معماری
موکورومایکوز جلدی در بیمار مبتلا به ALL

زایگومایکوز جلدی

زایگومایکوز جلدی

عفونت پوست می‌تواند یک علامت از حضور عفونت منتشره باشد و از طریق کشت و آزمایش هیستولوژی بافتی می‌توان به تشخیص دقیق دست یافت. لزیونهای پوستی ندولار هستند که ناحیه مرکزی اکیموتیک و ناحیه پیرامونی رنگ‌پریده دارند. حواشی نکروز غالباً واضح و مشخص است و معمولاً اولسراسیون وجود ندارد. زایگومایکوز جلدی همچنین می‌تواند یک پروسه‌ی لوکالیزه باشد که به دنبال یک جراحت تروماتیک پدید آمده است و یا در اثر البسه‌ی آلوده‌ی جراحی و یا کلونیزاسیون مربوط به اسکارهای سوختگی شدید و توسعه‌یافته رخ داده باشد. سیر تکامل پروسه‌ی عفونی می‌تواند به‌صورت مزمن طی شود مانند ظاهر شدن یک آبسه در ناحیه مغبنی که بعد از 2 سال در مجاورت ناحیه اینسیزیون پیوند کلیه پدید آمده باشد. لزیونها می‌توانند آرام و کند باشند و تقریباً به‌طور خودبه‌خودی بهبود یابند و یا به سمت بافت زیر جلد توسعه‌یافته و به‌سرعت پیشرونده شوند. سفتی محیطی و تغییر شکل ضایعه نیز شایع است. گاهی رشد کپک را می‌توان در حاشیه‌ی زخم مشاهده کرد. تشخیص نیازمند کشت و آزمایش هیستولوژیک از مقاطع بافتی است تا تهاجم قارچ به بافت زنده را نشان دهد. آزمایش مستقیم و کشت از تراشه‌های سطحی ضایعه و یا نمونه‌برداری با سواب اغلب نتایج منفی خواهد داد. پیودرما گانگرونوزوم اغلب یک یافته‌ی نادر است.

در یک مطالعه بر روی 111 مورد زایگومایکوز جلدی، محل‌های عفونت جلدی شامل سر و گردن (14%)، ناحیه توراکس (14%)، ناحیه پشت (9%)، یک یا هر دو دست (24%)، یک یا هر دو پا (31%) بوده است. بالاترین نسبت مرگ‌ومیر (32% در مقابل 15%) مرتبط با عفونت‌هایی که در قسمت‌های مرکزی‌تر بدن قرار داشته‌اند بوده که احتمالاً به علت نزدیکی با ساختمان‌های حیاتی و مشکلات بیشتر در دبریدمانهای مؤثر ضایعات مربوطه بوده است.

موکورومایکوز جلدی در بیمار مبتلا به ALL

موکورومایکوز جلدی در بیمار مبتلا به ALL

این حقیقت که حدود نیمی از بیماران مبتلا به زایگومایکوز جلدی فاقد بیماری زمینه‌ای شناخته شده‌ای بوده‌اند موجب نمی‌شود که پیش‌آگهی بیماری را بهبود ببخشد. میزان مرگ‌ومیر در این بیماران حتی بالاتر (31%) از بیماران دیابتیک (14%) و یا سایر بیماری‌های مستعد کننده (17%) بوده است. بااین‌حال پیش‌آگهی عفونت‌های جلدی بهتر از سایر فرم‌های کلینیکیِ زایگومایکوز است. در یک مطالعه‌ی جدید از 116 مورد زایگومایکوز میزان مرگ‌ومیر مرتبط با بیماری برای عفونت‌های جلدی 16% بوده و برای عفونت‌های رینوسربرال 67%، در مورد عفونت‌های ریوی 83% و در مورد عفونت‌های منتشره یا عفونت‌های دستگاه گوارشی برابر 100% بوده است.

 

عفونت دستگاه گوارش

Ingram و همکاران در مطالعه بر روی 185 مورد زایگومایکوز منتشره 16 مورد را با ابتلاء گوارشی شرح دادند که در آن‌ها عفونت در ابتدا از طریق دستگاه گوارش شروع شده، بدین معنی که از طریق روده یا عفونت کبدی بیماری منتشر شده بود. یک مورد پریتونیت مرتبط با تهاجم قارچ به دیواره ایلئوم در یک بیمار که به‌طور مستمر تحت دیالیز صفاقی قرار داشته گزارش گردیده است. علائم بیماری متنوع است و به وسعت لوکالیزاسیون عفونت بستگی دارد. مشکلات و شکایات غیراختصاصی شکمی، اسهال، مدفوع خونی و هماتمز می‌توانند جزو سوابق بیمار باشند. ابتلای ارگان‌های مجاور ممکن است و پیامد بیماری بستگی به وسعت آسیب عروقی دارد. عفونت گاستریک را می‌توان به‌آسانی از طریق گاستروسکپی و بیوپسی از لزیونهای زخمی شده که هایفی‌های فراخ و نامنظمی را نشان می‌دهد آشکار ساخت. معمولاً به علت خونریزی حجیم یا پرفوراسیون، مرگ شایع است.

 

سایر عفونت‌ها

هر بافتی ممکن است دچار عفونت شود خواه این درگیری در اثر مجاورت با بافت عفونی باشد و یا در اثر انتشار خونی حاصل شود. باید توجه ویژه‌ای به عفونت‌های کلیه، استئومیلیت، ضایعات جلدی مفصلی و عفونت‌های قلبی در بیماران و یا بیماران ایدزی داشت. عفونت‌های رنال در افراد سالم نادر است. اخیراً دو مورد شرح داده شده که یکی از آن‌ها توسط آپوفیزومایسس الگنس ایجاد شده که علی‌رغم نفروکتومی و درمان با آمفوتریسین B پیامد مرگ را به دنبال داشته است. استئومیلیت عمدتاً از طریق عفونت بافت مجاور شرح داده می‌شود اما همچنین می‌تواند متعاقب تلقیح خونی یا از طریق آلودگی مستقیم بعد از یک جراحت خراش دهنده واقع شود. آرتریت ناشی از کانینگهاملا برتولشیا در یک بیمار مبتلا به ایدز متعاقب ضربه و کوفتگی ناحیه‌ی ران شرح داده شده است، بیمار بعد از 15 روز بستری در بیمارستان به علت خونریزی زیاد ناشی از پرفوراسیون شریان فمورال علی‌رغم دبریدمان آبسه و درمان با آمفوتریسین B فوت کرده است. عفونت سیستم اعصاب مرکزی محدود به توسعه‌ی عفونت‌های بینی یا سینوس‌های پارانازال نیست، به نظر می‌رسد که در معتادان تزریقی لزیونهای گانگلیای بازال متعاقب تلقیح درون رگی قارچ رخ می‌دهد.