معماری
تماشاچی فوتبال

تأثیر روانی تماشاگران در عملکرد ورزشکار

«هواداران نمونه‌ای داریم؛ بدون حضور آن‌ها نمی‌توانستیم موفق باشیم؛ خیلی به ما انرژی دادند و حمایتمان کردند». مشخص است که این‌ها جملات تیم برنده‌ است.
اما آیا هواداران تیم بازنده، به اندازه کافی حمایتگر نبوده‌اند؟ وقتی دو تیم به یک اندازه تماشاچی دارند و تماشاچی‌ها هم به یک میزان تیمشان را تشویق می‌کنند، چه چیزی باعث برتری یکی از آن‌ها می‌شود؟
تیمی که مجبور است در کشورهای مختلف مسابقه بدهد، چطور بدون حضور حتی یک هوادار، می‌تواند تیم مقابل را در خانه و با حضور چندصدهزار تماشاگر شکست بدهد؟
نظریه «ارزیابی-دلهره» پاسخ ساده‌ای برای این سوالات دارد: چون در حضور دیگران احساس می‌کنیم ارزیابی می شویم، سطح انگیختگی در ما افزایش می‌یابد.
اگر در زمینه آن فعالیت خبره باشیم، به خود اعتماد داریم و مطمئن هستیم که مشاهده کننده قضاوت خوبی درباره ما خواهد داشت. اما اگر مبتدی باشیم [مبتدی لزوما به معنای تازه‌کار نیست]، وقتی احساس می‌کنیم مورد قضاوت قرار گرفته‌ایم دچار اضطراب می‌شویم، اضطراب باعث افزایش انگیختگی می‌شود و در نهایت کارمان را درست انجام نمی‌دهیم. یعنی شرایط یکسان می‌تواند در عملکرد دو تیم تأثیر متفاوتی بگذارد.
شاید بعضی تیم‌ها درباره تأثیر تماشاچی به اشتباه افتاده باشند؛ تشویق هوادار، تلاش و تمرین نکردن و تجربه نداشتن را جبران نمی‌کند!
هواداران دو آتشه، با اعضای تیم محبوبشان همانندسازی می‌کنند؛ علاقه به سهیم شدن در پیروزی دیگران باعث می‌شود آن‌ها موفقیت و شکست تیم را موفقیت و شکست خودشان قلمداد کنند.
محققان دریافته‌اند شکست و پیروزی تیم محبوب حتی در میزان مصرف کالری هواداران هم تأثیر می‌گذارد.
طبق گزارش مطبوعات فرانسوی، روز بعد از باخت تیم محبوب، افراد بیشتر از غذای ناسالم استفاده می‌کنند. طرفداران تیمی که یک بازی را می‌بازد ۱۰ درصد بیشتر از روزهای عادی کالری مصرف می‌کنند. هرچه این شکست سنگین‌تر باشد طرفداران بیشتر از غذاهای پرکالری استفاده می‌کنند.
هواداران تیم برنده نیز روز بعد از بازی به میزان پنج درصد کمتر کالری مصرف می‌کنند. شاید بعضی تماشاچی‌ها هم درباره وظیفه هواداری‌شان به اشتباه افتاده باشند؛ فحاشی و شکستن صندلی‌ها و کارهای این چنینی، باخت تیم مورد علاقه‌مان را جبران نمی‌کند!