معماری
شیگلا

باکتری شیگلا shigella

شیگلا ها به صورت باسیل های گرم منفی هستند که فاقد اسپور و کپسول و بدون حرکت می باشند.
این باکتریها هوازی بی هوازی اختیاری اند ، گلوکز را تخمیر می کنند اما قادر به تخمیر لاکتوز نیستند.
شیگلاها در مدفوع مبتلایان به اسهال خونی باسیلی دیده میشوند  که در انسان اسهال خونی یا دیسانتری ایجاد میکند.
سروتایپ های شناسایی شده از شیگلاها عبارتند از :
سروتایپ گروه A , شیگلا دیسانتری
سروتایپ گروه B , شیگلا فلکسنری
سروتایپ گروه C , شیگلا بویدی
سروتایپ گروه D , شیگلا سونئی

تشخیص آزمایشگاهی شیگلا shigella
در آزمایش لام مرطوب از نمونه مدفوع در بیماران اسهالی مشکوک به شیگلوز تعدادی گلبول قرمز  ، پلی مورف و ماکروفاژ مشاهده میشود.
کشت : برای کشت و شناسایی شیگلا باید در نظر داشت که مدفوع به علت خاصیت اسیدی باعث مرگ شیگلا میگردد.
بهترین روش نمونه گیری جهت به دست آوردن شیگلا ، سواب رکتال می باشد که در این صورت سواب باید کاملا مرطوب باشد.
شیگلا در سطح محیط آگار خوندار ایجاد کلنی های خاکستری میکند و در سطح محیط EMB  یا مک کانکی به صورت کلنی های لاکتوز منفی (بیرنگ) دیده می شود
برای جدا کردن شیگلا (باسیل دیسانتری) که در مدفوع بیماران یافت میشود باید نمونه مدفوع را مستقیما روی محیط کشت تلقیح نمود.
محیط های کشت EMB, مک کانکی ، ss, سلنیت F از محیط کشت های انتخابی و افتراقی مناسب برای جداسازی و تشخیص شیگلا هستند.
برای تایید تشخیص می توان کلنی جداشده را روی محیط های کلیگلر آیرون آگار  ، سیترات ، لیزین آیرون آگار ، اوره و MR -VP کشت و بررسی نمود.
شیگلا در محیط کلیگر فقط قادر به تخمیر قند گلوکز می باشد و قادر به تخمیر لاکتوز نیست. ( آلکالن – اسید ) گوگرد را احیا نمیکند ( بدون SH2 )   و واکنش های IMVIC در مورد شیگلا از راست به چپ – – + v است.
در مرحله نهایی به منظور شناسایی دقیق گونه شیگلا و تعیین انواع آن از آنتی سرم های اختصاصی شیگلا و روش های سرولوژی آگلوتیناسیون روی لام استفاده میشود.

شیگلا در خون وارد نمیشود .
کشت خون برای بررسی شیگلا بی ارزش است.
شیگلا سونه ای لاکتوز را به کندی تخمیر میکند.

پاسخ دهید