معماری
اسکولین

محیط کشت بایل اسکولین اگار (BEA)

محیط کشت بایل اسکولین اگار (BEA)
اولین بار در سال ۱۹۷۰ استفاده از محیط کشت بایل اسکولین اگار (Bile Esculin Agar) توسط Facklam & Moody به عنوان یک تست افتراقی جهت شناسایی استرپتوکوک های گروه D ( انتروکوک ها ) از دیگر  گروه های استرپتوکوک مورد استفاده قرار گرفت.
البته محیط کشت بایل اسکولین اگار برای افتراق گونه های انتروباکتر ٬ کلپسیلا ٬ اشرشیا کلی ٬ در خانواده انتروباکتریاسه نیز کاربرد دارد.
در این ازمون محیط  کشت بایل اسکولین اگار که جامد است ٬ در داخل لوله  به صورت شیب دار ( slant ) و یا داخل پلیت مورد استفاده قرار می گیرند.

محتویات اصلی  محیط کشت بایل اسکولین اگار  :
اسکولین ( منبع کربوهیدرات)
صفرای گاوی  oxbile) 4%) ….جلوگیری از رشد دیگر باکتری های گرم مثبت و سایر استرپتوکوک ها به جز گروه D
سیترات فریک ( نمک اهن ) به عنوان معرف
اساس ازمایش:
استرپتوکوک های گروه D ( انتروکوک ها) گلیکوزید اسکولین را به اسکولتین و دکستروز (  گلوکز) تجزیه می نمایند.
اسکولتین  ( Esculetin) با سیترات فریک به عنوان معرف واکنش داده و تشکیل یک کمپلکس قهوه ای تا سیاه را می دهند.

شرایط نگهداری :
انکوباسیون به مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت (حداکثر )
در دمای ۳۵ درجه سانتیگراد و شرایط هوازی

تفسیر ازمایش :
رنگ اولیه محیط کرم یا زرد رنگ است و استرپتوکوک فکالیس (S. faecalis)  در گروه D  در محیط رشد  کرده و اطراف کلونی ها را قهوه ای تا سیاه رنگ می نماید.
استرپتوکوک پایوژنز (S. pyogenes) مهار رشد جزئی تا کامل ٬ تغییر رنگ محیط از تیره (سیاه یا قهوه ای ) تا بدون تغییر رنگ محیط
استرپتوکوک ویردانس (S.viridans)  فاقد رشد و عدم تغییر رنگ محیط.
نکته: میزان کمتر از۴% بایل( oxbile) در محیط کشت بایل اسکولین باعث رشد سایر استرپتوکوک ها و ایجاد خطا در ازمایش می شود.

پاسخ دهید