معماری

محیط Bile Esculin Agar

بایل اسکولین آگار جهت افتراق استرپتوکوک های گروه D  از استرپتوکوک های غیر گروه D  به کار
می رود.

۲-  اساس آزمایش:

استرپتوکوک های گروه D  (شامل انتروکوک ها) گلیکوزید اسکولین را به اسکولتین و دکستروز تجزیه
می کنند. اسکولتین (Esculetin) با نمک آهن به شکل کمپلکس قهوه ای تیره یا سیاه واکنش می دهد. سیترات فریک به عنوان معرف (اندیکاتور) تجزیه اسکولین و تشکیل اسکولتین، به داخل محیط افزوده می شود. Oxgall (صفرای گاوی) نیز رشد باکتری های گرم مثبت به جز انتروکوک ها را مهار کند.

نکته: حدود ۳۰%  از استرپتوکوک های ویریدنس بایل اسکولین مثبت هستند.
۳-  نمونه اولیه: 

کلنی های ایزوله شده روی بلاد آگار

 ۴-  مواد و ابزار مورد نیاز:

محیط کشت بایل اسکولین آگار تهیه شده در پلیت یا در لوله بصورت شیب دار

۵-  روش انجام کار:

محیط کشت را با دو یا سه کلنی تلقیح کنید (اگر محیط کشت در لوله تهیه شده، باید سطح و عمق را تلقیح نمایید) و به مدت ۲۴-۱۸ ساعت در دمای C °۲ ± ۳۵ ، در شرایط هوازی یا اتمسفر محتوی دی اکسید کربن، انکوبه نمایید (بعضی از سویه ها به انکوباسیون بیشتری، نهایتاً ۴۸ ساعت، نیاز دارند(. سیاه شدن محیط دلالت بر مثبت بودن نتیجه آزمایش دارد.

نتیجه مثبت اغلب در طی ۴ ساعت ظاهر می شود.‌‌ اما در نهایت همه استرپتوکوک های گروه D  در طی ۴۸ ساعت، مثبت خواهند شد.

۶-   برنامه کنترل کیفی (QC): 

Streptococcus faecalis ATCC 29212: رشد می کند و اطراف کلونی ها سیاه می شود (کنترل مثبت)

Streptococcus pyogenes ATCC 19615: رشد بطور جزئی تا کامل مهار می شود (کنترل منفی)

Streptococcus viridans, not group D:  فاقد رشد، عدم تغییر رنگ محیط کشت (کنترل منفی)

۷-  تداخلات: 

توجه نمایید که محیط بایل اسکولین آگار، حاوی ۴۰%  بایل باشد. محیط کشت ساخت بعضی از سازندگان، حاوی مقدار کمتری صفرا می باشد، در نتیجه باعث اشتباه در تشخیص بعضی از استرپتوکوک های ویریدنس به عنوان استرپتوکوک گروه D  یا انتروکوک می شود.

 

پاسخ دهید