معماری
بی اعتمادی در سالمندان

بی اعتمادی در سالمندان

این رفتار تقریبا در بسیاری از سالمندان مشاهده می‌شود و  بخشی از آن مربوط به تجربه‌های شخصی سالمند در طول زندگی است.

اصولا هرچه سالمند از نظر تحصیلات و سطح اجتماعی بالاتر و فرد موفق‌تری باشد این رفتار بیشتر در او نمود پیدا می‌کند زیرا فکر می‌کند دیگران تجربه کافی ندارند و ممکن است مشکلاتی ایجاد کنند.

گاهی هم سالمندان در طول زندگی با اشتباهاتی از سوی اطرافیان مواجه می‌شوند. این اشتباهات ممکن است بزرگ یا کوچک باشد و بی‌اعتمادی را در سالمند شعله‌ور کند.

مورد دیگری که باعث بروز بی‌اعتمادی در سالمندان می‌شود ناهماهنگی آنها با یافته‌ها و علوم جدید و دنیای مدرن و متفاوت از دنیای سالمندان است.

این افراد نمی‌توانند خود را با روند تکنولوژی و تازه‌های دنیا وفق دهند و سعی می‌کنند همان شیوه قبلی و انحصاری‌شان را ادامه دهند.

وقتی بی‌اعتمادی به بیماری تبدیل می‌شود

نوع دیگری از شک و بی‌اعتمادی وجود دارد که یک اختلال روان‌پزشکی محسوب می‌شود.
این اختلال پارانوئیا نام دارد و در سالمندان هم دیده می‌شود. مشخصه پارانویا الگوهای مخرب فکری، رفتاری و کارکردی است. پارانوئیدها شک فراگیری دارند و همیشه فکر می‌کنند دیگران دروغ می‌گویند، هیچ‌کس با آنها صادق نیست و اغلب در جستجوی تفسیر رفتار، حرکات و گفتار اطرافیان هستند.

چنین بیمارانی در مراحل اولیه علائم خاصی ندارند و شک و ظن‌هایشان خفیف است و با گفت‌وگو تا حدودی برطرف می‌شود ولی در مواقع شدید کاملا غیرقابل‌تحمل هستند و استرس زیادی به دیگران وارد می‌کنند. سالمندان ممکن است این اختلال را از جوانی با خود داشته یا تازگی دچار آن شده باشند.

متاسفانه بعضی از خانواده‌ها سال‌ها چنین موضوع مهمی را تحمل می‌کنند و برای درمان اقدام نمی‌کنند و زندگی آشفته‌ای دارند، در صورتی که این اختلال قابل‌کنترل است. اگر روان‌پزشک چنین اختلالی را تشخیص دهد می‌توان با دادن دارو اختلال را تا حد زیادی کنترل کرد.

درمان‌های شناختی-رفتاری نیز برای تنظیم الگوهای فکری تحریف شده و رفتارهای ناسازگارانه مفید است. داروهایی که برای بیماران تجویز می‌شوند عمدتا از نوع ضدافسردگی، ضدروانپریشی و ضداضطراب هستند.

خانواده نیز در چنین مواقعی باید نقش حمایتی را برای سالمند داشته باشند و از درگیری‌های لفظی، کلامی خودداری کنند.

فراموش نکنید سالمندان انتقادها را قبول نمی‌کنند و همیشه حالت تدافعی دارند و بحث کردن با آنها اغلب منجر به ستیز می‌شود. اطرافیان بیمار نیز باید در جلسات روان‌درمانی شرکت کنند و در جلسه حضور داشته باشند.

پاسخ دهید