میوه ترگیل و خواص آن

ترگیل

 

ترگیل یا منگوستین” Mangosteen یک میوه گرمسیری است که به عنوان یکی از میوه های بسیار خوش طعم جهان شهرت دارد. منگوستین از میوه های گرمسیری است و بی شک مشهورترین میوه  خانواده گوتی فرا (Guttiferae )  است .

 

“منگوستین” ، گارسینیا منگوستانا ( the mangosteen, Garcinia mangostana L ) تقریبا در تمام جهان شناخته شده یا اسم آن شنیده شده است .

 

هرچند در ایران شرایط مناسب اقلیمی برای رشد این گیاه فراهم نیست و پروش آن کار بسیار مشکلی است ، اما اهمیت طبی و دارویی آن بسیار زیاد است. میوه  منگوستین ، یکی از غنی‌ترین مواد خوراکی گیاهی محسوب می‌شود و حاوی ترکیباتی به نام “زانتونها” ( گزانتون‌ها) با “فنلهای” گیاهی فعال بیولوژیک با ساختاری شبیه فلاونوئیدهاست دارای خواص آنتی اکسیدانی بسیار زیادی است.

 

همچنین منبع خوبی از سایر ملکولهای فعال بیولوژیک شامل فلاونوئیدها ، بنزوفنون‌ها ، لاکتون‌ها ، اسیدهای فنلیک ، ویتامین‌ها ، املاح معدنی ، اسیدهای آمینه و نیز حاوی مواد مغذی همچون روی ، آهن ، مس ، کلسیم ، ژرمانیوم و غیره است.

 

تحقیقات انجام شده دخالت منگوستین در ارتقای سلامت را از طریق موارد زیر نشان می دهد:

– با محتوای آنتی اکسیدانی در برابر رادیکالهای آزاد اثر حفاظت‌بخش دارد

– در نتیجه باعث ارتقاء سطح سیستم ایمنی می شود.  قابلیت ارتجاع‌پذیری مفاصل را تقویت می‌نماید و تقویت کننده حافظه است ، در درمان اسهال مفید واقع می شود و همچنین آلرژی را کاهش داده از التهاب مفاصل می‌کاهد .

 

محققان و دانشمندان بسیاری با مطالعه خواص این میوه به نتایج بسیار ارزشمندی از جمله تاثیر عصاره پوست این میوه بر توقف رشد سلول های سرطانی دست یافته اند.

 

درخت منگوستین رشد بسیار کندی دارد و به طور قائم و عمودی رشد می کند و دارای تاج هرمی شکل است .

 

بلندی درخت منگوستین در نهایت به 20 تا 82 فوت (6 تا 25 متر) می رسد . پوست این درخت قهوه ای تیره است و یا تقریبا سیاه می باشد و پوسته درونی آن زرد پررنگ است که بسیار چسبنده است و شیره ای بسیار تلخ دارد .

 

 منگوستین از درختان همیشه بهار است و برگ ها ساقچه کوتاهی دارند و کاملا کشیده ، تخم مرغی یا بیضی شکل ، چرمی و ضخیم هستند.

 

رنگ برگها سبز تیره است و در سطح برگ ماملا براق هستند . سطح زیر رگ زرد مایل  به سبز است و بر خلاف سطح آن مات است .

 

 برگ ها در حدود 9 الی 25 سانتی متر درازا و 4 تا 4/13 اینچ(5/4 تا 10 سانتی متر ) پهنا دارند.

 

گلبرگ ها بر روی برگ برجستگیهای کمرنگی را ایجاد کرده اند . برگ های جوان به رنگ سرخ ملایم دیده می شوند. گل های منگوستین 1 تا 2 اینچ پهنا دارند و گوشتی هستند . گل ها ممکن است در یک درخت نر یا هرمافرودیت باشند .

Distribution خاستگاه و پراکندگی: 
مناطقی که خاستگاه واقعی منگوستین هست تا کنون ناشناخته باقیز مانده است اما برخی نیز معتقدند که جزیره Sunda و همچنین Moluccas خاستگاه و رویشگاه بومی منگوستین می باشد . در حال حاضر در جنگل های Kemaman  و مالی گونه های وحشی از درختان منگوستین دیده می شود .

 

کرنر چنین می گوید که درخت منگوستین برای اولین بار در تایلند یا برمه اهلی شده است . کلتیوارهای بیشتری از این گیاه در تایلند دیده می شود .

 

تا سال 1956 میلادی 9700  جریب برابر 4000 هکتارسطح زیر کشت منگوستین در کامبوج ، ویتنام جنوبی و برمه و در سراسر مالزی و سنگاپور وجود داشت . درخت منگوستین در سال 1800 میلادی  در هند و در سال 1881 در سنگاپور با موفقیت در چهار منطقه کاشته شد . آن چهار منطقه عبارت بود از : 1-Nilgiri Hills ، 2-منطقه   Tinnevelly درجنوب مدرس (Madras ) ،3- در منطقه کانیا – کومانی نواحی جنوبی شبه جزیره مدرس و4- در ایالت کرالا در جنوب هند . منگوستین در فیلیپین عموما تنها در ایالت میندانو و سولو یا (Jolo ) یافت می شود . درکوئیزلند به ندرت وجود دارد و از سال 1854 به طور آزمایشی در آنجا کاشته می شود و همچنین در مناطق گرمسیری آفریقا مانند “زن زیبار” ، غنا ، گابن و لیبی   به ندرت یافت می شود . در سال 1855 میلادی منگوستین برای اولین بار در شرایط گلخانه ای در انگلستان کاشه شد . منگوستین در ترینیداد به واسطه باغ های گیاهشناسی سلطنتی انگلستان در سال های 1850 تا 1860 وارد شد و در سال 1875 اولین محصول میوه برداشت گردید .

 

همچنین در سال 1903 در منطقه کانال پاناما و پورتوریکو وارد شد اما در این مناطق و همچنین در جاماییکا ، دومینیکن ، کوبا و برخی از نواحی غرب هندوستان تنها تعداد بسیار اندکی از درختان منگوستین یافت می شود .  دپارتمانت گیاهشناسی ایالات متحده در سال 1906 دانه های گیاه را از جاوا وارد کردند . در سال 1924 میلادی ، دکتر ویلسون پاپنو اظهار داشته بود که منگوستین در مکان هایی از اکوادور رشد می کند . در سال 1939 ، چیزی در حدود 15 هزار دانه منگوستین در باغ های تحقیقاتی در مناطق گرمسیری آمریکا کاشته شد . البته احتمال رشد و باقی ماندن نهال هایی که از تخم متولد می شوند بسیار کم است . و بدین علت بسیاری از آنها در همان طول سال اول از بین رفتند .

 

 دکتر ویکتور پاتینو در مشاهدات خود بیان داشته است که درختان منگوستین در محل زیست گاه های قدیم کاشته شده در Mariquita    ، کلمبیا و دره مگدالنا رشد کرده اند و میوه منگوستین در بازارهای محلی این مناطق به فروش می رود . با وجود آزمایشها و تحقیقات اولیه در هاوایی ، درخت خوب با شرایط آنجا خو نمی گیرد و هنوز در جزایر هاوایی به ندرت یافت می شود .

 

در کالیفرنیا هیچ یک از تلاشهایی که برای کشت منگوستین صورت گرفت موفق نبود . در فلوریدا ما با شرایط بسیار نامساعد خاک و آب و هوا مواجه هستیم . نهالهای کمی طی یک دوره در محوطه گلخانه ها رشد می کنند . یک درخت منگوستین در یک مکان ساحلی با محافظتهای شدید و خاک مخصوص رشد کرده و میوه های معمولی می دهد با اینحال با اولین سرمای سخت زمستانی از بین می رود .

 

با وجود اینکه در سراسر جهان بارها اشتیاق فراوانی برای این میوه دیده شده است ، بایستی گفت با توجه به زحمات بسیار و شرایط سخت نگهداری و کشت این میوه ، همواره از ارزش زیادی برخوردار نبوده است . در جاماییکا ملاحضه شده است که منگوستین از محبوبیت زیادی برخوردار است اما با این وجود قابل مقایسه با یک مزرعه خوب آناناس یا انبه مرغوب نیست .

ترگیل1

 

واریته ها :
بر طبق گفته های کرنر میوه های حاصل از نهال های دانه ای (تخمی) تقریبا یکسان هستند . تنها یک گونه متمایز شناخته شده است که در جزیره Sulu یافت می شود . میوه این گونه بزرگتر از اندازه معمول است با پوسته ضخیم تر از نوع طبیعی و همچنین گوشت میوه دارای اسیدیته بیشتری است که در طعم آن کاملا مشخص است . در شمال برونئی یک گونه ظاهرا وحشی وجود دارد که تنها 4 برچه که هرکدام شامل یک دانه است ، وجود دارد . و این احتمال وجود دارد که این تنها گونه بی همتا منگوستین نباشد .

 

آب و هوا :
منگوستین یک گونه بسیار گرمادوست است . به طوریکه قادر به تحمل دمای زیر  40 درجه فارنهایتن ( 44/4 درجه سانتی گراد ) نیست و همچنین دمای بیشتر از 100 درجه فارنهایت( 78/37 درجه سانتی گراد ) را نیز تحمل نمی کند . نهال های منگوستین نیز در دمکای 45 درجه فارنهایت (22/7 درجه سانتی گراد ) از بین می روند . منگوستین در مالی در ارتفاع کمتر از 1500 فوت ( 450 متر) از سطح دریا رشد نمی کند و در مدرس از ارتفاع 150 تا 5000 فوتی ( 1500-76 متر) رشد می کند . تمام تلاش ها برای پایدار کردن منگوستین در شمال از عرض جغرافیایی 200 با شکست مواجه شده است .

 

منگوستین معمولا سطح بالایی از رطوبت جوی را نیاز دارد و از بارش سالیانه با کمترین مقدار 50 اینچ ( 127 سانتی متر) و البته نه در دوره های بلند خشکسالی . در دومنیکن منگوستین در مناطقی که بارش سالیانه آنها در حدود 80 اینچ(200 سانتی متر) است نیاز به مراقبت های ویژه است و این در حالی است که در مناطق دیگر با بارش سالیانه 155 اینچ ( 255 سانتی متر) و خاکی با قابلیت نگهداری رطوبت بیشتر رشد می کنند .

 

 

خاک :
درخت منگوستین با شرایط رشد در سنگ های آهکی تطابق نیافته است و در خاکهایی با غنای مواد آلی که دارای عمق زیادی هستند بسیار بهتر رشد می کند به خصوص گیاه خاک های ماسه ای یا خاک سرخ . در هند بیشترین گونه های پر محصول در خاک های رسی دانه درشت یافت می شوند که دارای مقدار کمی سیلیت نیز باشند . خاکهای آبرفتی ماسه ای مناسب نیستند . درخت نیازمند زهکشی مناسب است و جدول آب بایستی در حدود 6 فوت (1.8 متر ) عمق داشته باشد .

 

به هر حال در مناطق کانالی ، درختستان های منگوستین پایداری  بیشتری نسبت به سایر درختان دارند و  در مکانهایی که برای سایر درختان رطوبت بالاست به خوبی رشد می کنند . در مناطق مردابی بایستی بین ردیف های درختان زهکشی های مناسبی ایجاد کردتا در بیشتر طول سال ریشه ها در تماسبا آب رطوبت لازم را داشته باشند . باید توجه داشت که بر خلاف این واقعیت که منگوستین گیاهی رطوبت پسند است ، راکد ماندن آب در محل کاشت نهال ها موجب از بین رفتن آنها می شود .

 

نکته دیگری که حائز اهمیت است حفظ درخت منگوستین در برابر بادهای شدید ، نفوذ نمک در خاک و جلوگیری از شوری خاک با توسط آبیاری با آبهای نمکی است .

 

پراکندگی :
منگوستین فاقد هسته حقیقی است . و در واقع جنین نابجا یی دارد که شامل یک برآمدگی هیپوکوتیل است که از طریق لقاح غیر جنسی پدید آمده است . هنگامی که دانه منگوستین رشد می کند در ابتدا جوانه رویان از یک انتها و ریشه ای از انتهای دیگرآن پدیدار می شود . اما ریشه کاذب است و زندگی کوتاهی دارد و جای آن ریشه های اصلی از محل جوانه رویان پدیدار می گردد.

 

هسته های رویان تا 5 روز بعد از جدا شدن از میوه قابلیت زیست خود را از دست خواهند داد و البته این هسته 3 تا 5 هفته در میوه سالم می ماند . و هسته میوه هایی که بسته بندی شده اند در جعبه هایی که نسبت به هوا نفوذ ناپذیر هستند و توسط خزه اسفنگنوم جهت حفظ رطوبتشان پوشیده شده اند به مدت سه ماه سالم و قابل زاستفاده برای کشت باقی می مانند .

 

تنها 22 درصد از هسته هایی که در ذغال چوب نگهداری می شوند بعد از گذشت 15 روز قابلیت جوانه زنی خود را حفظ می کنند .

 

قرار دادن هسته ها در آب به مدت 24 ساعت سرعت جوانه زنی را تسریع کرده و بالا می برد .

 

در کل جوانه ها بعد از 20 تا 22 روز شکل می گیرند و در 43 روزگی کامل می شوند .
نشا کردن دانه ها به طور مستقیم کار مشکلی است چرا که ریشه اصلی و ریشه های فرعی در عمق معینی از خاک توسعه می یابند . نبایستی دانه در عمق کمتر از دو فوت قرار داده شود. بهتر است که ابتدا دانه ها در محل قلمستان کشت شوند و پس از جوانه زنی به محل کاشت مورد نظر منتقل شوند .  بایستی در نظر داشت که خاک قلمستان حداقل بایستی یک متر عمق داشته باشد .    میوه دهی ممکن است از سن 7 تا 9 سالگی از زمان کشت دانه شروع شود اما معمولا تا سنین بین10 تا 20 سالگی این اتفاق رخ نمی دهد . گسترش منگوستین کار بسیار مشکلی است . روش های گوناگون قلمه زنی با شکست مواجه شده است .

 

کاشت :
در هنگام کاشت منگوستین بایستی فاصله گذاری از 35 تا 40 فوت (12-10.7متر) رعایت گردد . کاشت بایستی قبل از شروع فصل باران صورت بگیرد . اندازه مناسب هر گوده(چاله کاشت نهال)4× 4 ×4 فوت است که بایستی 30 روز قبل از کشت نهال ایجاد شود و با مواد آلی ، کود مناسب غنی سازی شده و با روخاک در معرض هوا قرار بگیرد . درختان جوان تا بعد از کاشت بایستی در مکانی با مراقبت مستمر و شدید نگهداری شوند به طوریکه ریشه ها آسیب نبینند و در بازه های زمانی معینی مداوم آبیاری شوند . به مدت سه تا پنج سال بایستی نهال های جوان را توسط شاخ و برگ خرما یا وسیله هایی دیگر سایه بخشی نمود تا در معرض تابش مستقیم نور خورشید قرار نگیرند .  کشاورزان هندی در طول یکسال هر درخت را به طور مرتب در حدود 45 تا 90 کیلوگرم کود می دهند و. همچنین از تفاله بلغور بادام زمینی نیز به میزان 4.5 تا 6.8 کیلوگرم در پای هر درخت در طول یکسال به عنوان ماده مغذی استفاده می کنند .

 

پرمحصول ترین درختان منگوستین در مناطق ساحلی رودخانه ها ، دریاچه ها ، تالاب ها یا کانال ها رشد می کنند و بدین ترتیب ریشه آنها در تمام اوقات با رطوبت در تماس است چرا که فصول خشک درست قبل از زمان شکوفه دهی و در طول تحریک گل دهی یک میوه خوب قرار دارد . در مکان هایی که رطوبت به میزان کافی وجود ندارد بایستی توسط حفر کانال آبرسانی ، رطوبت مورد نیاز گیاه را تامین نمودو درختان بایستی در طول فصول خشک تقریبا به طور روزانه آبیاری شوند . در مالچ و سیلان طبق یک رسم معمول از مالچ (کود گیاهی ) پوست نارگیل و یا برگ و ساقه آن جهت حفظ رطوبت خاک استفاده می شود . در تایلند مشاهده شده است که درختان در سن بین 12 تا 20 سالگی به حداکثر محصول می رسند . در پاناما و پورتوریکو درختان رشد کرده از بذر در سن 6 سالگی بارور می شوند .

 

فصل و برداشت محصول :
در سیلان در ارتفاعات پایین میوه از مه می تا جولای و در ارتفاعات بیشتر در جولای و آگوست یا آگوست تا سپتامبر می رسد. در هندوستان دو فصل متفاوت میوه دهی وجود دارد . یکی در زمان وزش بادهای موسمی  ( جولای – اکتبر ) و دیگری از آوریل تا جوئن می باشد .

 

در پورتوریکو در مناطق آفتاب گیر زمان رسیدن میوه ها در جولای و آگوست است و در مناطق سایه گیر آن میوه ها در نوامبر و دسامبر می رسند .

 

برداشت محصول به علت های ذکر شده در بالا منظم نیست و همچنین ثمر دادن از درختی به درختی و از فصلی به فصل دیگر متفاوت است . برداشت اولین محصول چیزی در حدود 200 تا 300 میوه می باشد . متوسط میوه دهی یک درخت کاملا مثمر در حدود 500 عدد میوه است . تا سن 30 سالگی محصول درخت افزایش می یابد و نهایتا به حدود 1000 الی 2000 میوه خواهد رسید . در مدرس برخی از درختان در بین سن 20 تا 45 سالگی محصولی بین دو تا سه هزار میوه می دهند . گرچه بعد از این سن باروری درخت کاهش می یابد با اینحال این درخت در سن 100 سالگی نیز به خوبی میوه می دهد .

 

رسیدن میوه را از روی رنگ و نرمی آن تشخیص می دهند و در واقع رنگ و نرمی میوه معیار های رسیدن میوه تلقی می گردد .

 

در هنگام برداشت محصول بایستی به این نکته توجه نمود که منگوستین باید کاملا رسیده باشد چراکه بر خلاف بسیاری از میوه ها چنانچه میوه کاملا رسیده نباشد بعد از چیده شدن از درخت دیگر میوه رسیده نخواهد شد . میوه ها را توسط دست می چینند و برای چیدن میوه هایی که در شاخه های بلند قرار دارند از نردبان یا وسیله ای دسته دار استفاده می کنند که البته این وسیله بایستی طوری ساخته شده باشد که از افتادن میوه بر روی زمین نیز جلوگیری نماید .

 

شرایط و چگونگی نگهداری :
چنانچه منگوستین را در مکان سرپوشیده و در شرایط گرم و خشک نگهداری نمایند بین 20 تا 25 روز می توان آنها را انبار نمود . مدت زمان طولانی تر در این شرایط موجب می گردد تا پوست میوه سفت شده و ظاهر لاستیک مانند به خود بگیرد که در این صورت کندن پوسن بسیار مشکل می شود و گوشت میوه رفته رفته خشک خواهد شد .
مشاهده شده است که منگوستین به خوبی برای 3 الی 4 هفته در انباری با درجه حرارت بین 40 تا 50 درجه فارنهایت ( 12.87 – 4.44 سانتی گراد ) قابل نگهداری است .

 

بررسیها در هند نشان داده است که شرایط بهینه برای برای ابنار منگوستین سرمای بین 39 تا 42 درجه فارنهایت ( 5.56 – 3.89 درجه سانتی گراد )  و رطوبت نسبی از 85 تا 90 درصد است که در این شرایط می توان میوه ها را به مدت 49 روز نگهداری نمود . توصیه می شود که میوه را در لفاف کاغذی بپیچند و در جعبه هایی با گنجایش 25 تایی از جنس چوب که کف آن با خاک اره پوشانده شده است قرار دهند . میوه ها را پس از پاک کردن به شکل کمی نارس در 50 الی 55 درجه فارنهایت ( 10 تا 12.87 درجه سانتی گراد) از برمه به انگلیس حمل می کنند . طی سالهای 1927 تا 1929 به شکل آزمایشی میوه هایی را که از جاوه به هلند در دمای 37.4 فارنهایت ( تقریبا 2.38 درجه سانتی گراد ) حمل می کردند در بهترین حالت تا 24 روز سالم باقی می ماندند .

 

آفات و بیماریها :
تا کنون تعداد اندک شماری آفت گزارش شده است .

 

کاترپیلار برگ خوار در هند شاید آفت اصلی منگوستین قلمداد گردد . همچنین از خانواه بید علفی Lymantridae گزارش شده است . یک نوع مورچه کوچک به نام Myrnelachista ramulorum   در پورتوریکو با ایجاد کلنی در درخت ، در تنه و شاخه های درخت حفره هایی را ایجاد می کند که به درختان جوان آسیب جدی وارد می کند . مایت ها نیز برخی اوقات باعث خسارت به محصول می شوند . با گزش میوه و خراشیدن آن باعث بدشکل شدن میوه می شوند . در آسیا میوه های رسیده مورد تهاجم و استفاده میمون ها ، خفاش های میوه خوار و موش های صحرایی در آسیا هستند . در پورتوریکو زنگ گیاه که توسط عامل قارچی به نام Pellicularia koleroga گزارش شده است که اغلب برگ ها و شاخه های جوان و کوچک گیاه را درگیر می نمایند . و میوه درختان سایه دار که در مکان مرطوب قرار گرفته اند نیز به این بیماری دچار می شوند . در مالزی قارچ Zignoella garcineae باعث ایجاد فساد و تومور در شاخه ها می شود و وضعیت بسیار بدی را برای برگ ها بوجود می آورد و در نهایت موجب از بین رفتن کامل گیاه می شود .

 

علت فساد میوه منگوستین در انبار قارچهای Diplodia gossypina, Pestalotia sp., Phomopsis sp., Gloeosporium sp., and Rhizopus nigricans. هستند .

 

یک مشکل عمده فیزیولوژیکی در گیاه منگوستین که اصطلاحا به آن (gamboges ) می گویند نمایان شدن جریان لاتکس در سطح میوه ها و شاخه ها در هنگام بارش های طولانی و به علت غلظت زیاد لاتکس است که گرچه در کیفیت مصرف میوه تاثیری ندارد اما به مرور زمان میوه ترک می خورد و ممکن است با ورود مخمرهای رطوبت پسند پس از مدتی گوشت میوه متورم و نرم شود . فشارهای ناشیاز توفان نیز می تواند در این ناهنجاری ها موثر بودهخ باشد . میوه هایی که در معرض تابش مستقیم آفتاب نیز قرار دارند احتمال تراوش لاتکس از آنها زیاد است .

 

در هندوراس میوه منگوستین دارای دانه های کریستال مانندی در گوشت است که اغلب چنین میوه هایی غیر قابل مصرف هستند .

 

استفاده های غذایی:

 

  بسیاری از مردم میوه منگوستین را ترجیحا به صورت تازه و به عنوان دسر مصرف می کنند . گاهی اوقات نیز تکه های تازه میوه را کمپوت می نمایند اما گفته می شود که طعم خوب میوه هنکام کمپوت شدن کاهش می یابد به خصوص چنانچه بیشتر از 10 دقیقه پاستوریزه بشود . تجربه نشان داده است که بهترین روش کمپوت نمودن میوه استفاده از شربت 40 درصد و استریلیزه کردن کمپوت برای 5 دقیقه است . . میوه های ترش مزه برای درست کردن مربا بهتر هستند . در مالی تکه های میوه را برای ساختن مربا با نسبت مساوی شکر مخلوط می کنند و برای خوش طعم شدن آن از مقداری میخک استفاده می نمایندو در آخر به مدت 15 تا 20 دقیقه آنها را می جوشانند . در فیلیپین با جوشاندن قطعات میوه در شکر قهوه ای نوعی مربا تهیه می کنند که برای طعم آن از هسته میوه استفاده می کنند . دانه ها را پس از جوشاندن به تنهایی نیز مصرف می کنند .

 

پوست منگوستین دارای مقادیر فراوانی پکتین است .

 

استفاده های دیگر :
در غنا از شاخه های منگوستین برای خلال دندان استفاده می کنند . پوست میوه حاوی 7 تا 14 درصد تانن و راتیانه(روزن) می باشد که در چرم سازیدر چین از آن استفاده می شود . همچنین از منگوستین در تهیه نوعی رنگ طبیعی سیاه استفاده می شود .

 

چوب :
در تایلند درختان ضعیف را قطع می کنند و از چوب آنها استفاده می کنند اما اغلب در قطعات کوچک مورد استفاده هستند . چوب منگوستین قهوه ای تیره و سنگین است به طوریکه به زیر آب فرو می رود و نسبتا از دوام بالایی برخوردار است . از چوب منگوستین در ساختمان ، کابینت سازی و صنعت مبلمان استفاده می شود .

 

کاربردها در پزشکی :
کلکته و چین برای مصارف دارویی از سنگاپور میوه خشک شده را وارد می نمایند .

 

از تکه ها و پوست خشک شده منگوستین که به صورت پودر در آمده باشد برای درمان اسهال خونی استفاده می کنند .
برای درمان اگزما و دیگر اختلالات پوستی از داروی ساخته شده منگوستین در روغن استفاده می شود . عصاره و جوشانده پوست منگوستین برای کمک در درمان بیماریهای اسهال ، آماس مثانه ، سوزاک ، ورم مجاری ادراری و همچنین به صورت استعمال خارجی به عنوان ضدعفونی کننده قابض کاربرد دارد .

 

برای درمان اسهال مزمن در بزرگسالان و کودکان ، پوست میوه را به مدت یک شب درون آب می خیسانند و سپس آن را دم کرده و مصرف می کنند .

 

در فیلیپین مردم جوشانده ای را با استفاده از برگ و پوست درخت منگوستین درست می کنند که جهت کاهش تب ، درمان برفک  اسهال ، اسهال خونی ، و بی نظمی های ادراری آن استفاده می کنند.

 

در مالزی دم کرده برگها را با موز نارس و کمی بنزوئین مخلوط می کنند و برای بهبودی سریع زخم ختنه از آن استفاده می کنند .

 

از عصاره ریشه منگوستین برای تنظیم قاعدگی استفاده می کنند .

 

همچنین عصاره پوست منگوستین با نام آمیبیازین  ” amibiasine    ” برای معالجه اسهال با عامل آمیبی کاربرد دارد .
میوه رسیده دارای گزانتون ، گارتانین ، آ – دزوکسی گارتانین و نورمنگوستاین می باشد .

 

همچنین از منگوستین ماده ای با نام mangostin-e, 6-di-O-glucoside   استخراج می شود که در درمان فشارهای عصبی و کاهش آنها و همچنین تنظیم فشار خون تاثیر بسزایی دارد .

 

گزانتون(زانتون):
xanthones  میوه از قسمت های ذیل تشکیل شده است .
– پری کارپ : (Pericarp) ( که گاهی اوغات به صورت Pericarb تلفظ می گردد ) : یک پوسته ضخیم به رنگ ارغوانی تیره با پوستی صاف که اجزاء میوه را در بر گرفته است .
2- پالپ : (Pulp) : 4 تا 8 قطعه سه گوش به رنگ سفید برفی ، با گوشتی نرم که طعم بسیار عالی آن زبان زد است . منگوستین به عقیده بسیاری از جمله بهترین میوه های گرمسیری دنیا است .
WHAT ARE XANTHONES?
گزانتون یک کلاس از مواد مغذی گیاهای است (phytonutrients ) . در تحقیقات علمی متعددی که بر روی میوه منگوستین انجام شده است ارزش غذایی شگرف و بسیار عجیبی در این گیاه مشاهده شده است .

 

در تحقیقات علمی مشخص شده است زانتون با خاصیت بسیار قوی آنتی اکسیدانی خود موجب از بین رفتن رادیکال های آزاد در بدن و ارتقاء سطح سیستم ایمنی بدن اشخاص می گردد . این در مبارزه با سرطان و جلوگیری از بروز آن نقشی بسیار مهم ایفا می نماید .

 

اگر چه زانتون در طبیعت بسیار کم یافت می شود در کنستانتره (عصاره ) پری کارپ میوه منگوستین به مقدار فراوانی وجود دارد .

 

تا کنون بیش از بیست نوع از زانتون های طبیعی در پری کارپ این میوه یافت شده است که دو تا از معروفترین آنها که در تحقیقات مورد ارزیابی قرار گرفته اند “منگوستین آلفا” و “منگوستین بتا” هستند .

منبع:aradtravel.com

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده