معماری
اسکار و نکروز ناحیه کام

زایگومایکوزیس رینوسربرال حاد

زایگومایکوزیس رینوسربرال حاد

این عفونت در سطح جهان دیده می‌شود و برتریِ جنسی یا نژادیِ شناخته شده‌ای در شیوع و بروزِ آن وجود ندارد. عفونت از سطح مخاط بینی شروع می‌شود و به سمت کام، سینوس‌های پارانازال، حدقه، صورت و مغز توسعه می‌یابد. علائم معمول زایگومایکوز رینوسربرال، همان علائم سینوزیت حاد باکتریال است که با تب و سردرد در نواحی پیشانی یا نواحی پشت حدقه چشم خود را نشان می‌دهد. ترشحات غلیظِ خونی یا چرکی که معمولاً از یک‌طرف بینی خارج می‌شود در 50 درصد موارد وجود دارد. در این مرحله یک آزمایش مستقیم میکروسکپی از ترشحات بینی اغلب هایفی‌های پهن و نامنظم قارچ را نشان می‌دهد که این مشاهدات تشخیص را تائید می‌نماید. (به تصویر زیر توجه فرمانید)

منظره‌ی هایفی‌های فراخ و نامنظم زیگومیست

 زیگومیست

در صورت موفق بودن نتیجه‌ی کشت، اغلب رایزوپوس آریزوس رشد خواهد کرد. درگیری ِ بعدی، بافت‌های مجاور در همان سمت بینی مبتلا شده است. احساس درد در صورت و ادم در روزهای بعد و زخمی شدن پوست اطراف بینی دیده می‌شود. حالت اولسراسیون سیاه‌رنگ نکروتیک در قسمت میانی کام سخت قابل‌مشاهده خواهد بود. در آزمایش رادیولوژی ابتلاء فک فوقانی و سینوس‌های اتموئید را با نمای ابری شده و سطح هوا-مایع خواهیم دید. گسترش عفونت به چشم شایع است و در صورت وقوع با پیش‌آگهی ضعیفی مواجه خواهیم بود. درد در ناحیه‌ی حدقه، حالت دیپلوپی، افتالموپلژی، بیرون‌زدگی چشم (proptosis)، ادم پلک، التهاب ملتحمه و زخمی شدن قرنیه قابل مشاهده هستند. آزمایش ته چشم (فوندوسکوپیک) ممکن است یافته‌های نرمالی را نشان دهد. گشاد شدن سیاهرگ‌های شبکیه، انسداد شریان شبکیه‌ای و حتی هایفی قارچ را درون مایع زجاجیه ممکن است بتوان دید. قارچ تمایل بیشتری به تهاجم به عروق خونی و اعصاب نسبت به عضلات دارد. این امر منجر به انفارکتوس در نواحی مورد تهاجم و انتشار به طرف مغز می‌گردد. توسعه عفونت از سینوس‌ها به سمت مغز بستگی به موقعیت و توالی حوادث (تهاجم، ترومبوز، انفارکتوس بافت مغز) دارد. از دست دادن فعالیت اعصاب جمجمه‌ای به‌ویژه در جفت سوم، پنجم و هفتم و کند شدن فعالیت مغزی ممکن است دیده شود. ترومبوز شریان کاروتید داخلی نیز همراه با همی‌پلژی (فلج یک طرف بدن) نیز دیده می‌شود.

اسکن‌های CT و یا تصاویر MRI در مشخص کردن وسعت آسیب و عفونت کمک‌کننده هستند و ممکن است راهنمای خوبی برای رزکسیون جراحی (درصورتی‌که انجام آن ممکن باشد) باشند. جدا از سینوس‌های آبنرمال، علائم استئومیلیت یا تخریب استخوان، لزیونهای توده‌ای، علائم انفارکتوس و انسداد را می‌توان مشاهده کرد. آزمایش میکروسکپی و کشت از مایع مغزی نخاعی کمکی به تشخیص نمی‌کند. سستی و بی‌حالی (لتارژی)، تشنج و کوما از عوارض معمول گرفتاری مغزی هستند. وقوع مرگ در عرض یک تا ده روز در موارد درمان‌نشده و یا مقاوم در برابر درمان بسیار شایع است. از بین 108 مورد عفونت رینوسربرال که توسط بیکر (Baker) در سال 1971 مطالعه شده است تمام 44 نفری که در آن‌ها علائم بیماری در ظرف کمتر از 14 روز ظاهر شدند فوت کردند و در مقایسه با آن‌ها 11 نفر از 30 نفری که دوره‌ی بیماری آن‌ها طولانی‌تر بوده است (از 3 هفته الی 10 سال) دچار مرگ شده بودند. افرادی که وضعیت بهتری داشتند کسانی بودند که در آن‌ها تهاجم به عروق خونیِ بزرگ صورت نگرفته و یا به گرفتاری مغزی دچار نشده بودند.

 

اسکار و نکروز ناحیه کام

اسکار و نکروز ناحیه کام

شناخت و توجه به وقوع حوادثِ متوالی، مشاهده‌ی ادم صورتی یک‌طرفه (غیر قرینه)، مشکل ناگهانی تاری دید چشم، دیپلوپی، در یک فرد دیابتیک یا در یک بیمار نوتروپنیک و یا در یک بیمار تحت درمان با دفروکسامین و بالاخره در یک فرد دریافت کننده بافت پیوندی باید ما را هشیار سازد تا آزمایشات دقیقی را برای علائم اولیه‌ی زایگومایکوز رینوسربرال انجام دهیم.