معماری
کلنی‌های نارنجی‌رنگ رودوترولا

رودوترولا Rhodotorula

رودوترولا یک جنس مخمری است که رنگدانه‌های کاروتنوئیدی تولید می‌کند و رنگ کلنی‌های آن از زرد تا قرمز متغیر است. این جنس خصوصیاتی مشابه جنس کریپتوکوکوس دارد. اکثر گونه‌های آن در محیط و به‌ویژه در آب حضور دارند کلونیزه شدن سطوح بدن انسان غالباً به‌صورت گذرا اتفاق می‌افتد. عفونت‌های ناشی از آن در انسان گزارش شده است. غالب اوقات یکی از سه گونه‌ی رودوترولا گلوتینیس (R. glutinis)، رودوترولا مینوتا (R. minuta) و رودوترولا روبرا (R. rubra) از نمونه‌های کلینیکی بدست می‌آید.

 

کلنی‌های نارنجی‌رنگ رودوترولا

کلنی‌های نارنجی‌رنگ رودوترولا

کلنی‌های مخمری رودوترولا در کنار یک کلنی از قارچ‌های سیاه (کلادوسپوریوم)

اپیدمیولوژی، ویژگی‌های کلینیکی و درمان

گونه‌های رودوترولا را می‌توان از منابع متعدد محیطی بدست آورد؛ این منابع شامل خاک، آب، آب میوه‌جات، محصولات شیر، دوش‌های حمام و مسواک‌ها می‌باشند. آلوده شدن تجهیزات فایبراپتیک برونکوسکوپی نیز دیده شده است. عفونت‌های مربوط به این جنس نادر است اما اکثر اوقات مربوط به رودوترولا روبرا است. عفونت‌های مربوط به رودوترولا مینوتا و رودوترولا گلوتینیس نیز گزارش می‌شوند. شایع‌ترین عفونت شرح داده‌شده توسط رودوترولا فونژمی است، هرچند گزارش‌هایی از اندوکاردیت، مننژیت، ونتریکولیت، پریتونیت و عفونت‌های چشم نیز وجود دارند. فونژمی‌های مربوط به این قارچ بیشتر اوقات در بیمارانی که کاتتر ورید مرکزی دارند مشاهده می‌شود. ریسک‌فاکتورها برای ایجاد این عفونت همان‌هایی است که برای سایر عفونت‌های ناشی از قارچ‌های فرصت‌طلب مربوط به دستگاه گردش خون معمولاً شرح داده می‌شوند (ایمنوسوپرسیون، نوتروپنی، استفاده از آنتی‌باکتریال‌های وسیع‌الطیف، تغذیه‌ی غیرخوراکی، سوختگی‌ها و جراحی)، اما ممکن است شامل اندوکاردیت نیز باشد. تظاهرات کلینیکی فونژمی رودوترولائی غیراختصاصی است و یافته‌ها ممکن است در هر عفونت مربوط به دستگاه گردش خون دیده شود مانند تب، حالت سرماخوردگی، تاکیکاردی و هایپوتانسیون.

در بسیاری از گزارش‌های مربوط به فونژمی رودوترولائی، حالت پلی‌میکروبیال مشاهده می‌شود. غیر از فونژمی، سایر عفونت‌های سیستمیک مربوط به رودوترولا نادر هستند. پریتونیت رودوترولائی تنها در بیمارانی گزارش می‌شود که تحت دیالیز پریتونال هستند و از این لحاظ اهمیت دارند که می‌توانند به فیبروز پریتونال منجر شوند.

منظره میکروسکپی رودوترولا

منظره میکروسکپی رودوترولا

رودوترولا موسیلاجینوزا

عفونت‌های چشم مربوط به این قارچ شامل اندوفتالمیت مزمن بعد از عمل جراحی (معمولاً توسط رودوترولا مینوتا ایجاد می‌شود)، کراتیت (در اثر رودوترولا گلوتینیس) و داکروسیستیت می‌باشد. هنگام تصمیم‌گیری برای درمان باید درنظر داشت که رودوترولا ممکن است یک آلوده‌کننده‌ی محیطی باشد. در یک مطالعه، رودوترولا از کشت‌های خون با استفاده از تکنیک لایز- سانتریفیوژ جدا شد. ۳۶ بیمار دارای کشت خون مثبت بودند اما تنها ۲۳ مورد از آنان فونژمی مهم به لحاظ بالینی داشتند و در سایر موارد تعداد اندک تا حدود یک کلنی در پلیت کشت رشد کرده بود. رودوترولا در آزمایش‌های تعیین حساسیت در شرایط آزمایشگاهی نســـــــــــبت به ۵– فلوروسیتوزین حساسیت نشان داده و در مقابل آمفوتریسین B، میکونازول، کتوکونازول و ایتراکونازول حساسیت متوسط نشان داده و اغلب نسبت به فلوکونازول مقاوم است. درمان فونژمی بصورت درمان سیستمیک ضدقارچی و برداشت کاتتر ورید مرکزی است. توصیه‌های جاری برای درمان بصورت استانداردشده نیست، اما معمولاً شامل حذف کاتتر ورید مرکزی در مواقعی که قابل‌اجرا باشد و استفاده از آمفوتریسین B در دوز ۷/۰ میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بیمار است و عاقلانه است که به این رژیم ۵- فلوروسیتوزین نیز افزوده شود. پریتونیت رودوترولائی اغلب با آمفوتریسین B داخل پریتوانی درمان می‌شود، اما این مسئله ممکن است ریسک فیبروز پریتونال را افزایش دهد و بنابراین آمفوتریسین B داخل وریدی ارجح است.

بیولوژی

رودوترولا یک گروه هتروژن از مخمرهایی است که قابلیت تولید پیگمان‌های کاروتنوئیدی را دارا هستند. این مخمرها به حالت چندجانبی جوانه می‌زنند، گاهی هایفی حقیقی یا سودوهایفی تولید می‌کنند، توانائی تخمیر قندها را ندارند و نیز قادر به استفاده از اینوزیتول نیستند. برخی از استرین‌های آن کپسول یا کلنی‌های موکوئیدی تولید می‌کنند. برخی از گونه‌ها مرحله‌ی آنامورف مربوط به اعضایی از جنس بازیدیومیستی Rhodosporidium هستند. با استفاده از خصوصیات فنوتیپیک، ۸ گونه از این جنس را می‌توان شناسایی نمود، اگرچه برخی از این ۸ گونه کمپلکس‌هایی متشکل از بیش از یک گونه می‌باشند که نمی‌توان آن‌ها را به‌وسیله‌ی روش‌های معمولی آزمایشگاهی شناسایی کرد. سه گونه‌ی شایع‌تر شامل رودوترولا گلوتینیس، رودوترولا مینوتا و رودوترولا روبرا می‌باشند که این‌ها را بر اساس تولید پیگمان، فعالیت اوره‌آز، عدم تخمیر و فقدان جذب اینوزیتول می‌توان شناسایی نمود. تعیین گونه نیاز به الگوهای جذب و نتایج استفاده از نیترات دارد.

پاسخ دهید