معماری
زیگومیست

زایگومایکوز ریوی

زایگومایکوز ریوی

در بیماران گرانولوسیتوپنیک عفونت می‌تواند اشتباهاً به‌عنوان آسپرجیلوزیس تهاجمی تشخیص داده شود. بیماران دارای تب با منشاء ناشناخته هستند و ارتشاح ریوی در آن‌ها نسبت به آنتی‌بیوتیک‌های وسیع‌الطیف مقاوم و بدون پاسخ باقی می‌ماند. عکس (رادیوگرافی) ریه غیراختصاصی است و برونکوپولمونری سریعاً پیشرونده را نشان می‌دهد.

حالت سفت‌شدگی (consolidation) قطعه‌ای یا لوبی و علائم کاویتاسیون با تظاهرات هلال هوا
(air crescent sign) و بندرت پلورال افیوژن، عفونت آسپرجیلوسی را خاطرنشان می‌سازد. تشکیل توپ قارچی مشابه آسپرجیلوما می‌تواند دیده شود و به علت تهاجم عروقی و ترومبوز، هموپتیزی که بالقوه مرگبار است (به‌ویژه در بیمارانی که دچار ترومبوسیتوپنی هستند) ممکن است وجود داشته باشد. تهاجم به بافت‌های مجاور، دیافراگم، فیستولها (برونکوآرتریال، برونکوپلورال، یا برونکوکوتانئوس) می‌تواند سیر عفونت را پیچیده‌تر نمایند. تشخیص زایگومایکوز ریوی نیاز به درجه بالائی از شک و تردید و مدیریت بسیار قوی از جهت پیش‌آگهی ضعیفِ آن دارد. اسکنِ CT می‌تواند وسعت عفونت را نشان داده و تحت راهنمایی آن بیوپسی‌های استرئوتاکسیک یا آسپیراسیون سوزنی را می‌توان انجام داد. لاواژ برونکوآلوئلار و بسته به وضعیت بیمار و شمارش پلاکت وی بیوپسی‌های ترانس برونشیال یا brushing، یا بیوپسی از ریه با توراکوستومی یا توراکوتومی باید انجام گیرند.

درمانِ کافی بلافاصله باید شروع گردد که شامل درمان ضد قارچی، رزکسیون جراحی (در صورت امکان) و حفظ فونکسیون ایمنی بیمار است، در غیر این صورت بیماری به‌سرعت به سمت مرگ پیش می‌رود. در بین 49 مورد زایگومایکوزیس که توسط بیکر (Baker) موردبررسی قرار گرفته تنها 3 مورد از آن‌ها زنده مانده‌اند و اکثر بیماران در طی ماه نخست بعد از شروع بیماری فوت کرده‌اند. زایگومایکوز ریوی می‌تواند به‌عنوان بخشی از عفونت منتشره یا رینوسربرال دیده شود که در این صورت پیش‌آگهی بیماری بسیار وخیم‌تر خواهد بود.

 

عفونت‌های منتشره

تظاهرات بالینی عفونت منتشره زایگومایکوز متنوع است و این تنوع انعکاسی از تهاجم قارچ به عروق و انفارکتوس بافتی در ارگان‌های مختلف است. بیماری نادر است اما در افرادی اتفاق می‌افتد که سیستم ایمنی آن‌ها یا در اثر کهولت سن تضعیف شده و یا توسط داروها سرکوب شده است و یا در بیمارانی که به بیماری‌های زمینه‌ای مبتلا هستند ممکن است دیده شود. اگرچه 11 مورد از 185 موردی که توسط Ingram و همکارانش گزارش شده‌اند فاکتورهای خطر شناخته‌شده‌ای نداشته‌اند. علائم ظاهری بیماری غیراختصاصی هستند بااین‌حال به گرفتاری سیستم نورولوژیک، یا دستگاه تنفس و یا دستگاه گوارشی اشاره می‌کنند. در بین 113 موردی که مورد آنالیز قرار گرفتند 61% از آن‌ها دارای تب، 45% دارای رالهای تنفسی یا صدای خس‌خس (rhonchi) و کمتر از 20% از آن‌ها هپاتواسپلنومگالی، کوما و کنفوزیون و سایر علائم نورولوژیک (فلج یا بی‌حسی)، لزیون‌های پوستی یا احساس کشش در ناحیه شکمی داشته‌اند. تا قبل از مرگ بندرت تشخیص این عفونت موردتردید قرار گرفته است. تشخیص دقیق بستگی به آزمایش هیستولوژیک و کشت از بافت‌های عفونی‌شده دارد. عامل اتیولوژیک بندرت به‌صورت دقیق گزارش شده و اعضاء فامیل‌های موکوراسه و کانینگهاملاسه غالباً از کشت‌ها جدا می‌شوند.