم خودكار عصبی شوند.

نكات قابل توصیه به بیمار
1ـ بروز هر گونه حركات غیرطبیعی، مانند واكنشهای دپستونیك، آكاتیزی، دیسكینزی تأخیری را به پزشك اطلاع دهد.

2ـ‌ احتمال بروز بسیاری از تداخلهای دارویی وجود دارد. قبل از مصرف هر گونه دارو با پزشك مشورت كنید.

3ـ‌ بسیاری از عوارض جانبی با كاهش مقدار مصرف دارو ممكن است برطرف شوند. در صورت بروز اشكال در دفع ادرار، گلودرد، سرگیجه، یا غش به پزشك اطلاع دهید.

4ـ‌ تا تثبیت اثر دارو از انجام فعالیتهای مخاطره آمیزی كه احتیاج به هوشیاری دارند، خودداری كنید. اثرات تسكین بخش دارو معمولاً طی چند هفته برطرف می‌شود.

5ـ‌ از قرار گرفتن در معرض نور خورشید خودداری كنید و هنگام بیرون رفتن از داروهای محافظ پوست استفاده كنید تا از بروز واكنشهای حساسیت به نور جلوگیری شود.

6ـ از رفتن به حمامهای بسیار سرد یا بسیار گرم یا قرار گرفتن در معرض درجه حرارت بسیار زیاد یا كم خودداری كنید. دارو ممكن است موجب تغییرات در تنظیم درجه حرارت بدن شود.

7ـ از مصرف فرآورده‌های حاوی الكل و داروهای دیگری كه ممكن است موجب تسكین بیش از حد شود، خودداری كنید.
مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده به مقدار كمتر دارو احتیاج دارند. بروز عوارض جانبی، بخصوص دیسكینزی تأخیری و سایر اثرات اكستراپیرامیدال و كمی فشار خون در این بیماران بیشتر است.

مصرف در كودكان: مصرف دارو در كودكان كوچكتر از شش سال توصیه نمی‌ شود.

مصرف در شیردهی: تری فلوئوپرازین ممكن است در شیر ترشح شود. با احتیاط مصرف شود.

عوارض جانبی تری فلوئوپرازین

اعصاب مركزی: نشانه‌های اكستراپیرامیدال ، رخوت (به ندرت)، سودوپاركینسونیسم، خواب آلودگی (غالباً)، سندرم بدخیم نورولپتیك، سرگیجه، سردرد، بی خوابی، تشدید نشانه‌های سایكوتیك، خستگی، دیسکینزی تأخیری.
قلبی ـ ‌عروقی: كمی فشار خون در حالت ایستاده، تاكیكاردی، تغییرات (EKG).
چشم: تاری دید، تغییرات چشمی (تغییر پیگمانتاسیون شبكیه با مصرف طولانی مدت دارو).
دستگاه گوارش: خشكی دهان، یبوست، تهوع.
ادراری ـ تناسلی: احتباس ادرار، بی نظمی قاعدگی.
خون: لكوپنی گذرا، آگرانولوسیتوز.
كبد: یرقان انسدادی.
متابولیك: افزایش وزن.
پوست: واكنشهای آلرژیك، درد در محل تزریق عضلانی، حساسیت به نور، بثورات جلدی، آبسه استریل.
سایر عوارض: ژنیكوماستی، توقف ترشح شیر.

مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: خواب عمیق و احتمالاً اغما ، كمی فشار خون یا زیادی فشار خون، نشانه‌های اكستراپیرامیدال، دیستونی، حركات غیر ارادی و غیر طبیعی عضلات، آشفتگی، حملات تشنجی، آریتمی، تغییرات (EKG)، هیپوترمی یا هیپرترمی، اختلال عملكرد سیستم اعصاب خودكار.

درمان: علامتی و حمایتی بوده و شامل كنترل علائم حیاتی، بازنگهداشتن راه تنفسی، تثبیت درجه حرارت بدن و حفظ تعادل آّب و الكترولیت می‌شود. از واداشتن بیمار به استفراغ باید خودداری شود؛ دارو رفلكس سرفه را مهار كرده و ممكن است آسپیراسیون بروز كند. شتسشوی معده و سپس ، مصرف ذغال فعال و مسهلهای نمكی از جذب دارو جلوگیری می‌كند. دیالیز معمولاً بی تأثیر است. در صورت نیاز ، درجه حرارت بدن تنظیم شود. كمی فشار خون را می‌توان با تزریق وریدی مایعات درمان كرد.

از تجویز اپی نفرین باید خودداری شود، حملات تشنجی با دیازپام تزریقی یا باربیتوراتها، آریتمی با فنی توئین تزریقی (mg/kg 1 كه میزان آن با فشار خون تنظیم می‌ شود)، واكنشهای اكستراپیرامیدال با بنزتروپین mg 2-1 یا دیفن هیدرامین تزریقی mg 50-10 درمان می‌شود.

اشكال دارویی
Tablet: 1, 2, 5, 10mg
Injection: 1 mg/ml

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده