معماری

احیای نیترات (Nitrate reduction)

احیای نیترات :(Nitrate reduction)
تعدادی از باکتری ها، نیترات را به فراورده های انتهایی گازی شکل مانند ازت و اسید نیترو تبدیل می کنند.
NH3                NO3                NO2
برای بررسی توانایی احیای نیترات، باکتری را در محیط نیترات براث  که دارای ۰٫۱% ، KNO3 می باشد کشت می دهند. سپس  بر روی کشت  ۲۴ ساعته باکتری از هر یک از معرف های A و   Bبه ترتیب دو قطره در محیط کشت می ریزیم. پدید آمدن رنگ قرمز در مدت ۳۰ ثانیه نشان دهنده احیای نیترات به نیتریت است. وجود نیتریت تولید شده را نخست با افزودن اسید سولفانیلیک (A) و سپس آلفا نفتیل آمین (B) مشخص می کنند. اسید سولفانیلیک و نیتریت ترکیب شده و نمک دیازونیوم تولید می کنند. آنگاه از ترکیب شدن نمک دیازونیوم با آلفا نفتیل آمین رنگ قرمز محلول در آب  پدید می آید. بنابر این پدیدار شدن رنگ قرمز پس از افزودن دو معرف نشانه وجود نیتریت در محیط براث و مثبت بودن آزمایش است.
در صورتی که رنگ قرمز پدید نیاید ممکن است:
الف) نیترات احیا نشده باشد.
ب)نیترات به مرحله فراتر از نیتریت احیا شده و N2 یا NO یا N2O و یا  NH3ایجاد کرده باشد.
برای اطمینان از نتیجه می توان مقدار کمی پودر روی (Zn) به محیط کشت افزود. در صورتی که در محیط نیترات موجود باشد (باکتری نیترات را احیا نکرده باشد) نیترات توسط روی به نیتریت احیا شده و رنگ قرمز پدید می آید. ( احیای نیترات توسط باکتری منفی)
اگر محیط حتی بعد از افزودن Zn قرمز نشود نشان دهنده آن است که باکتری مورد نظر نیترات را به نیتریت و سپس به محصولات دیگر احیا کرده است.(احیای نیترات توسط باکتری مثبت)
در هنگام افزودن پودر روی به محیط کشت باید توجه داشت که افزودن بیش از حد پودر روی ممکن است موجب اشتباه شود. زیرا در صورت زیاد بودن روی، اکسیژن تولید شده، نیتریت حاصل از نیترات احیاء نشده را به آمونیاک تبدیل می کند که مانع از پیدایش رنگ و یا فقط یک واکنش رنگی ضعیف خواهیم داشت.

پاسخ دهید