تریشوریس (تریکوسفال)

تریکوریس تریکورا,کرم قلابدار,تریشین,چرخه زندگی و مورفولوژی کرم تریشوریس.بدن کرم از دوقسمت متمایز تشکیل شده:قسمت نازک و موئی شکل قدامی که مری کرم را تشکیل می دهد.قسمت خلفی ضخیم که اعضای مختلف بدن کرم در آن قرار گرفته.طول بدن کرم ماده  ۳۵-۵۰میلیمتر وقسمت نازک قدامی دوبرابر قسمت ضخیم خلفی است

نام های دیگر تریکوسفال
Trichocephalus trichiurus  تریکوسفالوس تریکیوروس
Trichocephalus hominis  تریکوسفالوس هومی نیس
Whip worm  کرم شلاقی در اکثر نقاط دنیا وجود دارد
آلودگی شدید به کرم در مناطق گرمسیر و مرطوب جهان از قبیل سنگاپور،کوبا، پاناما، آفریقای غربی و جنوبی
آلودگی در بین اطفال بیشتر از سایر گروه های سنی است

طول بدن کرم نر  ۳۰-۴۵ میلیمتر وقسمت نازک قدامی ۱/۵ برابر قسمت خلفی است.
قسمت خلفی بدن کرم نر روی هم پیچ خورده است.
کرم نر فقط دارای یک اسپیکول دراز است که گاهی در داخلغلافی قرار میگیرد. برسطح این غلاف خارهای فراوانی وجود دارد.
قسمتی از مجرای انزالی در نزدیکی  Anusبا روده یکی شده و مجرای کلوآک ( ) Cloacal tubeرا ایجاد می کند.
سوراخ تناسلی کرم ماده نیز در نیمه قدامی بدن کرم قرار دارد و به زهدان می پیوندد که حاوی تعداد زیادی تخم است.کــــرم نــر کـــرم ماده تخم ها قهوه ای رنگ و دارای دوجدار بشکه ای شکل هستند که در هر قطب یک برجستگی وجود دارد.کرم های ماده معمولا در ناحیه سکوم و یا قسمت بالاتر روده
بزرگ زندگی می کنند.
معمولا قسمت نازک کرم به داخل مخاط روده فرورفته و قسمت ضخیم هز جدار روده ها آویزان می شود و بدین ترتیب تغذیه آنها از بافت میزبان تامین می گردد.
تخم در مرحله خروج از تخمدان در مرحله تک سلولی است.تخمی که با مدفوع دفع شده هرگاه در محیط مساعد قرار گیرد جنین پس از دو تا چند هفته در آن کامل می شود. اگر تخم رسیده دارای لارو آلوده کننده وارد دستگاه گوارش انسان شود،در قسمت های بالای دوازدهه باز شده و لارو را آزاد می کند که به پرزهای روده کوچک می چسبد.
چندروز بعد لاروها باتوقف های کوتاه در مخاط روده مهاجرت خود را به طرف روده بزرگ ادمه داده و سه تا چهار هفته بعد به محل اصلی استقرار خود در روده بزرگ می رسند.در این موقع کرم ها بالغ شده اند.
در این فاصله لارو  ۴بار پوست اندازی می کند.
این کرم مهاجرت ریوی ندارد و تخم ریزی کرم درحدود  ۴۰تا  ۹۰روز بعد از ورود تخم به دستگاه گوارش انجام می شود. از آنجا که این انگل مرحله مهاجرت احشایی دربدن انسان ندارد،علائم بیماری فقط در دوره استقرار کرم در روده ظاهر می شود.
انگل در مرحله لاروی سبب ایجاد نکروز، التهاب و تورم مخاط روده می شود.
جایگیری کرم در آپاندیس سبب بروز آپاندیسیت مزمن می شود.
در انسان چسبندگی کرم های جوان و بالغ به مخاط سکوم و رکتوم سبب ایجاد آسیب هایی در مخاط روده می شود.
ورود سرکرم به داخل مخاط روده سبب سوراخ شدن عروق موئینه روده و خونریزی می شود و هرگاه تعداد کرم زیاد باشد سبب کم خونی می گردد. به طور کلی درصورتی که تعداد کرم کم باشد آلودگی بدون هیچگونه علامت خواهد بود اما درصورت زیادبودن کرم،اسهال مزمن که گاهی همراه با خون و درد شدید شکم است بروز می کند.همچنین در مدفوع اسهالی حاوی مقدار زیادی ائوزینوفیل و کرستال های شارکولیدن است.
بیمار معمولا لاغر وضعیف می شود و این لاغری بخصوص در نواحی آلوده که ساکنان دچار مشکل کم غذایی هستند ممکن اسیت سبب عارضه کواشیرکور شود.
نوع شدیدی از بیماری درکودکان در نقاط مختلف جهان دیده شده است که در آن طفل به اسهال خونی همراه با دفع موکوس و درد شدید و پیچش شکم دچار می شود. در این حالت کم خونی شدید و کاهش پروتئین خون و عقب ماندگی روانی و خاک خواری ایجاد می شود. وجود اسهال مزمن سبب جلوگیری از رشد کودک می شود.
در آلودگی های شدید بدی تغذیه از عوارض رایج است.آلودگی شدید و طولانی مدت بخصوص در اطفال عارضه ای به نام پرولاپس رکتوم ایجاد می کند که در ابین عارضه قسمتی از رکتوم طفل از مخرج خارج می شود.
آلودگی شدید ممکن است سبب انسداد روده ها شود.مشاهده تخم انگل در مدفوع. در مناطقی که بیماری به صورت بومی دیده می شود در آزمایش مدفوع با مشاهده کریستال های شارکولیدن و ائوزینوفیل ها می توان به وجود بیماری مشکوک شد. در این حالت غالبا تخم ریزی کرم آغاز نشده ولی چسبندگی آنها به مخاط روده سبب بروز علائم شده است
با استفاده از سیگموئیدوسکوپی می توان کرم را که به جداره روده چسبیده است مشاهده کرد.
تعیین شدت این بیماری در آلودگی به این انگل اهمیت دارد که این کار توسط شمارش تخم به روش کاتو- کاتز انجام می شود.
آلبندازول: در آلودگی های خفیف با تجویز یک دوز  ۴۰۰میلی گرمی بهبود حاصل می شود اما در آلودگی های شدید این دوز باید برای مدت ۳ روز تکرار شود.
مبندازول: با دوز  ۱۰۰میلی گرمی دوبار در روز به مدت  ۳روز.
داروهای مزبور برای درمان کرم های منتقله از خاک مانند آسکاریسو کرم های قلاب دار بسیار موثر است اما اثر آن ها بر تریکوسفال کمتر است.
استفاده از آلبندازول همراه با ایورمکتین اثرخوبی نشان داده است.دوز مورد استفاده ترکیبی از ۴۰۰میلی گرم آلبندازول و  ۲۰۰میکروگرم ایورمکتین به ازای هرکیلوگرم وزن بدن بوده است.
درمان آلودگی شدید به آسکاریس و تریکوسفال سبب ازدیاد وزن و قد افراد آلوده می گردد. درمان همگانی بهسازی محیط استفاده از آموزش بهداشت عدم استفاده از کودهای انسانی استفاده از روش های مخلوط بهسازی محیط و درمان همگانـی و آموزش بهداشت

امتیاز مطلب
تاریخ ارسال
اطلاعات آزمایشگاهی کامل
5
اشتراک گذاری

نظرات برای این پست بسته شده .