معماری
بارداری

زایمان (قسمت دوم)

ورزش قبل از زايمان، تناسب اندام و حاملگی آسان

ورزشهاي مخصوص حاملگي با حضور ماما و مربي دوره ديده ميتواند نه تنها روحيه‌اي شاداب و با نشاط به آنها بدهد، بلكه از لحاظ بدني نيز آنها در وضعيت جسماني قوي و مناسبي براي زايمان نگه ميدارد.
گروه آموزش ديده درد كمتري را در زايمان تجربه مي‌كنند، رضايتمندي بيشتري داشته و جهت بيدردي درخواست كمتري از داروها دارند.همچنين با همت خانم رضوان صفري مربي درجه يک ورزش کتابي در باره ورزشهاي دوران بارداري تهيه گرديده که متن آن در زير آورده شده است.

از طبيعي ترين خواسته هاي بشر ابقاع نسل است. با توجه به پيشرفت علوم به خصوص علوم پزشکي امروزه حاملگي و زايمان پديده اي کاملاً طبيعي و بي خطر شده است ولي با اين همه يک خانم باردار همواره نگران زايمان و دردهاي همراه آن است يکي از روش هايي که در حال حاضر جهت قابل تحمل نمودن درد زايمان بکار مي رود آماده سازي مادر از طريق تمرينات ورزشي قبل از زايمان است.
زنان در طول بارداري از تصوير تغيير يافته بدن آگاه هستند و در مورد وزن و شکل و حالت ماهيچه ها نگران مي باشند. بسياري از زنان در بارداري خود را به ورزش بدني منظم عادت مي دهند؛ ديگران احتمالاً نياز به انجام يک فعاليت بدني را احساس مي کنند تا به آن ها کمک کند با سختي هاي بارداري کنار آيند و براي زايمان آماده گردند و در آن زمان آنها بيشتر به توصيه هاي بهبود وضعيت خود راغب هستند. با اين حال، علي رغم منافع مورد قبول جسماني و رواني ورزش، توصيه نامناسب يا غلط در مورد فعاليت مي تواند براي مادر يا جنين مضر باشد و بنابراين اطمينان يافتن از روز آمد بودن و پايه علمي داشتن توصيه هاي پيشنهادي حائز اهميت است.
در اينجا سه دسته از فعاليتهايي که زنان در طول بارداري انجام مي دهند ذکر مي گردد :

فعاليت بدني: که توسط کاسپرسن (۱۹۸۵، Caspersen ) تشريح گرديد. اين اعمال در قالب هر گونه حرکت بدني عضلاني که منجر به مصرف انرژي گردند مي باشد، از جمله فعاليتهاي روزمره زندگي همچون کار و فراغت به همان ميزان ورزشهاي ائروبيکس (نرمشي) و غير انئروبيکس .

تمرين بدني : که در قالب فعاليتهاي ساختاري و غير رقابتي (مسابقه اي ) دوران فراغت در نظر گرفته مي شوند و با تحرکات مکرر بدني همراه هستند همچون ائروبيکس (نرمشي)، پياده روي، دوچرخه سواري، شنا، رقص و آهسته دويدن، که عموماً به عنوان ابزار پيشرفت تندرستي، کاهش استرس و حفظ تناسب بکار گرفته مي شوند.

ورزش: مستلزم فعاليت بدني سازمان بندي شده مي باشد، قوانيني بر آن حاکم هستند و در اصل رقابتي است، همچون بازيهاي گروهي.
قابليت بدني يک زن را عوامل مربوط به نحوه زندگي، وراثت و ميزان و نوع فعاليت بدني که انجام مي دهد تعيين خواهند کرد. فعاليتهاي ائروبيک به توانايي قلبي – تنفسي در تامين اکسيژن و انرژي در طول فعاليت بدني و حذف فرآورده هاي اضافي ايجاد شده مربوط مي گردد. ورزش غير ائروبيک بسيار فشرده است و به علت در دسترس بودن بيش از اندازه اکسيژن، باعث مي شود سلولهاي ماهيچه اي به متابوليسم غير ائروبيک باز گردند. اين نوع ورزش تنها براي مدت زمان کوتاهي مي تواند ادامه يابد زيرا از متابوليسم غير ائروبيک در درون سلولها اسيد لاکتيک توليد مي گردد، که براي برطرف کردن آن اکسيژن لازم است. ورزش غير ائروبيک شامل به سرعت دويدن، پرش از ارتفاع و وزنه برداري مي باشد. ضمن اينکه تحقيق در مورد ورزش غير ائروبيک در زن باردار غير اخلاقي است، بررسي ها در مورد قابليت ائروبيکي بارداري مي تواند خطرات نهفته در ورزش غير ائروبيک را مشخص نمايد (۱۹۸۷، Wallace ).
شدت، مدت زمان و تعداد جلسات ورزشي در بارداري بايد در سطحي باشد که موجب درد، نفس تنگي يا خستگي نگردد و زنان بايد تقويت شوند تا بدنشان آماده پرهيز از آسيب يا ضربه (روحي) باشد زنان غير فعال
مي توانند با اطمينان و به تدريج ورزش ائروبيک را در طول بارداري همچون پياده روي، دوچرخه سواري و شنا آغاز نمايند اما فعاليتهايي که در آن خم شدن، پريدن، دويدن و پيچيدن واحتمال آسيب وجود دارد بايد پرهيز شوند.

تأثيرات بدني ورزش در بارداري
واکنش قلبي – عروقي : ورزش در بارداري موجب افزايش فعاليت و بازده قلبي مي گردد درست همانند آنچه در اين زمان از لحاظ بدني در حال رخ دادن است ( به ترتيب ۲۰% و ۴۰% ) (۱۹۹۶، Hyhen). در طول سه ماهه سوم ورزش يک افزايش اضافي در برون ده قلب را موجب مي گردد، با اين حال براي مادر يا جنين مضر اعلام نشده است به شرط آنکه از طول مدت محدود برخوردار باشد. امنيت مادر و جنين در جريان ورزش شديد و طولاني هنوز در حال بررسي است (۱۹۹۲، Doorn).

ورزش در بارداري بر روي توزيع ناحيه اي جريان خون، در مقايسه با حالت غيربارداري، اثرات متفاوتي دارد. در جريان ورزش خون به سمت ماهيچه ها و پوست و به دور از احشاء ، منحرف مي گردد، در حالي که در طول بارداري خون به سمت کليه ها، رحم و پوست مي رود (۱۹۹۶، Hyhen). کاهش جريان خون کبدي در طول ورزش متعادل حدوداً ۵۰% است و اين نگراني وجود دارد که ممکن است بطور مستقيم بر روي انتقال اکسيژن به جنين اثر گذارد. گرچه، تغييرات نرمال دوران بارداري همچون افزايش در حجم پلاسما، Erythrocytes و بازده قلبي تغيير جريان خون را در طول فعاليت بدني جبران مي نمايد. البته، يک افزايش در جريان خون رحم بلافاصله پس از توقف تمرين بدني يافت شده است (۱۹۵۶ Morris,) ، اما تناوب هايي در ضربان قلب جنيني و نيز Brady Cardia (1984 Artal, ) و Tachycardiu (1985 Collings, ) مشاهده گرديده است.

بنابراين از نقطه نظر قلبي – عروقي مشخص مي گردد که تمرين آرام و متعادل در طول بارداري براي سلامت طبيعي مادر يا جنين مضر نيست، اما براي زن نياز مبرمي وجود دارد که خود را پيش از شروع ورزش گرم نمايد تا جريان خون به سمت ماهيچه ها آسان گردد و نيز بايد در پايان، مدتي را استراحت کند تا ضربان قلب و بازده قلبي به حالت قبل از ورزش بازگردند. همچنين اين نکته حائز اهميت است که مادر نبايد به آساني ورزش را بطور ناگهاني بدون انجام مرحله استراحت متوقف سازد، در غير اين صورت خون در ماهيچه ها جمع گشته و باعث توقف توزيع مجدد خون به ديگر ارگانهاي اصلي مي شود.

اثرات ريوي : در طول ورزش کردن مصرف اکسيژن افزايش مي يابد، اما اين امر با پيشرفت حاملگي در زناني که در ورزش آرام و متعادل زياده روي مي کنند بيشتر مي گردد. جالب است بدانيم، مصرف اکسيژن در زنان بارداري که مبادرت به فعاليت شديد مي کنند بسيار کمتر است، که اين امر ناشي از برگشت فيزيولوژيکي هيپوکسي در بافت هاي بدن مي باشد (۱۹۸۶ Artal,).

توانائي ائروبيک (هواگيري) احتمالاً با پيشرفت حاملگي کاهش مي يابد، که منجر به کاهش فعاليت بدني مي شود، با اين حال مشخص نيست اين امر آيا به ناتواني در انتقال اکسيژن و دي اکسيد کربن از جو به سلولها مربوط
مي گردد يا به کاهش در شدت ورزش (۱۹۸۶ Artal, ) . عموماً زنان باردار به مختصات ريوي ورزش بخوبي پاسخ مي دهند زيرا در اين زمان تهويه اضافي رخ مي دهد.

اثرات تنظيم دما : ميزان سوخت و ساز بدن و توليد گرما در طول ورزش افزايش مي يابند، که منجر به نياز در اتلاف بيشتر گرما مي گردد؛ اکثر آن از طريق تبخير و در صورت ورزش در آب از طريق آن دفع مي گردد. در زناني که به ورزش کردن عادت دارند، افزايش دماي دروني ميان ۱/۰ و ۳/۱ درجه سلسيوس بالاتر از ميزان مبنا اعلام شده است (۱۹۸۵ Clapp, ) و نبايد از ۳۹ درجه سلسيوس تجاوز کند. برنامه هاي ورزشي براي زنان باردار بايد در جهت پاسخگويي به افزايش وزن مادر و اجتناب از خطر فشار خون تنظيم گردند و بايد به آنها توصيه شود تا در شرايط مرطوب و بسيار گرم در طول يک بيماري عصبي از ورزش کردن اجتناب کنند ( زنان باردار همچنين بايد به همان دلايل به سونا نروند).

زناني که سابقه ورزش کردن ندارند اگر به ورزش بي مقدمه مبادرت ورزند ممکن است براي اتلاف گرما با مشکل مواجه گردند و بطور ناگهاني باعث کاهش جريان خون در رحم (۱۹۷۶ Oakes,) و اثرات ژنتيکي بر روي بافت جنيني مي شود (۱۹۷۸ Miller, ) . افزايش دماي مادر همچنين باعث افزايش درخواست جنين به اکسيژن خواهد شد و سرانجام مي تواند به کمبود اکسيژن در بافت بدن و مرگ احتمالي جنين منجر گردد (۱۹۹۸ Charles,). زنان بايد در ورزش از لباس مناسب و گشاد استفاده نمود و مرتباً مايعات اضافي مصرف کنند.

اثرات آنوکريني و متابوليکي: در طول ورزش در افراد غير باردار جذب گلوکز در ماهيچه ها افزايش مي يابد اما در اثر افزايش توليد گلوکز هپاتيکي از هيپوگليسمي جلوگيري مي شود. همچنين متابوليسم سوخت، به وسيله افزايش گلوکاگن، کورتيزل، هورمون آدرنوکرتي کوتونيک، اپي نفرين، نوراپي نفرين و کاهش در سطح انسولين تحت تأثير قرار مي گيرد. در طول فعاليت ائروبيک حساسيت افزايش يافته انسولين در ماهيچه ها امکان سوخت و ساز و اکسيده شدن چربي را فراهم مي آورد، که ميزان مصرف (تحليل) Glycogen ماهيچه ها را کاهش مي دهد.

در زنان باردار ذخيره گلوکز ثابت باقي مي ماند يا بکارگيري بعدي آن کاهش مي يابد (۱۹۸۳ Platt,؛ ۱۹۸۱ Arral, ) و احتمالاً براي مصرف گلوکز جنيني ناکافي است. آرتال (۱۹۸۱ Artal,) افزايشي را در Glucagon و سطح يکنواختي از انسولين را در زناني که ورزش آرام انجام مي دهند پيدا کرد، اما هيچ تحقيقي در زمينه اثرات ورزش بسيار شديد صورت نگرفته است. توليد بسيار Catecholamino با استرس مادر ارتباط دارد و در ورزش کردن زنان باردار مود توجه قرار مي گيرد. توزيع مجدد جريان خون احتمالاً به علت حساسيت گردش رحم به Cathecholanine صورت مي گيرد، که مي تواند منجر به کمبود اکسيژن در بافت بدن گردد، گرچه ورزش منظم دوران بارداري مي تواند واکنش Catecholamino را بکاهد (۱۹۸۴ Russell,) و هيچ گونه ارتباطي ميان ورزش منظم و زايمان زود هنگام يافت نشده است(۱۹۸۳ Jarreh,).

اثرات ماهيچه اي – استخواني : استروژن، پروژسترون و هورمونهاي Relaxin ترکيب Collagen را ، در کپسول هاي مفصلي، رباط ها و بافت هاي پيوندي و قابليت ارتجاع مفصل ها، ماهيچه ها و رباط ها تحت تأثير قرار مي دهند. Relaxin بنظر مي رسد که داراي تأثير مستقيمي بر روي مفصل هاي Sacroiliac و استخوان سمفيز پوبيس، که تحرک را افزايش مي دهند مي باشند؛ قفسه سينه نيز بوسيله افزايش سطح هورمون تأثير مي پذيرد و منجر به گشادي فواصل دنده اي در سه ماهه سوم مي گردد.

تغيير مرکز جاذبه با پيشرفت حاملگي با زياد شدن Iordosis کمري حالت بدن را تحت تأثير قرار مي دهد، که موجب Kyphosis و نشانه هاي برآمده يا خميده مي گردد و برخي از زنان سر و چانه را به سمت جلو فراتر از خط بند شانه قرار مي دهند (شکل هاي ۱-۱۲ و ۲-۱۲) . اين جابجايي هاي بدني مي تواند به کمر درد و درد قفسه سينه، سردرد و گردن درد و فشار اضافي بر روي استخوانهاي لگني منجر حرکت ساق پا بايد با بکارگيري حرکت کشيده و باز و بسته باسن منطبق شود و از کشيده شدن به دو سوي مخالف اجتناب گردد. به مادر بايد توصيه شود تا از عينک شنا استفاده نمايد تا به هنگام اجراي شناي سينه و کرال سرش قدري پايين تر در آب فرو رود، در نتيجه خطر جراحت و آسيب به مهره ها کاهش مي يابد.

وضعيت غلط در شنا کردن همراه با افزايش لوردوس (تورفتگي)

توصيه کلي در خصوص ورزش در دوران بارداري
۱- زنان باردار بايد از کفش داراي کيفيت خوب و مناسب براي فعاليتي که به آن مشغول است استفاده کند. کفش هاي ورزشي همانند يک محافظ عمل مي کنند و از تأثيرات نامطلوب بر روي مفصل ها و ستون مهره ها جلوگيري مي کنند.
۲- زن باردار بايد از سينه بند مناسب استفاده کند، خصوصاً اگر به فعاليتهاي فشرده مشغول است. لباسهاي مخصوص شنا حداقل محافظت را به عمل مي آورند بنابراين يک سينه بند محافظ بايد در زير لباس پوشيده شود.
۳- ميزان مناسبي از مايعات شفاف بايد در طول ورزش و فعاليت بعدي جرعه جرعه نوشيده شود.
۴- مرحله گرم کردن براي آماده سازي مفصل ها و ماهيچه ها براي ورزش و اجتناب از آسيب رسيدن به ماهيچه ها ضروري است. افزايش در مايع Synovial در مفصل ها از آسيب رساني در طول مرحله فعاليت جلوگيري مي کند. کشيدن ثابت گروه ماهيچه اي اصلي به ماهيچه ها کمک مي کند تا آسانتر کشيده شوند و مقاومت بيشتري نشان دهند.
۵- در طول ورزش کردن، مادر بايد در سطحي عمل نمايد که کمي نفسش را نگه دارد اما قادر باشد صحبت نمايد. او نبايد احساس تشويش و نگراني بنمايد و نيز نبايد ضربان قلبش در هر دقيقه از ۱۴۰ ضربه تجاوز کند. آموزش او به گرفتن نبض خود در قبل و بعد از ورزش او را در اين فرآيند کنترل درگير مي کند.
۶- يک مرحله استراحت بايد جلسه ورزش را به پايان برساند تا ضربان قلب و تنفس به سطح پيش از ورزش بازگردند. از انباشته شدن ناگهاني خون در اندام هاي پاييني و ماهيچه هاي اصلي، که مي تواند فشار خون بسيار پايين را سبب شود، جلوگيري خواهد شد و کم کردن تدريجي ورزش به سياهرگها در بازگشت خون به قلب کمک مي کند. توقف ناگهاني فعاليت فشرده ممکن است به کاهش بسيار فشار خون و بيهوشي (ضعف) منتهي شود. کشيدن ثابت گروه ماهيچه هاي اصلي، اندازه انعطاف پذيري و قابليت تحرک ماهيچه ها را حفظ کرده، مانع از آسيب رسيدن مي شود.
وضعيت درست ايستاده وضعيت غلط، با نمايش برجستگي

Chin poking و dowager
صرف نظر از اينکه آيا مادر تمرين بدني و ورزشي انجام مي دهد يا خير، ماما (پرستار) او بايد او را در مورد حالت بدني اش ، تنظيم صحيح شانه ها در برابر باسن، جمع کردن ماهيچه هاي شکمي، جمع کردن سرين ها به منظور انحناي لگن به سمت جلو و عادت به وضعيت نظامي سرآگاه سازد.
تروما و زخم مي تواند در اثر حالت بدني غلط، که با زورورزي بيش از حد اضافه مي شود، در معرض يکباره يا روز افزون فعاليت بودن، يا همه اينها ايجاد گردد.
زناني که در اواخر دوران بارداري شکم بزرگي دارند تمايل به نوسان بيش از حد دارند يا يک وري و سنگين راه مي روند، ناپايداري روز افزون و خطر فشار اضافي بر روي مفصل هاي Sacroiliac و ستون مهره هاي کمر و برخي از فعاليتهاي ورزشي که به بالانس زدن ارتباط دارند منع مي شوند. زنان احتمالاً ورزشي که بدون تحمل وزن باشد همچون شنا کردن را انتخاب مي کنند، با اين حال بايد در اواخر دوران بارداري از Lordosis کمري تشديد شده در طول شناي سينه يا کرال اجتناب نمود و ترجيحاً ورزش ائروبيک با درصد متعادل انجام دهند، در طول شنا کردن در زناني که ماهيچه هاي شکمي آنها ضعيف است کشيدگي (فشار) بيشتري بر مهره هاي پشت وارد مي گردد، مخصوصاً ضعف در ماهيچه هاي رکتوم خارجي و داخلي، منجر به دياستاژ رکتوم مي گردد (۱۹۹۲، Blakey). حرکات نادرست ساق پا به هنگام شناي سينه مي تواند موجب چرخش مفصل باسن و جدايي استخوانهاي زهاري گردد.

حرکت لگن به طرف پايين
هر دو گروه عضله را شل کرده و سپس عضلات پايين کمر براي ايجاد گودي در ناحية کمر، منقبض مي شود. (تصوير بالا)
در تمام زمان بارداري ورزش زير نظر پزشک و مربي ورزش قابل اجراست حتماً با دکتر مشورت نموده و بعداً ورزش را شروع کنيم .
۳۵ دقيقه ورزش ايده آل است :
۷ دقيقه گرم کردن حرکات کششي ايستا و پويا warm up
۱۵ دقيقه ائروبيک work out
۷ دقيقه تقويتي ، کششي
۵ دقيقه ريلکسيشن Kull Down

سطح ورزش خانم باردار :
اگر جدولي داشته باشيم به شرح زير و امتيازبندي از نظر فشار کار از ۶ تا ۱۸ باشد :
بي نهايت سخت ۱۸ تقريباً سبک ۱۰
خيلي سخت ۱۶ سبک ۸
سخت ۱۴ استراحت ۶
تقريباً سخت ۱۲
سطح فعاليت خانم باردار از ۱۰ تا ۱۴ مي باشد.
نکته يک خانم باردار بين کار بايستي براحتي بتواند آواز بخواند يعني کنترل ضربان قلب داشته، که مسلماً مربي ورزش بايستي آنرا زير نظر داشته باشد.

توجه : براي مربي خانم باردار : در طول work out بدن کاملاً بايستي چک شود.
۱ – بدن در چه فرمي قرار دارد ( کنترل پاستچر بدن)
۲ – در شرايط مختلف توع ورزش تغيير مي کند.
۳ – حرکات مختص بارداري.
۴ – ضربان قلب در هر مرحله بايستي چک شود.
(طرز ايستادن کاملاً بايستي کنترل شود)

يک دکتر متخصص زنان مي گويد :
حاملگي بايستي چيز راحتي براي خانمها باشد و تمام کارهاي که در حالت عادي انجام مي دهم مي توان براحتي عمل کرد و نبايد سخت گرفت ورزش در حد تعادل ايده آل است يک خانم باردار در دوران حاملگي نبايستي چيزي تجربه نمايد ( مثلاً استقامت کار کند)
به چند دليل يک خانم باردار به ورزش بي علاقه مي شود.
۱ – اضافه وزن : در اين مورد بايد به آنها گفت وجود جنين در شما باعث اين اضافه وزن است و طبيعي مي باشد.
۲ – در اثر ورم کردن بدن به علت جمع شدن آب در رحم در بعلت فشار خون.
۳ – در هنگام بارداري رحم به طرف بالا کشيده مي شود و به ديافراگم فشار آورده و باعث کمي تنگي تنفس مي شود يعني تنفس سخت مي گردد.
ولي آنها بايد بدانند ورزش – راه رفتن و شنا کردن خود باعث کم شدن سه عامل بالا مي شود يعني کمک مي کند اضافه وزن کاهش يابد – ورم در
پايين ترين سطح قرار گيرد و تنفس براحتي انجام گيرد و وقتي شخص ماهيچه هاي قوي پيدا کند باعث مي شود زايمان براحتي انجام شود.
در خانمهاي باردار سه قسمت فشار بيشتري مي آيد .
(لگن خاصره، شکم، قسمت تهتاني پشت ) و ما هنگام ورزش به خانم باردار توصيه مي کنيم ماهيچه هاي تهتاني، رحم و مثانه را با انقباض کامل نگه دارند.
اين ورزش با انقباض و انبساط شروع مي شود و سپس اين انقباض را با مدت نگه مي داريم مثلاً : ۱۰ ثانيه
وضعيت شروع براي حرکت لگن

نکتة مهم : مراقبت از شکم :
در دوران بارداري، نوار فيبري که بطور عمودي در خط وسط شکم بين دو عضلة مستقيم شکمي وجود دارد، حدود ۱۰ سانتي متر منبسط مي شود.
پس از زايمان ، اين نوار به حالت اولية خود باز نمي گردد چون رشته هاي آن خاصيت ارتجاعي ندارند. در صورتي که پس از زايمان، عضلات شکمي وضعيت مناسبي پيدا نکنند، احشاء شکمي ممکن است به طرف بيرون برآمدگي پيدا کند. براي رفع اين مشکل، بايد پس از زايمان ، با انجام يک سري تمرينات، عضلات مستقيم شکمي را تقويت کرد.
در دوران بارداري، پوست نيز مانند عضلات شکم منبسط مي گردد. براي اينکه پوست حالت اوليه خود را بازيابد از ماساژ و تمرينات شکم مي توان استفاده کرد.
وقتي که قفسه سينه و لگن ثابت و بي حرکت باشند، انقباض عضلات شکمي بطور همزمان، ديواره شکم را از طرفين و جلو به داخل مي کشد. به همين دليل عضلات شکم را «کرست طبيعي» مي نامند.

حرکات جنین قبل از زایمان

احساس حرکت جنین یکی از پرارزش ‌ترین بخش ‌های بارداری است. این حرکت می‌ تواند آغاز رابطه عاطفی بین شما و فرزندتان باشد…

بسیاری از زنان احساس می ‌کنند که می ‌توانند پیش از زایمان با حس کردن حرکات جنین، با او و شخصیت ‌اش رابطه برقرار کنند و به هر حال این حرکت باعث اطمینان خاطر مادر است.
شدت حرکات جنین می‌ تواند متفاوت باشد. دامنه حرکات او از تکان ‌خوردن‌های ظریف، که در ابتدای بارداری مانند وجود گاز در روده‌ها حس می ‌شود، تا حرکات تند و در مواقعی حتی لگد زدن‌ های دردناک متفاوت خواهد بود.
حرکت هر یک از جنین ‌های شما در بارداری ‌های قبلی ممکن است متفاوت بوده باشد لذا نگرانی از بابت این که هر چند وقت یک بار جنین باید حرکت کند و یا خیلی زیاد و یا کم حرکت دارد نباید موجب استرس و دغدغه مادران باردار شود.
نباید خودتان را در این مورد با دیگران یا حتی دیگر بارداری‌ تان مقایسه کنید. البته وقتی حس کردید فرزند شما خیلی ساکن است و یا در حد انتظار حرکت ندارد در مورد آن با پزشک خود صحبت کنید.
اگر الگوی طبیعی حرکت جنین از بین رفته باشد، می ‌توانید برای اطمینان خاطر ضربان قلب جنین را گوش کنید. البته در اکثر موارد با این که پزشکان به شما و نگرانی ‌تان بها می ‌دهند دلیلی برای نگرانی نیست.
گرفتن نوار قلب جنین یکی از کارهایی است که البته به طور روتین در همه مطب‌ ها انجام نمی ‌شود ولی ارزش تشخیصی خوبی دارد.
برای این کار مادر در حالت استراحت دراز می‌ کشد و نواری دور شکم او بسته می ‌شود که دارای یک پروب‌گرد و در واقع تک لید است و می‌ تواند ضربان قلب جنین (۱۲۰ تا ۱۶۰ بار در دقیقه است) را ثبت کند و نوار مربوطه را نشان دهد.
از روی این نوار قلب ما می ‌توانیم جنین ‌های در حال خطر را تشخیص داده و درمان کنیم.
اگر تشخیص دهیم مشکلی سلامت جنین را تهدید می ‌کند گاهی حتی برای ختم بارداری اقدام می ‌کنیم.
لازم به توضیح است که بعضی از جنین‌ ها در داخل رحم ضربان غیرطبیعی دارند و قلب ‌شان کندتر یا تندتر از معمول می ‌زند.
گاهی نیز به دلیل نارسا بودن جفت این اختلال رخ می‌ دهد، یعنی وقتی جنین حرکت می ‌کند، به جای این که ضربان قلب ‌اش تندتر شود، دچار کندی آن می‌ گردد و یا موارد و مشکلاتی دیگر که مثال زدن آن ها خارج از حوصله این یادداشت است.
به هر حال در سه ماهه سوم بارداری هر مادری که از کاهش حرکت جنین خود شکایت دارد و نگران است، می‌ تواند بررسی شود و با گرفتن یک نوار قلب از جنین خود به آرامش و امنیت خاطر در خصوص سلامت او دست یابد.
وجود این تست‌های مختلف و پیشرفت روز به روز علم این امکان را به مادران امروز می‌ دهد تا بدون نگرانی از بارداری خود لذت ببرند.

بدون شک یکی از عجیب‌ترین و در عین حال جالب‌ترین مراحل بارداری، احساس حرکت‌های جنین در بدن مادر است.

این حرکات معمولا از هفته هفتم تا هشتم بارداری شروع و در سونوگرافی هم دیده می‌شود، اما مادر تکان‌خوردن‌های فرزندش را قبل از هفته ۱۶ تا ۲۲ بارداری حس نمی‌کند؛ هر چند وضعیت فیزیکی هم در احساس‌کردن این حرکات نقش دارد و خانم‌های لاغر تکان‌ها را زودتر از خانم‌های چاق حس می‌کنند.

این در حالی است که حرکات جنین با پیشرفت بارداری بیشتر مشخص‌ می‌شود و مادر براحتی حرکت دست‌و‌پا و چرخش را از هم تشخیص می‌دهد، چرا که حرکات دست‌ و پا کوتاه‌‌تر و حرکات چرخشی جنین شدیدتر است.
وقتی لگد زدن‌ها شروع می‌شود

حداکثر تعداد حرکات یا به اصطلاح لگد‌زدن‌های جنین بین هفته ۲۸ تا ۳۲ بارداری است، زیرا حجم مایع آمنیوتیک زیاد است و جنین می‌تواند بخوبی حرکت کند، اما بعد از هفته ۳۲ به دنبال کاهش حجم مایع آمنیوتیک، حرکات چرخشی کمتر می‌شود و جنین بیشتر دست‌ و ‌پایش را حرکت می‌دهد.

همچنین در ابتدای بارداری حرکات جنین کوتاه و با فواصل طولانی بوده و حتی ممکن است چند روز هیچ حرکتی را حس نکنید، اما از ماه پنجم تا ششم حاملگی حرکات جنین منظم می‌شود و شما هم باید روی این موضوع حساس باشید و اگر بیش از دو ساعت حرکت نکرد، حتما متخصص زنان را در جریان بگذارید تا ضربان قلب جنین را بررسی کند حتی از ماه هفتم که جنین برای زندگی در خارج رحم آماده می‌شود، توجه مادر به حرکات او باید بیشتر باشد.

برخی مادران بعد از دو روز بی‌تحرکی جنین به پزشک مراجعه می‌کنند و متاسفانه در چنین شرایطی احتمال مرگ جنین در رحم وجود دارد.
این علائم را جدی بگیرید

وضعیت حرکات جنین در رحم مادر یکی از شاخص‌های سلامت جنین در دوران بارداری است و کاهش آنها از هفته ۲۸ تا ۳۰ بارداری به بعد باید یک هشدار جدی تلقی شود.

به عنوان مثال، ممکن است کاهش تحرک به‌ دلیل کاهش مایع آمنیوتیک باشد که در این حالت پزشک مصرف مایعات بیشتری را به مادر توصیه می‌کند.

همچنین کاهش تحرک ناشی از اختلال رشد، وزن کم جنین و اختلال خونرسانی به جنین را هم نباید نادیده گرفت. در چنین شرایطی پزشک تصمیم می‌گیرد با چه راهکارهایی سلامت مادر و کودک را حفظ کند.

گاهی اوقات نیز کاهش حرکات جنین نشانه کمبود اکسیژن مثلا ناشی از پیچیدن بند ناف دور گردن جنین یا گره‌خوردن آن است که با افزایش شدت حرکات و کاهش ناگهانی آنها همراه خواهد بود.

این یک وضعیت اورژانسی است و باید بلافاصله موضوع را با پزشکتان در میان بگذارید البته باید بدانید حرکت هر جنینی باید نسبت به خودش سنجیده شود و مقایسه‌ کردن اصلا کار درستی نیست، چون برخی جنین‌ها پرتحرک و برخی کم‌تحرک‌اند، اما اگر طی یک روز حرکت جنین ناگهان زیاد یا کم شود، باید به متخصص مراجعه کنید تا وضعیت‌تان بررسی شود.

استراحت مطلق

بیشتر خانم‌های باردار می‌توانند در دوران بارداری فعالیت‌های روزانه‌شان را داشته باشند، اما بعضی هم مجبورند به دستور پزشک معالج‌شان مدتی از دوران بارداری‌ یا حتی تمام آن را استراحت کنند که می‌تواند از یک استراحت جزئی روزانه تا استراحت مطلق متفاوت باشد البته دلایل گوناگونی برای استراحت دوران حاملگی مطرح می‌شود که بارداری چندقلویی، خطر زایمان زودرس، ابتلا به بیماری‌های خاص، سابقه سقط‌های مکرر و… از جمله آنهاست.

مثلا بیماری پره‌اکلامپسی یا همان افزایش فشار خون که معمولا در نیمه‌دوم بارداری بروز می‌کند، نیاز به استراحت در دوران بارداری دارد و میزان آن هم بسته به تشخیص متخصص زنان متفاوت است.

همچنین در مواردی که خونریزی واژینال در مادر دیده می‌شود (می‌تواند ناشی از جفت سرراهی، پارگی بندناف، عفونت و… باشد) و زمانی که دهانه رحم پیش از رشد کافی جنین باز شود و خطر زایمان زودرس سلامت مادر و جنین را تهدید کند، پزشک دستور استراحت صادر می‌کند؛ زیرا فشار زیاد به دهانه رحم سقط، پارگی کیسه آب، خونریزی واژنی و آسیب‌های مادر را به همراه دارد، اما در مقابل استراحت در دوران بارداری جریان خون جفت را بهبود می‌دهد و باعث افزایش رسیدن مواد مغذی و اکسیژن به جنین می‌شود.

استراحت مطلق در چه شرایطی؟

استراحت دوران بارداری انواع مختلفی دارد. گاهی باید مقدار تحرک روزانه‌تان را کم کنید و دور ورزش‌کردن را خط بکشید. در شرایط خاصی از بلندکردن اجسام سنگین منع می‌شوید، در بعضی مواقع باید بیشترین ساعات شبانه‌روز را روی مبل یا تخت استراحت کنید و در مواردی هم نباید در طول دوران بارداری روابط زناشویی داشته باشید البته همه ماجرا به این نکات خلاصه نمی‌شود.

تعدادی از خانم‌های باردار به اصطلاح استراحت مطلق می‌شوند، به این معنا که باید مدام دراز بکشند، حتما از دستشویی فرنگی استفاده کنند و فقط اجازه دارند برای صرف غذا یا دوش گرفتن سرپایی و کوتاه مدت از جایشان بلند شوند.

گاهی اوقات نیز خانم باردار باید دوران بارداری را در بیمارستان طی کند و تحت مراقبت‌های ۲۴ساعته قرار بگیرد البته خانم‌ها نباید از این ماجرا بترسند؛ زیرا استراحت مطلق در شرایط خاصی نیاز می‌شود و در طول این مدت هم فرد باردار باید با خواندن کتاب‌هایی مثل تربیت کودک یا مراحل رشد جنین، تماشای فیلم، آموزش زبان‌های خارجی از طریق فیلم و کتاب و… خودش را سرگرم کند تا افسردگی به سراغش نیاید.

برای پیشگیری از بروز یبوست در زمان استراحت مطلق باید مواد غذایی فیبردار مصرف شود. حتی کم نیستند خانم‌هایی که فکر می‌کنند برای پیشگیری از گرفتگی بدن، لخته شدن عروق پا یا درد مفاصل می‌توانند نرمش‌های سبک انجام دهند و متاسفانه همین موضوع سلامت جنین و مادر را به خطر می‌اندازد. پس حتما در این موارد با پزشکتان مشورت کنید.

مراحل و مدت زايمان
علائم شروع زايمان عبارتند از:
درد ناحيه زير شكم و يا كمر كه به تدريج طول مدت درد بيشتر و فاصله بين آن كوتاه تر ميشود.
بروز هر نوع ترشح خوني از واژن يا مهبل
آبريزش از مهبل يا واژن
زايمان طبيعي سه مرحله دارد :
مرحله اول زايمان : از شروع انقباضات (درد زايمان) تا اتساع كامل گردن رحم است كه در زنان زايمان اول ۱۸-۶ ساعت (بطور متوسط ۸ ساعت) و در زنان زايمان دوم و بالاتر ، حدود ۱۰-۳ ساعت (بطور متوسط ۵ ساعت) طول مي كشد.
مرحله دوم زايمان: از زمان اتساع كامل گردن رحم تا خروج كامل جنين است كه در زنان زايمان اول تقريبا ۵۰ دقيقه و در زنان زايمان دوم و بالاتر تقريبا ۲۰ دقيقه طول مي كشد.
مرحله سوم زايمان: از زمان خروج كامل جنين تا خروج كامل جفت است. خروج جفت بين ۵ تا ۳۰ دقيقه زمان مي برد.
سزارين: هر چند اكثر زنان بطور طبيعي زايمان مي كنند اما در تعداد معدودي به دلايلي زايمان به صورت سزارين خاتمه مي يابد. ازجمله :
تنگ بودن لگن مادر- چندقلويي – درشت بودن جنين- جفت سر راهي – خروج جنين با ته يا پا – ابتلاء مادر به برخي بيماريهاي خاص و ……….

علائم خطر پس از زايمان:
تب و لرز
خونريزي بيش از ميزان قاعدگي در هر زمان يا ادامه خونريزي بيشتر از حد لكه بيني بعد از ده روز
درد و ورم ناحيه بخيه ها
هر گونه درد، قرمزي و تورم پستان ها
لمس توده يا درد و تورم و خروج ترشحات چركي از محل بخيه ها
خروج ترشحات چركي و بدبو از مهبل
درد زير دل يا درد ساق پا
بي اختياري دفع ادرار و مدفوع، درد يا سوزش هنگام ادرار كردن و تكرار ادرار
افسردگي شديد
سرگيجه و رنگ پريدگي

زایمان طبیعی :

مزایای زایمان طبیعی:شما به عنوان یک مادر باردار حتماً تا بحال در مورد زایمان و نحوه انجام آن فکر کرده اید، حتماً از خود پرسیده اید که باید کجا و چگونه زایمان کنم ؟ کدام روش زایمان برای من مناسب تر است؟ باید بدانیم که زایمان یک امر فیزیولوژیک و کاملاً طبیعی است که براساس پاره ای فعالیتها و تغییرات منظم طبیعی که خود به خود انجام می شود شروع می گردد که پرداختن به ماحصل آن خارج از حوصله و وقت شما است.

با این وجود نکات حائز اهمیتی برای مادران در مورد زایمان ایمن وجود دارد که باید از آنها مطلع باشند.

زایمان طبیعی :

همانطور که گفته شد زایمان یک امر طبیعی است، اما با این وجود در تمام خانم های باردار روند زایمان یکسان نمی باشد، چرا که عوامل متعددی از جمله عوامل ذاتی و اکتسابی مانند برخی از بیماریها می تواند سیر حاملگی را تغییر داده و باعث شوند . زایمان به صورت غیرطبیعی انجام شود.

خوشبختانه با مراقبتهای دوران بارداری می توان بسیاری از موارد خطرناک برای مادر و جنین را تشخیص داد و به موقع برای حفظ سلامت مادر و جنین اقدام نمود.
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمانها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانمها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند.

مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.

حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین می باشد.

خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین زایمان می نمایند این خطرات اجتناب ناپذیر است .

از نظر اقتصادی زایمان طبیعی به نفع مادر، بیمارستان و جامعه می باشد.

درصد ابتلاء به عفونت در بین مادران سزارین شده بیشتر از مادرانی است که زایمان طبیعی نموده اند.

مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند در دادن آغوز به نوزاد خود موفق تر هستند چرا که خوردن آغوز یا کلستروم به عنوان اولین واکسن برای کودک منافع بسیاری دارد.

مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که بطریقه سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند.

پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب ، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند.

بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابرو نیم مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند .

بعضی از خانمها دوست دارند در طول مدت زایمان خود کاملاً هوشیار بوده و بطور کامل در جریان روند زایمان قرار گیرند. درمدت انجام عمل سزارین ممکن است از بیهوشی عمومی استفاده شود ، در نتیجه تماس اولیه نوزاد با مادر و شروع شیردهی به نوزاد به تاخیر می افتد.

به شما مادر عزیز توصیه می کنیم :(زایمان طبیعی )

ترس و هراس بی مورد از زایمان را از خود دور کنید .

به منظور کسب اطلاعات بیشتر در مورد حاملگی و زایمان و حل مشکلات خود به افراد مجرب و آموزش دیده در مراکز بهداشتی درمانی مراجعه کنید . آنها قادر خواهند بود شما را راهنمائی کنند.

برای اطمینان از سیر طبیعی حاملگی و تامین سلامتی خود و نوزادتان حتماً بطور مستمر در دوران بارداری به مراکز بهداشتی درمانی ، ماما و یا پزشک مراجعه و به توصیه های بهداشتی آنان، عمل نمائید.

انجام معاینه داخلی ( توسط پزشک ) در سه ماهه آخر دوران بارداری می تواند به آنها کمک کند تا درمورد نحوه زایمان شما آسانتر تصمیم بگیرند.

رعایت برنامه تنظیم خانواده و فاصله گذاری مناسب بین حاملگیها از نکات حائز اهمیتی است که می تواند در داشتن زایمان ایمن موثر باشد.

استفاده از تکنیکهای پیشرفته مانند سونوگرافی برای ارزیابی وضعیت جنینی و مادر گاهی ضروری است لذا طبق توصیه پزشک حتماً آنرا انجام دهد.

به پزشک یا مامای خود اعتماد کنید و به او اجازه دهید در مورد نحوه زایمان شما تصمیم بگیرد . هرگز به دلیل ترس از درد زایمان که یک امر طبیعی است . سزارین را به زایمان طبیعی ترجیح ندهید.

بخاطر داشته باشید در صورتی باید زایمان شما بوسیله سزارین انجام شود که امکان زایمان طبیعی برایتان وجود نداشته باشد.
مراحل زایمان

زایمان به سه مرحله کلی تقسیم می شود :

مرحله اول که دردهای زایمانی شروع شده و پیشرفت می کند تا رحم آماده خروج نوزاد شود.

مرحله دوم که در آن خروج نوزاد و تولد اتفاق می افتد.

مرحله سوم که جفت خارج می شود.

مرحله اول یا دردهای زایمانی

در این مرحله با شروع انقباضات رحمی، گردن رحم تدریجا نرم و منبسط می شود تا به۱۰ cm برسد. این مرحله خود به مراحل سه گانه فاز ابتدایی، فاز اکتیو و فاز انتقالی تقسیم می شود.

فاز ابتدایی

فاز ابتدایی فازی است که در آن رحم به صورت منظم منقبض می شود. این انقباضات بر خلاف انقباضات براکستون هیکز که نا منظم و بی درد هستند، به تدریج دردناک می شوند.

ریتم و سرعت زایمان در هر خانم باردار ممکن است خصوصیات مخصوص به خود را داشته باشد. بعضی ها حتی متوجه انقباضات اولیه نیز نمی شوند در حالیکه دهانه رحم چندین سانتیمتر باز شده است. وقتی که گردن رحم شروع به باز شدن می کند، وضعیت آن در لگن تغییر می کند و به سمت جلو آمده و نرم می شود. برای اینکه بتوانید تفاوت این دو را بهتر درک کنید نوک بینی خود را لمس کنید، سفت و عضلانی است؛ حالا لبهای خود را لمس کنید، نرم و شل است. سرویکس یا گردن رحم از حالت سفت به حالت شل در می آید.

چه می توان کرد؟

شما می توانید در خانه چرخی بزنید، برای قدم زدن بیرون روید، یک فیلم تماشا کنید، یک حمام گرم بگیرید. چرت بزنید یا استراحت کنید.. تنقلات میل کنید؛ خوراکی های غنی از کربوهیدرات بهترین انتخاب هستند. اگر انقباضات دردناک است، ماساژ و تکنیک های آرامش بخشی و دوش آب گرم مفید واقع می شوند.

فاز فعال

ماما ها و پزشکان فاز فعال را مرحله ای می دانند که در آن سرویکس باز شده و انقباضات شما نزدیک به هم و قوی تر شده اند. سرانجام فواصل سه یا چهار دقیقه ای به فواصل ۶۰ تا ۹۰ ثانیه می رسند و انقباضات شدید می شوند.

چه می توان کرد؟

زمانی که رفتن به بیمارستان یا زایشگاه از ماندن در خانه بهتر به نظر می رسد، موقع عزیمت است. اگر در خانه زایمان می کنید به مامای خود اطلاع دهید. انقباضات پشت سر هم می آیند، وضعیت های مختلف را امتحان کنید تا ببینید در چه وضعیتی احساس راحتی بیشتری می کنید. تمرین تنفس و تکنیکهای آرامش بخشی در این مواقع مفیدند.

توجه کنید که می توانید یک دوش آب گرم بگیرید که برای کاهش درد بسیار مفید است و همچنین زایمان را سرعت می بخشد. حتی می توانید زایمان در وان آب را انتخاب کنید.

گاهی اتفاق می افتد که در طی زایمان باز شدن سرویکس کند شده یا متوقف می شود. در این هنگام قدم زدن، ماساژ و حتی گریه کردن کمک می کند که اضطراب عاطفی از بین رفته و جریان زایمان سریع تر شود. اگر کیسه اب پاره نشده باشد، ماما با پاره کردن کیسه آب، پروسه زایمان را سرعت می بخشد. می توان از مسکن ها و بی حسی های نخاعی هم استفاده کرد.

فاز انتقالی یا مرحله گذر

طی این فاز سرویکس از ۸ تا ۱۰ سانتیمتر باز می شود. هر بار که انقباض زایمانی شروع می شود ۱ تا یک و نیم دقیقه به طول می انجامد و تقریبا هر ۳ دقیقه تکرار می شوند. این مرحله معمولا دوره سختی از مراحل زایمانی است.

چه می توان کرد؟

زایمان بسیار نزدیک است. وضعیت راحتی را برای خود انتخاب کنید. در فواصل انقباضات آرام باشید. تنفس خود را منظم کنید، از بینی نفس بکشید و از دهان بیرون دهید. اشکالی ندارد اگر بخواهید برای تحمل بهتر درد فریاد بزنید.

مرحله دوم یا تولد نوزاد

در این فاز رحم نوزاد را به بیرون می راند تا از کانال زایمانی یا همان واژن به دنیای بیرون بیاید. در این هنگام همراه انقباضات، شما سر نوزاد را بین پاهای خود حس می کنید. در ابتدای انقباض، نوزاد به بیرون رانده شده و انتهای انقباض کمی به داخل کشیده می شود. وقتی سر نوزاد در واژن قرار می گیرد، ماما از شما می خواهد که کمتر فشار بیاورید تا نوزاد به آرامی بیرون آید و ریسک پارگی در شما کمتر شود. اگر شما قبلا زایمان کرده باشید این فاز برای شما ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می کشد. اگر زایمان اول شما باشد این فاز ممکن است ساعتها طول بکشد.

چه می توان کرد؟

به بدن خود توجه کنید. وقتی قدرت دارید زور بزنید. سعی کنید هنگام فشار آوردن نفس خود را حبس نکنید. در هر انقباض چندین بار زور بزنید. از کشش زمین استفاده کنید، ایستاده یا در حالت چمباتمه قرار بگیرید. اگر خیلی خسته شده اید، به پهلوی چپ بخوابید. اگر بی حسی نخاعی دارید، ماما به شما می گوید که چه زمانی زور بزنید. احتمالا وی توصیه خواهد کرد تا زمان دیده شدن سر نوزاد زور نزنید.

مرحله سوم یا خروج جفت

شروع این فاز از زمانی است که نوزاد بطور کامل بیرون آمده و در این فاز جفت بیرون می آید. جفت سیستم حمایتی جنین است که مسئول رساندن مواد مغذی به جنین و دفع مواد زائد از آن می باشد. پس از اتمام مرحله تولد نوزاد، انقباضات تا مدت کمی ادامه می یابد . خروج کامل جفت و ضمائم بیش از ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می کشد.

چه می توان کرد؟

شما احتمالا این فاز را حس نمی کنید چون تمام توجه شما به نوزاد معطوف است. گذاشتن نوزاد روی قفسه سینه سبب ترشح هورمونهایی می شود که به جدا شدن جفت از رحم کمک می کنند. در این هنگام شما یا بسیار ضعف داشته و یا بسیار هیجان زده هستید. بعضی از مادران به علت زایمان طولانی و دردناک قادر به توجه کافی به نوزاد نیستند. بیشتر خانمها در این مرحله نیاز به استراحت و تغذیه مناسب دارند.

حال نوزاد خود را تحسین می کنید. دستها و پاهای او را بررسی می کنید. او را در بغل می گیرید. اگر می خواهید نوزاد را با شیر خود تغذیه کنید از همین الان شروع کنید. تعجب نکنید اگر نوزاد تمایلی نشان نمی دهد. اگر حتی او را به سینه تان بفشارید کافیست و او خیلی زود به خوردن شیر تمایل پیدا می کند.

به دنیا آوردن نوزاد بزرگترین دغدغه مادران است و برای آن راههای متفاوتی وجود دارد. اگر میخواهید نوع زایمانتان را انتخاب كنید بیایید با روشهای مختلف آشنا شویم.
بارداری آغاز یک راه زیباست که به تولد فرزند ختم می شود. همه مادرها و پدرها دوست دارند پایان این راه زیبا هم شیرین باشد. برای همین است که تقریبا هر زنی از نیمه های دوران بارداری خود ساعت های بسیاری را به زایمان و شیوه به دنیا آوردن فرزندش فکر میکند. تا چند دهه پیش راههای زایمان برای زنان یکی دو راه محدود بیشتر نبود، اما در سال های اخیر امکانات مختلفی برای تولد نوزادان به کار گرفته می شود که به مادران و پدران کمک می کند خاطره شیرین تری از زایمان به خاطر داشته باشند.

اگرچه در کشور ما هنوز تمام این امکانات موجود نیست و بین شهرهای مختلف هم تفاوت زیادی وجود دارد، اما ما همه روشهای ممکن برای زایمان در ایران را در اینجا آورده ایم. در مورد هر کدام از این روشها هم هر چیزی را که لازم است بدانید، آورده ایم تا اطلاعات کاملی در مورد هر نوع از زایمان داشته باشید. با این اطلاعات می توانید خودتان را بسنجید و بفهمید کدام روش زایمان برای شما مناسب تر است.

زایمان طبیعی
زایمان طبیعی برای همه آشناست و در تمام دنیا به عنوان اصلی ترین روش زایمان شناخته میشود. اگرچه چند سالی است که در ایران آمار زایمانهای سزارین و طبیعی جایشان را با هم عوض کرده اند، اما به نظر میرسد با مجهز شدن بیمارستانها به امکاناتی برای راحتتر کردن زایمان طبیعی و اطلاع رسانی درست در مورد این زایمان، دوباره موجی از طرفداران آن ایجاد شده است.
در زایمان طبیعی معمولا پس از ۴۰ هفته بارداری کامل میشود و فرآیند زایمان به صورت خود به خود آغاز میشود. دردهای زایمان همان چیزی هستند که اغلب زنها به خاطر ترس از آنها تن به سزارین میدهند.
با این وجود دردهای زایمان ۲ ویژگی مهم دارند که آنها را در درجه مطلوبیت بیشتری نسبت به دردهای سزارین قرار میدهد. یکی اینکه دردها مقطعی هستند، یعنی به صورت دائم درد وجود ندارد و در نتیجه در طول زمان درد، مدتهای کوتاهی برای استراحت وجود دارد.
دوم اینکه دردهای زایمان طبیعی تا قبل از تولد فرزند هستند، در حالی که دردهای زایمان سزارین تقریبا یک روز بعد از زایمان به اوج خود میرسند؛ یعنی زمانی که زن، مادر شده است و نوزاد به او نیاز دارد.

عوارض احتمالی
عوارض خاصی وجود ندارد.

نقش اول: فقط و فقط مادر
هر چند که کادر خوب و حرفه ای میتوانند کمک بزرگی باشند، اما در نهایت نقش اول ماجرای تولد فرزند را خود مادر برعهده دارد.

وزن تقریبی بچه
معمولا بالای ۳ کیلوگرم است، چون دوره جنینی را به طور کامل طی کرده است. اگرچه در مورد جنین درشت (بیشتر از ۴ کیلوگرم) اغلب پزشکان توصیه به سزارین میکنند.

حرفهای نادرست

زایمان طبیعی موجب تغییر شکل و حالت اندام تناسلی می شود.
اینطور نیست. رحم و اندام تناسلی زن بافت خاصی دارد که این امکان را به آن میدهد که بیشترین مقدار انبساط و انقباض را داشته باشد. اگرچه ممکن است زایمانهای پی درپی (با فاصله کمتر از ۲ سال و بیشتر از ۴ زایمان) این بافت را فرسوده کند.

زایمان طبیعی موجب افتادگی رحم و مثانه می شود
درست نیست. چیزی که موجب چنین اتفاقی می شود، زایمان نیست بارداری است، آن هم بارداری های پی درپی و ضعیف بودن عضلات شکم که ممکن است به خاطر سن بالا یا ورزش نکردن ایجاد شده باشد.

زایمان طبیعی باعث ایجاد یا تشدید هموروئید می شود
این هم از عوارض بارداری است و ارتباط مستقیمی با نحوه زایمان ندارد. اغلب خانمها بعد از زایمان (چه سزارین و چه طبیعی) برای مدتی دچار این عارضه خواهند شد. اگرچه کسانی که دارای هموروئید حاد باشند، نمی توانند زایمان طبیعی کنند، چون بر اثر فشار زایمان ممکن است دچار خونریزی شوند.

فایده ها
تحقیقات بسیاری نشان میدهد نحوه زایمان ارتباط هایی با ضریب هوشی کودک در آینده و سلامتی عمومی او هم دارد و در تمام این تحقیقات هم زایمان طبیعی گزینه برتر است. مهمترین فایده زایمان طبیعی بهبودی سریع آن است. مدت زمان بهبودی نسبی در زایمان طبیعی کمتر از یک شبانه روز است، در حالی که زایمان سزارین حداقل ۴ روز برای بهبودی نسبی نیاز دارد.

این را بگذارید کنار این که زن بعد از زایمان دیگر یک زن تنها نیست، یک مادر است و نوزادی دارد که به شدت وابسته به اوست و نمی تواند از او بخواهد که شیر نخواهد، چون او درد دارد و نمی تواند بنشیند تا شیرش بدهد. ارتباط مادر و نوزاد در دقایق اول تولد تاثیر زیادی بر نوزاد دارد. مادرانی که زایمان طبیعی کرده اند میتوانند در همان اولین دقایق فرزندشان را در آغوش بگیرند و در یک ساعت اول او را شیر بدهند. این شیر که آغوز نام دارد، ماده ای بسیار مقوی و حامل تمام پادتن های بدن مادر است که در همان اولین ساعت نوزاد را ایمن میکند.
رحم در زایمان طبیعی سریع تر جمع می شود و اندام مادر با سرعت بیشتری به حالت قبل برمی گردد. علاوه بر این به دلیل بهبودی سریع امکان ورزش نیز یک هفته بعد از زایمان وجود دارد.

پرسش های مهم

برای چه کسی مناسب است؟
به شرط آنکه جزو موارد منع شده نباشید، اگر از ۷ مورد زیر بیشتر از ۳ مورد را دارید، زایمان طبیعی انتخاب مناسبی برای شماست:

-طبیعی هر چیزی را ترجیح میدهم.
-شجاعت کافی برای روبه رو شدن با سختی های زندگی ام را دارم.
-کسی را برای کمک در روزهای اول بعد از زایمان ندارم.
-نمی خواهم هزینه زیادی بکنم.
-به یک بیمارستان خوب و مجهز دسترسی دارم.
-می خواهم مادر شدن را با تمام وجود حس کنم.
-می خواهم اولین کسی باشم که فرزندم را در آغوش می کشم.

چه کسی نباید انجام بدهد؟
کسانی که دچار یکی از این موارد هستند، معمولا منع زایمان طبیعی دارند:

-موقعیت بریچ جنین در شکم (سر جنین پایین نباشد)
-کوچک بودن غیرطبیعی لگن زن یا قد کمتر از ۱۵۰ سانتی متر
-سابقه خونریزی یا سقط یا مشکلات دیگر در بارداری (به تشخیص پزشک)
-موقعیت اضطراری برای جنین (مثل نبض غیرعادی یا دفع مکونیوم)
-هموروئید حاد
-دیسک حاد
-دیابت بارداری
-فشار خون بالا
-پارگی کیسه آب پیش از هفته ۳۷
-درشتی غیرعادی جنین
-سابقه سزارین قبلی یا هر جراحی شکمی دیگر

به چه دلیل ممکن است نخواهید انجام بدهید؟
به هر کدام از این دلایل هم که باشد، نمیشود به کسی خرده گرفت. اگرچه بعضی از این دلایل قابل رفع هستند (مثل انواع ترس که با مطالعه بیش تر و شنیدن تجربیات دیگران حل میشوند) اما در نهایت انتخاب با شماست.

از درد میترسم.
-میترسم کلی درد بکشم و آخرش مجبور به سزارین بشوم.
-آستانه تحملم پایین است و زود خسته یا عصبی میشوم.
-بیمارستانی با کادری مجرب برای زایمان طبیعی در دسترسم نیست.

کجاها دارند؟
تقریبا تمام بیمارستان های دارای بخش زنان و زایمان امکان زایمان طبیعی را دارند. بعضی از بیمارستانهای خصوصی در شهرهای بزرگ به دلیل مشکلات زایمان طبیعی برای کادر درمانی (غیرقابل پیش بینی بودن، مدت طولانی و هزینه کم!) زایمان طبیعی را انجام نمیدهند. در این مورد حتما از بیمارستان سوال کنید.

انواع زایمانهای طبیعی
زایمان طبیعی در دنیا به صورت های مختلفی انجام میشود. در ایران تا همین چند سال پیش تنها روش زایمان طبیعی همان روش عادی همراه با درد کشیدن بود، اما چند سالی است که تجهیزاتی برای تسهیل زایمان طبیعی در بعضی از بیمارستان ها ایجاد شده است.

با استفاده از گاز
منظور از گاز در واقع ترکیباتی از داروهای مسکن است که همراه با اکسیژن خالص (که خودش آرامش بخش است) در طول مدت درد به زن داده می شود تا تنفس کند. این ترکیب موجب آرامش بیشتر زن می شود و در دردهای طولانی بسیار مفید است.

زایمان در آب
بیمارستان های کمی هستند که امکان زایمان در آب را دارند. کثیف کاری زیاد، سخت شدن استریل و ضدعفونی کردن محل، لباسهای متفاوت و خیس شدن کادر درمانی از جمله دلایلی هستند که کمتر بیمارستانی زیر بار این امکان میرود. با این حال زایمان در آب یکی از حالت های بسیار آرامش بخش در زایمان است. در این حالت زن مدت درد را در داخل آب میگذراند که هم موجب تسکین اندک درد میشود و هم به زن آرامش بیشتری برای تحمل درد می دهد.

زایمان با کمک ماما در خانه
زایمان در منزل در بسیاری از کشورهای اروپایی روش اصلی زایمان است. در این روش زن با مامایی که از قبل مراقبت های بارداری او را انجام میداده، زایمان را در خانه انجام میدهد. راحتی زن در زایمان، آرامش بیشتر و حضور همسر در طول فرآیند زایمان چیزی است که این نوع زایمان را عالی میکند. در ایران هم ماماهای خاصی این کار را انجام میدهند. در هر حال برای این زایمان حتما باید یک آمبولانس مجهز جلوی در خانه باشد تا در صورت رخ دادن هر اتفاقی زن را سریع به بیمارستان برساند.
دانستنی‌های قبل از زایمان طبیعی

نفس کشیدنبارداری

آرامش بهترین چیز برای زایمان است. تنفس درست باعث می‌شود ماهیچه‌های کل بدن شما آرام شوند. این روش زمان بر است اما به بدن شما اجازه می‌دهد تا به جای مقابله با مشکل، با آن همراه شود.

ماساژ

این کاری است که همسر یا همراه شما می‌تواند برایتان انجام دهد. ماساژ بر آرامش بدن، به خصوص برای زنان باردار، بسیار موثر است. می‌توانید از روغن زیتون برای این کار استفاده کنید.

توپ بارداری

این توپ متحرک فشار را از روی پا و شکمتان می‌گیرد و به شما این امکان را می‌دهد تا بدون صرف انرژی به اطراف حرکت کنید.

تغییر حالت

بعضی زن‌ها ایستادن را هنگام زایمان ترجیح می‌دهند در حالی که بعضی دیگر نشستن را. در واقع این خود فرد است که تصمیم می‌گیرد کدام حالت برای او مناسب‌تر است. شما باید حالت‌های مختلف را امتحان کنید تا به بهترین حالت ممکن دست یابید.

تمرکز

تمرکز بر تغییرات بدنتان باعث می‌شود که با آن همراه شوید، نه این که با آن مبارزه کنید. ساعت را از خود دور کنید تا نگران زمان نباشید و استرس‌تان کاهش یابد.

آب

بسیاری از زنان باردار به فواید آب برای از بین بردن استرس و رسیدن به آرامش پی برده‌اند. شما می‌توانید در وان حمام‌تان کمی دراز بکشید.

هیدراته ماندن

زایمان مانند شرکت در یک مسابقه است. تصور کنید پس از دویدن در مسابقه دو ماراتن چقدر خسته می‌شوید و آب می‌نوشید، شما همان قدر انرژی را در زایمان از دست خواهید داد. بنابراین نوشیدنی‌های متفاوت را انتخاب کنید و بنوشید.

کمپرس سرد یا گرم

کمپرس سرد یا گرم عضلات شما را آرام می‌کند و انرژی را به شما باز می‌گرداند. شما می‌توانید آن را بر پشت گردن یا پیشانی خود بگذارید. هنگام خرید کمپرس، به دنبال آنهایی باشید که می‌توان در مایکروویو و فریزر نیز قرار دهید.

محیط آرام را انتخاب کنید

محیطی را انتخاب کنید که در آن احساس آرامش می‌کنید. چراغ‌ها را کم و اطرافتان را پر از وسایلی کنید که دوست دارید.

اگر دچار درد زایمان شدید خود را نبازید و آرام آرام این حرکات را انجام دهید تا هم به کم شدن درد زایمانتان کمک کنید و هم به زایمانتان سرعت بخشبد

بیشتر کارشناسان با این نظر موافقند که دراز کشیدن به پشت لزوما بهترین حالت برای زایمان نیست.

مهمترین چیز در مراحل اول زایمان این است که بدن خود را صاف نگه دارید تا به دهانه رحم شما فشار آید و باعث آزاد شدن هورمون پروستاگلاندین شود.

هنگامی که پاهایتان خسته شد، به آن استراحت دهید. به پهلوی چپ خود دراز بکشید که بهترین حالت برای نفس کشیدن است. سعی کند آرامش خود را حفظ کنید و به بدن خود گوش دهید.

ایستادن در مراحل اولیه بارداری به شما کمک می‌کند

ایستادن و کمی به جلو خم شدن فشار را از روی کمرتان بر می‌دارد. این روش برای بسیاری از زنان بهترین حالت برای مقابله با فشار و سرعت بخشیدن زایمان است.

هنگامی که خسته‌اید، نشستن حالت مناسبی است

بسیاری از زنان ترجیح می‌دهند که در طول زایمان بنشینند. تا جایی که می‌توانید صاف بنشینید تا به کودک خود در بیرون آمدن کمک کنید یا اگر خسته‌اید، بنشینید و به میزی تکیه دهید و از همسر خود بخواهید پشتتان را ماساژ دهد.

خم کردن زانو می‌تواند به انقباضات کمک کند

خم کردن زانو و خم شدن به جلو روی یک توپ مخصوص زایمان حالتی فوق‌العاده برای زایمان است. این حالت کمردرد شما را آرام می‌کند.

نشستن برای مرحله بعدی

نشستن روی توالت فرنگی می‌تواند در مرحله بعدی حالتی مناسب باشد. زمانی که شما به این حالت می‌نشینید، ماهیچه‌های شما آرام می‌گیرند و فشار وارده را کم می‌کنند. این حالت به علت باز شدن لگن، خروج سر نوزاد را نیز تسریع می‌بخشد.

چهار پایه‌ها برای فشار آوردن

بسیاری از زنان زمانی که آماده فشار دادن کودک به بیرون هستند، تمایل دارند چیزی مانند صندلی یا تخت را با دست خود بگیرند. حالت نشستن روی زانوها فشار کمتری به زانوها خواهد آورد و بهترین حالت خواهد بود.

حالت اسکات هنگام زایمان

حالت اسکات یکی از بهترین حالت‌ها برای زنان است زیرا بر بدن خود کنترل دارند و می‌توانند به خوبی به شکم خود فشار آورند.

این حالت به دلیل باز شدن لگن آسان‌تر خواهد بود. شما می‌توانید از همسر خود کمک بگیرید. اگر چه حالت اسکات به پاهایتان فشار می‌آورد. بنابراین اگر پاهایتان خسته شد، از دیگران کمک بگیرید.
زایمان در آب ، مزایا و معایب

زایمان در اب

یکی از مدل های نسبتا جدید وضع حمل، زایمان در آب است که هواداران زیادی هم پیدا کرده است. طرفداران این مدل زایمان میگویند که زایمان در آب با فشار روحی و درد کمتری همراه است و خاطره بهتری از زایمان در ذهن مادر باقی می ماند . اما مخالفان این طرح میگویند که مزایای این مدل زایمان هنوز از لحاظ علمی ثبت نشده است و حتی گاهی باعث بروز مشکلاتی از جمله انتقال بیماری ها از مادر به کودک یا خفگی که سلامت نوزاد را به خطر می اندازد. در هر حال سازمان های پزشکی زیادی، مقالات مختلفی را به نفع یا بر ضد زایمان در آب گردآوری و منتشر کرده اند.

مزایای زایمان در آب

زایمان در آب خطر پارگی و یا نیاز به انجام اپیزیاتومی (برش بین ران برای سهولت زایمان) را در مادر کاهش می دهد.
انجام زایمان بصورت طبیعی که مسلما بهتر از سزارین است.
همچنین نیاز به تزریق داروی بیهوشی اپیدورال کاهش می یابد.
مادر می تواند در هر حالتی که راحت تر است قرار بگیرد که این برای زایمان راحت تر است
با کاهش استرس، هورمون های استرس (که موجب افزایش فشار خون میشوند) کمتر در بدن مادر تولید میشوند و فشار خون مادر در حین تولد کاهش می یابد

کالج سلطنتی انگلیس به همراه کالج سلطنتی مامایی، مقاله ای را در حمایت از زایمان در آب منتشر کردند با این مضمون که این نوع بارداری برای کسانی که دوره بارداری سالم و عادی ای را گذرانده اند و بیماری ثانویه ای هم ندارند پیشنهاد میشود. سازمان water birth یک موسسه غیر انتفاعی است که از این روش حمایت میکند

عوارض زایمان در آب

نویسندگان مختلفی عوارض بدی را درباره زایمان در آب مننتشر کرده اند. از جمله : مرگ بی دلیل نوزاد، احتمال خفگی، مسمومیت با آب (هیپوناترمی) ، ورود آب به ریه های نوزاد و آسپیراسیون آب که می تواند منجر به بیماری تنفسی شود، پارگی بند ناف، و عفونت های دیگر از جمله سودوموناس باکتریمی . در سال ۲۰۰۵ آکادمی طب اطفال آمریکا ، گزارشی علمی را درباره زایمان در آب منتشر کرد. در این گزارش، انتقاد این سازمان از کمبود اطلاعات علمی و پزشکی درباره این نوع زایمان بود و گفته بود که هنوز مزایای زایمان در آب بطور کامل ثابت نشده است و جامعه باید این روش را بعنوان یک روش تجربی بپذیرد و این زایمان باید در محیط مناسب و با آگاهی دادن به مادر و کسب رضایت از زوج انجام شود. این مقاله مخالفانی را نیز در پی داشت.حرف مخالفان این بود که چرا در مقاله به مزایای زایمان در آب اشاره نشده است. یکی از پزشکان نویسنده مقاله، در پاسخ به کامنت ها نوشت که بسیاری از کسانی که از مزایای زایمان در آب حرف میزنند فقط از دیده ها و شنیده ها در این باره نظر میدهندو نظرات علمی ثابت شده ای در این مورد بیان نشده است.

زایمان در آب در ایران

هم اکنون زایمان در آب در تهران و اصفهان در چند بیمارستان انجام می پذیرد. در این بیمارستان ها وان مخصوص زایمان در آب وجود دارد که مادر به محض شروع درد وارد آن میشود و تا زمان زایمان در آن است. خانمی که چنین روشی را انتخاب می‌کند می‌تواند دردهایش را در آب تحمل کند ولی بیرون از آب زایمان کند. یعنی تنها زمان پیش از زایمانش را در آب سپری کند یا اینکه اگر شرایط ایده‌آل و مطلوب باشد در همان آب زایمان را انجام دهد. پس هم بحث انتخاب فرد مهم است و هم شرایط موجود.

زایمان در آب برای چه کسانی مناسب است؟

زایمان در آب برای همه خانم ها قابل انجام نیست. شرایط کلی برای زایمان در آب به شرح زیر است

در طول دوران بارداری باید هیچ عوارضی در مادر وجود نداشته باشد
ضربان قلب بچه خوب باشد و پیش از زایمان بچه مدفوع نکرده باش
مادر عفونت یا پارگی طولانی‌مدت کیسه آب نداشته باشد
لگن مادر در شرایط مناسب باشد و بچه هم خیلی درشت نباشد

زایمان در آب اگرچه در زایمان اول هم انجام می‌گیرد اما در زایمان‌های بعدی خیلی مناسب‌تر است.

( اپي‌دورال) یک زایمان بدون درد !

قطعا يکي از جذاب‌ترين و مهيج‌ترين تجربه‌هاي زندگي هر خانمي، زايمان اوست؛‌ تجربه‌اي که به دردناک بودن، معروف است اما مي‌توان آن را طوري تسهيل کرد که در عين حال که بدون درد است، فرد مجبور نشود تن به تيغ سزارين و عوارض بيهوشي عمومي بسپارد.

امروزه در اروپا حدود ۸۰ درصد و در آمريکا ۵۰ درصد زنان درخواست بي‌دردي حين زايمان را دارند اما در ايران چون خانم‌ها از اين موضوع بي‌اطلاع هستند رو به سزارين مي‌آورند.

حق هر انساني است که در دنياي مدرن طب امروز، بي‌دردي را طلب کند و براي همين است که بيماران نيز از کشيدن و پرکردن دندان تا سردرد و درد زايمان را با حداقل درد مي‌خواهند.

استفاده از روش اپي‌دورال، برخلاف تصور عوام، نه تنها تهاجمي نيست؛ بلکه به عنوان تکنيک طلايي استاندارد دنيا معرفي شده است. ما فقط براي دقايقي حس درد قسمت فوقاني شکم يا همان ناحيه‌ اپي‌دورال را بلوک مي‌کنيم و براي اين کار از فرد مي‌خواهيم در حالتي نشسته و کاملا بي‌حرکت قرار بگيرد و قبل از انجام بلوک، پوست را ضدعفوني و کمي بي‌حس مي‌کنيم. سپس سوزن مخصوصي را در فضاي اپي‌دورال (که فضايي خارج از نخاع است) قرار داده و کاتتر را در جاي مناسب گذاشته و سوزن را برمي‌داريم. داروها را از راه لوله نازک کاتتر تجويز مي‌کنيم و چون اعصاب انتقال‌دهنده بلوک مي‌شوند، درد کاهش مي‌يابد.

۱۵ تا ۱۰ دقيقه بعد اثر بلوک تا ۸۰ درصد از درد را مي‌کاهد. بلوک اپي‌دورال را مي‌توان تا هر وقت نياز بود ادامه داد و پس از زايمان کاتتر را خارج کرد تا حدود ۲۰ دقيقه بعد از تزريق آخرين دارو حس شما به حالت عادي برگردد. اين بلوک باعث کندي روند زايمان نشده و بي‌حسي ناحيه‌اي به شما اجازه مي‌دهد در طولاني‌ترين زمان زايمان (مرحله باز شدن دهانه رحم) استراحت کنيد و سپس وقتي دهانه رحم کاملا باز شد انرژي کافي براي زور زدن داشته باشيد.

تحقيقات فراوان ثابت کرده‌اند که اين بي‌دردي براي مادران کاملا بي‌خطر است. ما علاوه بر مواردي که خود مادران درخواست زايمان بدون درد دارند، در مواقع خاص مانند بيماران شديد ريوي، قلبي عروقي، فشار بالاي بارداري، صرع و مواردي که بيهوشي عمومي به خاطر حساسيت به دارو منع دارد، از اين روش استفاده مي‌کنيم. مساله مهمي که وجود دارد و سوال رايج اکثر خانم‌هاست، آن است که پس از انجام بلوک اپي‌دورال و قبل از زايمان، آيا قادر به راه رفتن هستند يا نه؟ اين هم به خاطر همان اطلاع‌رساني غلط است که بعضي‌ها تصور مي‌کنند فلج خواهند شد! ما پس از اپي‌دورال، حتي آنها را از تخت پايين مي‌آوريم تا قدم بزنند و تکنيک تنفسي را که در کلاس‌هاي زايمان فراگرفته‌اند، انجام دهند يا ورزش ملايمي انجام دهند.

 

من از چند خانم جوان كه با اين روش درد زايمان طبيعي را كم كرده‌اند و از زايمان خود لذت برده‌اند، خواستم تا درچند جمله نظر خود را ابراز كنند.

نظر یک خانم درباره این روش زایمان:

يکي از خانم‌هايي که با روش اپي‌دورال زايمان بدون‌درد را تجربه کرده بود (خانم ۳۲ ساله) اين‌طور گفت: «من به محض اينکه چند لحظه منتظر ماندم و حس ترس داشتم که الان اين سوزن را در نخاعم فرو مي‌برند، بدون هيچ احساسي، گفتند تمام شد. دقيقا ۷ تا ۸ دقيقه بعد، از دست آن درد آغازين راحت شدم و خوابيده بودم و سر بچه‌ام را در ناحيه نشيمن حس مي‌کردم و هر وقت مي‌گفتند زور بزن قادر بودم اين کار را بکنم. خيلي لذت داشت که تولد بچه‌ام را ديدم و باورم نمي‌شد که زايمان تمام شد و او الان روي دست‌هاي دکتر است! نه درد کشيدم نه بيهوش شدم. من به همه آنها که گفتند چرا سزارين نمي‌شوي و مگر زمان مادربزر‌گ‌هاست که طبيعي زايمان کنيم و ما را بي‌کلاس يا متحجر خواندند، مي‌گويم اتفاقا الان در همه دنيا براي زايمان کلاس آموزشي مي‌روند و همه خانم‌ها به غير از آنها که بيماري دارند يا مساله خاصي براي جنينشان پيش بيايد طبيعي زايمان مي‌کنند. من توسط يکي از اقوامم که در اروپا زندگي مي‌کند، تشويق شدم که اين راه را تجربه کنم. الان هم راضي‌ام و به دوستانم توصيه مي‌کنم. از همه فوايدش که بگذريم، ارزش بوسيدن نوزاد پس از تولد به يك دنيا مي‌ا‌رزد.» خانم ۲۷ ساله ديگري بعد از اين تجربه مي‌گفت: «با اينکه قبلا در کلاس‌ها برايمان توضيح داده بودند اما باز هم مي‌ترسيدم. براي همين ترس، پس از اپي‌دورال به دست‌شويي نياز پيدا کردم و به راحتي خودم قدم زدم و رفتم دست‌شويي. حين زايمان هم با ماما و دکتر گپ مي‌زدم و خوشحال بودم حتي همسرم اجازه داشت به اتاق زايمان بيايد. درست مانند کشورهاي خارجي و فيلم‌ها !

 

برای دیدن ادامه مطلب کلیک کنید.

پاسخ دهید