معماری

تست نیاسین

تست نیاسین:
آزمایش نیاسین اولین بار بوسیله konno ابداع گردید سپس Runyon و همکارانش تغییراتی در آن دادند. این آزمایش بر اساس تشکیل کمپلکس رنگی که به علت پیدایش پیریدین (نیاسین) توسط باکتری و ترکیب آن با اولین عامل آمینی بروموسیانوژن (CNBR) صورت می گیرد استوار است. در نمونه ای بالینی باسیل اسید فاست که مقدار زیادی نیاسین تولید نماید احتمالاً باسیل سل (M.tuber clasis) می باشد.
معمولاً پس از ۳-۴ هفته از کشت باکتری بر روی محیط L.J استفاده می گردد که با افزودن آنیلین و بروموسیانوژن ایجاد رنگ زرد نشانه مثبت بودن تست است.

نیاسین (Nicotinic acid) نقش مهمی را در واکنش های اکسیداسیون و احیاء، در متابولیسم مایکوباکتریوم ها دارد. اگر چه تمامی مایکوباکتریوم ها این ماده را تولید می نمایند اما M.tuberculosis بیشترین مقدار را در محیط کشت ایجاد می کند. این تست برای تشخیص M.T کافی نمی باشد اما برای تأیید کاربرد دارد. این تست بایستی روی محیطی که حداقل ۵۰ کلنی داشته و باکتری کند رشد (Slow grower) بوده و پس از ۳ هفته رشد، انجام گیرد.
روش smear قادر است ۵۰۰۰-۵۰۰۰۰ org/ml را در نمونه تشخیص دهد ولی روش gold standard، کشت می باشد که قادر است ۱۰-۱۰۰۰ org/ml را شناسایی  نماید.

انواع بیماری زای مایکوباکتریوم ها، مایکوپلاسما، هموفیلوس آنفلوآنزا، کلبسیلا پنومونیه، استرپتوکوکوس ها، استافیلوکوکوس ها و … ممکن است در خلط وجود داشته باشند.

پاسخ دهید