والدینم بین من و برادرم فرق می گذارند

دختری هستم 17 ساله با روحیه‌ای هنری و حساس. والدینم فرق زیادی بین من و برادر 23 ساله‌ام قائل‌اند، نمی‌ توانم ناراحتی و عصبانیتم را در لحظه بروز دهم و توی خودم می‌ریزم و تنها توی اتاق گریه می‌کنم. افکار خودکشی به سراغم می‌آید.

تبعیض بین فرزندان اتفاق ناخوشایندی است که گاهی والدین آگاهانه یا ناآگاهانه آن را انجام می‌دهند؛ البته بیشتر به صورت ناآگاهانه رخ می‌دهد و والدین فکر می‌کنند توجه ویژه‌تر آن‌ها به یک فرزند در برابر سایرین به دلیل نیاز آن فرزند به توجه بیشتر است؛ اما زمانی که از زیان‌های این نگرش آگاه می‌شوند، رفتارشان را تغییر می‌دهند.

4 پیشنهاد به جای خودخوری
گفته‌اید که این غم را در درون خود می‌ریزید و حتی به خودکشی هم فکر می‌کنید. این نشان‌دهنده فشار بیش از حد این مسئله برای شماست؛ اما از شما خواهش می‌کنم راهکارهای منطقی را بررسی کنید و تلاش خود را برای بهبود شرایط انجام دهید. پیشنهاد می‌کنم به جای مقابله و اعتراض، رویکردی را در پیش بگیرید که در درجه اول به قوی‌تر شدن و بالا رفتن اعتماد به نفس خودتان کمک کند و در درجه دوم والدین‌تان را با عملکرد خود مجاب کنید که درباره شما اشتباه می‌کنند. برای این منظور این راهکارها به شما پیشنهاد می‌شود:

برای زندگی خود هدف داشته باشید:
تا شما نتوانید در زندگی خود هدف مشخص و واضحی داشته باشید، انجام هرگونه تلاشی از سوی شما محکوم به شکست است. هدف مشخص، هدفی است که می‌توانید برای رسیدن به آن برنامه مشخص و عملیاتی داشته باشید و ابزارهای رسیدن به آن قابل دسترس هستند.

شروع کنید و به حواشی توجه نکنید:
گاهی برای شروع یک مسیر منتظر حمایت دیگران هستیم و بعد به حرکت فکر می‌کنیم. این اشتباه است. توجه داشته باشید که این زندگی شماست و شما معمار آن هستید و شما هستید که تعیین می‌کنید موفقیت یا شکست حاصل کار شما باشد.

روابط حسنه با والدین خود برقرار کنید:
والدین شما هر طور که رفتار کنند و هر طور که درباره شما تصمیم بگیرند، باز هم افرادی هستند که در تمام جوامع بشری، از هر دین و تفکری، احترام به آن‌ها واجب و لازم دانسته شده است. از سوی دیگر یکی از ارکان مهم سلامت روان داشتن ارتباط دوستانه و مؤثر با افراد است. دقت داشته باشید که توجه صرف به جوانب منفی رفتارهای دیگران، تنها موجب بروز ذهنیت‌های منفی درباره آن‌ها می‌شود. وجود ذهنیت منفی درباره والدینی که شما با آن‌ها زندگی می‌کنید و تا انتهای عمرتان منتسب به آن‌ها هستید، تنها به صدمه دیدن روحی خودتان منجر می شود.

از یک مشاور و روانشناس کمک بگیرید:
درباره جوانب و ریزه‌کاری‌های ارتباطات انسانی و هدف‌گزینی برای زندگی، قطعا کمک یک مشاور می‌تواند مفید باشد. مشاور به شما کمک می‌کند در محیطی فارغ از هیجانات منفی به دید مناسبی از وضعیت فعلی دست یابید و با فراغ بال و عقلانیت بیشتری درباره شرایط موجود تصمیم‌گیری کنید.

منبع:خراسان نیوز

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده