معماری
بیمارستان

مروری بر عفونت‌های کسب‌شده از بیمارستان و نقش آزمایشگاه میکروب‌شناسی

مروری بر عفونت‌های کسب‌شده از بیمارستان و نقش آزمایشگاه میکروب‌شناسی

 

هرساله افراد زیادی به علت عفونت‌های بیمارستانی جان خود را از دست می‌دهند. این عفونت‌ها که عفونت‌های کسب‌شده از محیط بیمارستان (HAI) نیز نامیده می‌شوند، عفونت‌هایی هستند که بیماران در مدت‌زمان دریافت مراقبت‌های بهداشتی برای دیگر بیماری‌ها، کسب می‌کنند. HAIها علت مرگ‌ومیر قابل‌توجهی از بیماران در حال دریافت مراقبت‌های بهداشتی (بیماران بستری در بیمارستان) است و مخارج مستقیم و غیرمستقیم این عفونت‌ها، منابع مالی محدود تخصیص یافته به مراقبت‌های بهداشتی به خود اختصاص می‌دهد.

کلمات کلیدی: عفونت کسب‌شده بیمارستانی، کنترل، میکروبیولوژی

مقدمه

بر اساس تعریف سازمان بهداشت جهانی عفونت بیمارستانی «عفونت کسب‌شده در بیمارستان توسط فرد بیماری هست که به علت بیماری دیگری در بیمارستان پذیرش‌شده است. این عفونت‌ها شامل عفونت‌های کسب‌شده در بیمارستان هستند اما پس از ترخیص از بیمارستان ظاهر می‌شوند و عفونت‌های شغلی در میان کارکنان مرکز نیز جزء این عفونت‌ها می‌باشند». به‌عبارت‌دیگر عفونت‌های بیمارستانی، عفونت‌های کسب‌شده در بیمارستان یا واحد سرویس بهداشت و درمان است که اولین بار 48 ساعت (یا بیشتر) پس از پذیرش بیمارستانی یا طی 30 روز پس از ترخیص از محل بستری ظاهر می‌شوند.

HAI بیماری موضعی یا سیستمیک است که از واکنش‌های جنبی ناشی از عوامل عفونی ایجاد می‌شود که هنگام پذیرش به بیمارستان وجود نداشته و یا به حالت کمون نبوده است.

وسعت مشکل

عفونت‌های کسب‌شده بیمارستان یک پدیده جهانی است. مراقبت از بیمار در سیستم‌هایی فراهم می‌شود که از کلینیک مراقبت‌های بهداشتی کوچک با امکانات پایه‌ای و کوچک تا بیمارستان‌های بزرگ پیشرفته و بسیار مجهز به فناوریهای نوین درجه‌بندی می‌شوند. باوجود پیشرفت در بهداشت عمومی و مراقبت‌های بیمارستانی، عفونت همچنان در بیماران بستری در بیمارستان و همچنین در کارکنان بیمارستان بروز می‌کند. بنا بر آمار سازمان بهداشت جهانی (WHO)، HAIها علت عمده مرگ و ناتوانی برای بیماران هستند. یک بررسی بر روی HAIها نشان داد که در هر لحظه، بیش از 4/1 میلیون نفر در دنیا از عفونت‌های کسب‌شده از مراکز درمانی رنج می‌برند و طبق برآورد انجام شده سالانه حدود 80 هزار نفر در اثر HAIها می‌میرند. میزان واقعی HAI از 5% تا 10% بیماران پذیرش شده به مراکز درمانی مدرن در کشورهای صنعتی تا حدود 25% در کشورهای درحال‌توسعه متفاوت است. خطر عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی در کشورهای درحال‌توسعه، 20-2 برابر بیشتر از کشورهای پیشرفته است.

عواقب عفونت‌های بیمارستانی

عفونت‌های کسب‌شده بیمارستان بر ناتوانی عملکردی و استرس عاطفی بیمار می‌افزاید و ممکن است در برخی موارد سبب بیماری‌های ناتوان‌کننده شود که کیفیت زندگی فرد را کاهش می‌دهد. هزینه عفونت‌های بیمارستانی که فرد بیمار ازنظر مالی و جسمی متحمل می‌شود نیز زیاد است.

در مارس 2009، CDC اعلام کرد که سالانه کل هزینه‌های مستقیم پزشکی عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی، بالغ‌بر 45-28 بیلیون دلار می‌باشد، همچنین عفونت‌های بیمارستانی یکی از علل مرگ‌ومیر هست. بستری طولانی‌مدت علاوه بر مخارج مستقیم بیمار هزینه غیرمستقیم را نیز به علت از دست دادن کار افزایش می‌دهد. استفاده بیشتر از داروها، نیاز به جداسازی و استفاده از آزمایش‌های اضافی و دیگر مطالعات تشخیصی نیز بر این هزینه‌ها تأثیر دارند. عفونت‌های کسب‌شده از محیط بیمارستان عدم توازن و تعادل بین تخصیص منبع برای مراقبت بهداشتی اولیه و ثانویه ا ز طریق انتقال وجوه اندک برای مدیریت شرایط قابل‌پیشگیری بالقوه فزونی می‌بخشند. منابع محدود، چالش اصلی برای دولت در کشورهای درحال‌توسعه است

راه‌های انتقال

میکروارگانیسم‌ها از راه‌های مختلف در بیمارستان‌ها انتقال می‌یابند و یک میکروارگانیسم‌ ممکن است توسط چند مسیر منتقل شود. راه‌های اصلی شامل تماس، انتقال هوایی، ناقل‌های عمومی و ناقل حیوانی است.

  1. 1. مسیر تماسی

دو نوع مسیر تماسی وجود دارد:

تماس مستقیم: که نیازمند تماس فیزیکی بین فرد عفونی یا جسم آلوده و میزبان حساس است.

تماس غیرمستقیم: این امر مستلزم انتقال مکانیکی عوامل بیماری‌زا بین افراد بیمار از طریق کارکنان بهداشتی یا وسایل و لوازم پزشکی است.

  1. 2. راه انتقال هوایی

انتقال هوایی توسط انتشار هسته قطره موجود در هوا (باقیمانده ذرات کوچک با اندازه 5 میکرون یا کوچک‌تر هستند و از تبخیر قطرات محتوی میکروارگانیسم‌هایی حاصل می‌شوند که مدت‌زمان طولانی در هوا معلق مانده‌اند) یا ذرات گردوغبار محتوی عامل عفونی اتفاق می‌افتد. میکروارگانیسم‌هایی که بدین روش منتقل می‌شوند می‌توانند به‌طور گسترده از طریق جریان هوا پخش شوند و ممکن است توسط میزبان حساس در داخل همان اتاق استنشاق شوند یا برحسب فاکتورهای محیطی در فاصله زیاد از بیمار دیگران را مبتلا کنند. به‌عنوان‌مثال مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، لژیونلا و ویروس‌های سرخجه و آبله از این طریق انتقال می‌یابند.

  1. 3. مسیر ریزقطره

ذرات ریزقطره حاصل از سرفه، عطسه و حتی صحبت کردن می‌توانند بر روی سطوح اطراف یا بر روی مخاط بدن ته‌نشین شده و به دیگران منتقل شوند. مثال‌های آن شامل مننژیت و پنومونی است.

  1. انتقال از طریق ناقل عمومی

در مورد میکروارگانیسم‌هایی استعمال می‌شود که از طریق اقلامی مانند غذا، آب، داروها، ابزار و تجهیزات منتقل می‌شوند.

  1. 5. انتقال از طریق ناقل حیوانی

زمانی اتفاق می‌افتد که ناقل‌هایی مانند موش، پشه، مگس و دیگر حشرات میکروارگانیسم‌ها را منتقل کنند.

انواع مختلف عفونت‌های کسب‌شده از بیمارستان‌ها عبارتند از:

عفونت‌های جریان خون، پنومونی وابسته به ونتیلاتور، عفونت مجاری ادراری (UTI)، عفونت دستگاه تنفس تحتانی، دستگاه گوارش، پوست، بافت نرم، عفونت‌های محل جراحی، گوش، بینی و عفونت‌های گلو.

سبب‌شناسی

باوجوداینکه ویروس‌ها، قارچ‌ها و انگل‌ها به‌عنوان منابع عفونت‌های بیمارستانی شناخته می‌شوند، عوامل باکتریایی هنوز هم شایع‌ترین علت این عفونت‌ها بشمار می‌روند. عفونت‌های بیمارستانی جریان خون، معمولاً به‌وسیله ارگانیسم‌های گرم مثبت شامل استافیلوکوکوس کوآگولاز منفی، استافیلوکوکوس اورئوس و انتروکوک ایجاد می‌شوند. اشریشیاکولی عامل بسیار شایع عفونت بیمارستانی مجاری ادراری (UTI) است، اما عوامل بیماری‌زای دیگر شامل سودوموناس ائروجینوزا، گونه کلبسیلا، پروتئوس میرابیلیس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، انتروکوک و گونه کاندیدا نیز می‌توانند UTI ایجاد کنند. لژیونلا پنوموفیلا نیز ممکن است مسئول عفونت اپیدمیک دستگاه تنفسی تحتانی در بیمارستان‌ها باشد. گونه‌های کلبسیلا، سودوموناس، پروتئوس و اشریشیاکولی و استافیلوکوکوس اورئوس عوامل شایع عفونت‌های بیمارستانی جریان خون در نوزادان هستند. استفاده گسترده از آنتی‌بیوتیک‌های وسیع‌الطیف سبب ایجاد عفونت‌های بیمارستانی با میکروب‌های مقاوم به دارو شده است. مثال‌هایی از این‌گونه میکروب‌ها شامل استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA)، پنوموکوک مقاوم به پنی سیلین، انتروکوک مقاوم به وانکومایسین (VRE) و میکوباکتریوم توبرکلوزیس مقاوم به چندین دارو (MDR-TB) هستند.

موقعیت‌های پرخطر جهت ابتلا به عفونت‌های کسب‌شده بیمارستانی

فاکتورهای ریسک زیادی وجود دارند که میزبان (فرد) را جهت ابتلا به HAIها مستعد می‌کنند این ریسک فاکتورها شامل مقاومت پایین بدن مثلاً در سنین نوزادی و پیری، بیماری زمینه‌ای جدی، جراحی‌های عمده، بیماری‌های نقص ایمنی و بستری طولانی‌مدت در بیمارستان می‌باشند.

بخش‌هایی در بیمارستان وجود دارد که خطر بیشتری جهت کسب HAIها دارند. این قسمت‌ها شامل واحد مراقبت‌های ویژه (ICU)، واحد دیالیز، واحد پیوند عضو، واحد سوختگی، اتاق عمل، اتاق زایمان (زایشگاه‌ها) و بخش‌های بعد از عمل هستند.

پیشگیری

پیشگیری از عفونت‌های بیمارستانی نیازمند، برنامه یکپارچه و نظارتی است که شامل اجزای کلیدی زیر است:

  • محدود کردن انتقال ارگانیسم‌ها بین بیماران به‌طور مستقیم با مراقبت از بیمار به‌واسطه شستشوی کافی دست و استفاده از دستکش و عمل ضدعفونی مناسب، استراتژی‌های ایزولاسیون، شیوه‌های استریلیزاسیون و ضدعفونی و ایجاد محل شستشو
  • کنترل خطرات محیطی برای عفونت
  • محافظت از بیمار با استفاده اختصاصی از ضد میکروب‌های پیشگیری‌کننده (پروفیلاکتیک)، تغذیه و واکسیناسیون
  • محدود کردن خطر عفونت‌های درون‌زاد با کاهش شیوه‌های تهاجمی و ترویج استفاده از ضدمیکروب‌های مطلوب
  • نظارت بر عفونت‌ها، شناسایی و کنترل شیوع
  • پیشگیری از ایجاد عفونت در اعضای کارکنان
  • افزایش شیوه‌های مراقبت از کارکنان بیمار و آموزش مداوم کارکنان. کنترل عامل عفونی مسئولیت همه حرفه‌های بهداشتی من‌جمله پزشکان، پرستاران، درمانگران، مهندسان و دیگران است.

برنامه کنترل عفونت‌های بیمارستانی

فلورانس نایتینگال عقیده داشت: «اولین لازمه یک بیمارستان این است که به بیمار آسیب نرسد». هر تسهیلات بهداشتی جهت اطمینان از رفاه هردوی بیماران و کارکنان، نیاز به گسترش برنامه کنترل عفونت دارد. همچنین ارزیابی و ترویج خدمات بهداشتی خوب و تأمین منابع کافی جهت حمایت از برنامه کنترل عفونت، نیازمند تدوین نقشه کار سالانه است.

برنامه‌های پیشگیری و کنترل عفونت نخست سال 1960 در بیمارستان‌های ایالت متحده اجرا شد، اما با انتشار مطالعه بر روی کارایی کنترل عفونت‌های بیمارستانی (SENIC) در سال 1985 بود که کارایی این برنامه‌ها در کاهش HAIها در دسترس قرار گرفت. این مطالعه نشان داد بیمارستان‌های دارای برنامه کنترل عفونت که اجزای نظارت و کنترل را در برنامه کاری خود گنجانیدند توانستند HAIها را نسبت به بیمارستان‌های فاقد چنین برنامه حدود 32% کاهش بدهند.

برنامه کنترل و پیشگیری عفونت در بیمارستان یک رویکرد سیستماتیک و برنامه‌ریزی‌شده جهت پایش و ارزیابی کیفیت و تناسب شیوه‌ها و اقدامات کنترل عفونت است. این برنامه طرحی از فعالیت جهت شناسایی عفونت‌هایی است که در بیماران و کارکنانی رخ می‌دهند که دارای پتانسیل انتقال بیماری هستند. شناسایی فرصت‌ها جهت کاهش خطر انتقال بیماری، معرفی شیوه‌های کاهش خطر با گنجاندن اصول مدیریت کنترل عفونت در داخل اتاق مراقبت از بیمار، تعلیم و تربیت کارمند، اقدامات استریلیزاسیون و ضدعفونی کردن در بیمارستان و مدیریت نظارت از طریق بازرسی داخلی و ابزارهای گزارشگر مختلف طراحی شده است.

هدف اصلی برنامه کنترل عفونت، کاهش خطر عفونت در طی دوره بستری است. برنامه‌های کنترل عفونت بیمارستان می‌توانند از 33% عفونت‌های بیمارستانی پیشگیری کند.

اهداف برنامه کنترل عفونت

  • پایش عفونت‌های مرتبط با بیمارستان

با توسعه سیستم نظارتی. محققان SENIC دریافتند که جهت کاهش میزان HAIها، نظارت یکی از اجزای ضروری برنامه کنترل و پیشگیری از عفونت است. نظارت ایجاب می‌کند که داده‌های به‌دست‌آمده به‌طور منظم آنالیز شده و به افرادی خاص گزارش شوند این افراد در جایگاهی هستند که می‌توانند اقدامات خاصی انجام دهند. سیستم نظارت پایگاه داده‌ای ایجاد خواهد کرد که میزان بومی (اندمیک) بودن عفونت بیمارستانی را به دست می‌دهد.

  • تربیت کارکنان جهت کنترل و پیشگیری HAIها
  • بررسی شیوع، پنج درصد از HAIها به‌صورت بیماری‌های اپیدمیک یا شایع رخ می‌دهند، بررسی شیوع اغلب اطلاعات حیاتی درباره اپیدمیولوژی عوامل بیماری‌زای مهم، فراهم می‌کند.
  • کنترل شیوع به‌وسیله اصلاح خطاهای فنی، در صورت وجود
  • پایش سلامتی کارکنان جهت پیشگیری از گسترش عفونت از کارکنان به بیماران یا از بیماران به کارکنان
  • مشاوره در مورد روش جداسازی (ایزولاسیون) و اقدامات کنترل عفونت
  • بازرسی کنترل عفونت شامل بازرسی از دفع زباله، شستشوی لباس و آشپزخانه
  • نظارت و مشاوره بر استفاده ایمن از آنتی‌بیوتیک‌ها

سازمان کنترل عفونت در بیمارستان

سازمان کنترل عفونت از ویژگی‌های ضروری یک برنامه کنترل عفونت است.

این سازمان‌ها شامل:

  1. 1. کمیته کنترل عفونت (ICC)

انجمن پزشکی آمریکا اولین بار در سال 1958 راه‌اندازی بیمارستانی کمیته‌های کنترل عفونت را پیشنهاد کرد. باوجوداینکه در آغاز به‌طور گسترده پذیرفته نشد، با اصلاح خط‌مشی اولیه در سال 1976، اکنون یک پدیده مقبول جهانی است که کمیته کنترل عفونت، تنه سیاست‌گذاری جهت کنترل عفونت در تمام بیمارستان‌های خصوصی است.

نمایندگان پزشکی، پرستاری، مهندسی، اداری، داروخانه، CSSD (واحد استریلیزاسیون مرکزی) و گروه میکروبیولوژی اعضای این کمیته هستند. کمیته خط‌مشی کنترل و پیشگیری عفونت را تدوین می‌کند.

یکی از اعضای کمیته به‌عنوان رئیس انتخاب‌ شده و دسترسی مستقیم به رئیس بیمارستان دارد. مأمور کنترل عفونت، دبیر اعضاء می‌باشد.

  1. 2. گروه کنترل عفونت

اعضای گروه کنترل عفونت، مسئول ارزیابی روزانه کنترل عفونت می‌باشند علاوه بر آن مسئول برقراری سیاست‌ها و شیوه‌های کنترل عفونت، ارائه مشاوره و راهنمایی در مورد مسائل کنترل عفونت، بازرسی و نظارت منظم، تعیین و بررسی شیوه، اطلاع‌رسانی و تربیت کارکنان نیز هستند.

  1. 3. مأمور کنترل عفونت (ICO)

مأمور کنترل عفونت معمولاً میکروب‌شناس پزشکی یا هر پزشک علاقه‌مند به عفونت‌های مرتبط با بیمارستان است.

وظایف:

  • دبیر کمیته کنترل عفونت و مسئول ثبت صورت‌جلسات و هماهنگی (تنظیم) جلسات
  • عضو مشاور ICC و رهبر ICT
  • شناسایی و گزارش عوامل بیماری‌زا و حساسیت آن‌ها به آنتی‌بیوتیک
  • آنالیز و توزیع منظم داده‌های مقاومت به آنتی‌بیوتیک، عوامل بیماری‌زای در حال ظهور و یافته‌های غیرمعمول آزمایشگاهی
  • آغاز نظارت بر عفونت‌های بیمارستان و تعیین شیوع
  • بررسی شیوع
  • تعلیم و تربیت در روش‌ها و فرایندهای کنترل عفونت
  1. 4. پرستار کنترل عفونت (ICN)

یک خانم پرستار ارشد باید به‌صورت تمام‌وقت برای این مقام منصوب شود. باید کارکنان پرستار تمام‌وقت یا نیمه‌وقت کافی جهت حمایت از برنامه در اختیار باشد.

وظایف:

  • برقراری ارتباط بین گروه میکروبیولوژی و گروه بالینی جهت تشخیص و کنترل HAI
  • همکاری با ICO جهت نظارت بر عفونت و تعیین شیوع
  • جمع‌آوری نمونه‌ها و پردازش مقدماتی، ICNها باید تکنیک‌های پایه‌ای میکروبیولوژی را آموزش ببیند
  • تعلیم و تربیت تحت نظارت ICO
  • افزایش آگاهی در میان بیماران و بازیدکنندگان درباره کنترل عفونت

راهنمای کنترل عفونت

توصیه شده است که هر بیمارستانی بر اساس اسناد موجود اما اصلاح شده برای خطرات و شرایط محلی راهنمای کنترل عفونت تدوین کند.

نقش آزمایشگاه میکروبیولوژی

آزمایشگاه میکروبیولوژی نقش کلیدی در کنترل عفونت‌های مرتبط با بیمارستان دارد. آزمایشگاه میکروبیولوژی بالینی یکی از اجزای ضروری برنامه کنترل کیفیت مؤثر است. آزمایشگاه میکروبیولوژی باید در همه جوانب برنامه کنترل عفونت درگیر باشد مخصوصاً نقش آن در سیستم نظارت بر عفونت بیمارستان و کمک به برنامه کنترل عفونت در استفاده مؤثر و کارآمد از سرویس‌های آزمایشگاهی جهت هدف‌های اپیدمیولوژیک، مهم است. آزمایشگاه میکروبیولوژی بالینی نقش محوری در ارائه نحوه مراقبت از بیمار از میکروارگانیسم‌های متنوع دارای اهمیت بالینی، بازی می‌کند و یکی از اجزای ضروری برنامه کنترل عفونت مؤثر است. میکروبیولوژیست معمولاً مأمور کنترل عفونت است.

نقش گروه میکروبیولوژی در برنامه کنترل عفونت شامل:

  • توانایی آزمایشگاه میکروبیولوژی در شناسایی باکتری‌های شایع در سطح گونه
  • ارائه مشاوره برای درمان ضد میکروبی
  • ارائه مشاوره برای نحوه جمع‌آوری و انتقال نمونه
  • ارائه اطلاعات درباره حساسیت عوامل بیماری‌زای شایع به داروهای ضد میکروبی بر اساس خلاصه‌های دوره‌ای داده‌های آزمایشگاهی و داده‌های مصرف آنتی‌بیوتیک. میکروبیولوژیست می‌تواند پزشکان را درباره مقاومت به آنتی‌بیوتیک مطلع کرده آن‌ها را متقاعد کند که از رهنمودهای نحوه استفاده از آنتی‌بیوتیک پیروی کنند.
  • گزارش دوره‌ای داده‌های عفونت بیمارستانی و الگوی مقاومت ضد میکروبی و الگوی دوره‌ای چنین داده‌هایی، از خدمات مهمی است که توسط گروه میکروبیولوژی ارائه می‌شود. فراوانی این گزارش‌ها باید توسط ICC تعیین شود.
  • شناسایی منابع و نحوه انتقال عفونت

کشت ناقلین محیطی جهت شناسایی منبع ارگانیسمی مسبب عفونت (شیوع ارگانیسم). انتخاب مکان کشت بستگی به اپیدمیولوژی شناسایی شده و ویژگی‌های بقا ارگانیسم دارد.

  • تعیین نوع اپیدمیولوژی ایزوله‌ها از روی بیماران، ناقلان و محیط
  • تست میکروبیولوژیکی کارکنان بیمارستان یا محیط

تست ناقلین بالقوه ارگانیسم‌های با اپیدمیولوژی قابل‌توجه به‌عنوان بخشی از برنامه کنترل عفونت بشمار می‌رود. آزمایشگاه میکروبیولوژی گاهی ممکن است نیاز به کشت عفونت‌های بیمارستانی بالقوه با منابع محیطی و پرسنلی داشته باشد. زمانی که منبع و نحوه انتقال نیاز به شناسایی دارد معمولاً محدود به وضیعت شیوع است. نمونه‌گیری میکروبیولوژیکی و آزمایش روتین توصیه نمی‌شود.

  • ارائه پشتیبانی جهت استریلیزاسیون و ضدعفونی در مرکز، شامل پایش بیولوژیکی استریلیزاسیون
  • ارائه امکانات جهت آزمایش میکروبیولوژیکی مواد بیمارستانی در صورت ضرورت

این مورد ممکن است شامل: نمونه‌برداری از غذای نوزاد، پایش فراورده‌های خونی و مایعات دیالیز، نمونه‌برداری کنترل کیفی از تجهیزات ضدعفونی. البته آزمایش ضدعفونی اضافه بر سازمان تجهیزات تجاری استریلیزه شده، توصیه نمی‌شود.

  • ارائه آموزش برای کارکنان درگیر در کنترل عفونت:

این عمل بخش مهمی از برنامه کنترل عفونت بشمار می‌رود. هر بیمارستانی باید برنامه آموزشی برای کارمندان خود تدوین کند. هدف برنامه تربیت، درک کامل ماهیت HAI و راه‌های درمان و پیشگیری آن توسط همه کارکنان بیمارستان است.

  • کارکنان مختلف بیمارستان وظایف مختلف داشته و سطح آموزش آن‌ها نیز باید فرق داشته باشد. برنامه آموزش کارکنان نیاز به اصلاح جهت تناسب با مقتضیات کاری هر کارمند دارد و باید بر این اساس تنظیم شود.

برنامه تربیت کارکنان باید شامل موارد زیر باشد:

  • مفاهیم اساسی عفونت
  • خطرات مرتبط با وظایف کاری خاص آن‌ها
  • پذیرش مسئولیت شخصی و وظیفه در کنترل عفونت بیمارستان
  • روش‌های پیشگیری از انتقال عفونت در بیمارستان
  • روش کار ایمن

ارتباط بین پزشک و آزمایشگاه میکروبیولوژی

ارتباط مؤثر یکی از ویژگی‌های بسیار مهم آزمایشگاه میکروبیولوژی در هرکجا که واقع‌شده است می‌باشد. برای کارآمد بودن فرصت‌های گفتگو باید بین ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و کارکنان آزمایشگاه به سهولت قابل‌دسترس باشد اگر این فرصت بلادرنگ پیش نیاید آمادگی باید جهت تعامل دوطرفه کافی باشد چراکه اطلاعات ارائه‌شده تقریباً همیشه کیفی و تفسیری است. در پایان، میکروبیولوژیست‌ها و بخش‌های میکروبیولوژی در هرجایی که همه فعالیت‌ها جهت تشخیص، درمان و کنترل عفونت از طریق همگرایی سرویس‌های مختلف بیمارستان نیاز است نقش اصلی را ایفاء می‌کنند.

نتیجه‌گیری

درجایی که علم پزشکی بسیار تهاجمی و نسبت افراد پیر و بیماران دارای نقص ایمنی در جمعیت ما رو به افزایش است، کنترل عفونت مبارزه‌ای پایان‌ناپذیر است.

بیمارستان‌ها با برنامه‌های اطلاع‌رسانی به منازل، باید به مرحله‌ای برسند که اعضای کارکنان، بیماران و خویشاوندان آن‌ها بتوانند برای بهداشت مراقبتی تعلیم داده شوند. علاوه بر این آزمایشگاه میکروبیولوژی در حال تبدیل‌شدن به بخش جدایی‌ناپذیر از برنامه‌های پیشگیری از HAI است.ظهور عوامل بیماری‌زای جدید و مقاومت‌های جدید در پاتوژن‌های قدیمی، آزمایشگاه میکروبیولوژی را جهت پیشگیری موفق از HAI، نه تنها از نوع شایع بلکه از نوع تک گیر آن نیز، ضروری ساخته است.

 

Asifa Nazir, S. M. Kadri: An overview of hospital acquired infections and the role of the microbiology laboratory. International Journal of Research in Medical Sciences. Feb;2(1):2014.

سپیده اصول‌دینی کارشناس علوم آزمایشگاهی دانشگاه علوم پزشکی اردبیل- شبکه بهداشت و درمان مشکین‌شهر