معماری
TCBS

ویبریوناسه

میکروارگانیسم های این گروه، باسیل های گرم منفی خمیده، اکسیداز مثبت، تخمیر کننده گلوکز و دارای توانایی رشد بر روی مک کانکی آگار هستند. هیچ یک از این ارگانیسم ها فلورنرمال انسان نیستند. زیست گاه اولیه آنها آب است و معمولاً با بلع آب یا غذاهای دریایی آلوده و یا تماس آب آلوده با سطوح مخاطی به انسان منتقل می شوند. از بین سه جنس این خانواده جنس ویبریو و از بین گونه های آن ویبریو کلرا (عامل بیماری وبا) مهمترین جنس و گونه محسوب می شود.
تشخیص آزمایشگاهی:
جمع آوری و انتقال نمونه:
در بیشتر موارد نمونه مدفوع و در فاز حاد بیماری سواب رکتال نمونه مناسب بوده و محیط کشت کری بلر هم بهترین محیط کشت انتقالی برای این باکتری است.
از محیط پپتون واتر قلیایی نیز استفاده می شود که بایستی  pH  برابر ۴/۸ داشته باشد.که هم باعث غنی سازی وهم مانع رشد باکتری های دیگر گردد.
روش های شناسایی مستقیم:
توکسین ویبریوکلرا با روش هایی مانند تست های آگلوتیناسیون و الایزا در مدفوع قابل تشخیص است. ویبریوها باکتری های میله ای شکل و کمی خمیده گرم منفی هستند. هنگامی که نمونه مدفوع بیمار مبتلا به وبا با میکروسکوپ زمینه سیاه بررسی می شود، حرکت دارتی شکل و یا به شکل ستاره دنباله دار باکتری کاملاً مشخص است. در لامwet mount  تهیه شده از محیط پپتون واتر، ویبریو ها حرکت Dart form قابل مشاهده بوده و ارزش تشخیصی دارد.
کشت:
انتخاب محیط:
نمونه مدفوع بیمار مشکوک به وبا ابتدا در محیط پپتون واتر قلیایی کشت داده و پس از ۶-۸ ساعت بر روی محیط های انتخابی مانند TCBS آگار Thiosulfate Citrate- Bile Salt agar) ) پاساژ داده می شود.
آگار تیو سولفات سیترات بایل ساکارز جهت جداسازی و کشت انتخابی ویبریوها بکار می رود. غلظت بالای تیو سولفات و سیترات و قلیایی قوی این محیط رشد انتروباکتریاسه ها را تا حد زیادی متوقف می سازد. هر باکتری که بتواند در این محیط رشد کند، قادر به متابولیزه کردن ساکارز می باشد. فقط چند گونه ساکارز مثبت پروتئوس می توانند رشد نموده و کلنی های زرد مشابه ویبریو تولید نمایند.
برخی از گونه های ویبریو به سختی روی این محیط رشد می کنند اما در صورت رشد بسته به توانایی مصرف سوکروز موجود در محیط رنگ زرد ایجاد می شود. این محیط دارای Bromothymol blue   به عنوانpH indicator  می باشد. اندیکاتور مخلوط تیمول بلو-بروموتیمول بلو با تشکیل اسید به رنگ زرد تغییر رنگ می دهد.(حتی با وجودی که درجه قلیائیت آن بالاست).

روش های شناسایی:
کلنی این گروه گاه می تواند با کلنی گونه های خانواده انتروباکتریاسه غیر قابل تشخیص باشد که در این حالت آزمایش اکسیداز می تواند بسیار کمک کننده باشد. ویبریوها اکسیداز مثبت و انتروباکتریاسه اکسیداز منفی اند. برای آزمایش اکسیداز لازم است حتماً از باکتری های رشد یافته بر محیط آگار خون دار یا سایر محیط های بدون قند قابل تخمیر (مانند لاکتوز در مک کانکی یا سوکروز در (TCBS استفاده ننمود چرا که تخمیر قند موجود در این محیط ها می تواند سبب اسیدی شدن محیط تا حدود   pH=5.1شده که در این حالت پاسخ تست اکسیداز به صورت کاذب منفی خواهد شد.
همزمان باکتری مشکوک بر روی محیط TSI و ترجیحا KIA  کشت داده و صورت فرمول ALK/ALK و اکسیاز مثبت و همچنین حرکت دارتی شکل برای تعیین نوع التور ویا وبای کلاسیک از تست O129 واز تست سرولوژیک برای تعیین سروتایپ ( Inaba وOgava ، Hukojima ) بروش آگلوتیناسیون استفاده می شود.

پاسخ دهید