خانه > متفرقه > تولید نانو ذرات نقره از عصاره گیاه اوکالیپتوس

تولید نانو ذرات نقره از عصاره گیاه اوکالیپتوس

به گزارش روز پنجشنبه ایرنا از ستاد ویژه توسعه فناوری نانو ، با توجه به استفاده از بافت گیاهی، کاهش هزینه تولید نانوذرات از دستاوردهای مهم این محققان است.

محصول بدست آمده به دلیل منشاء زیستی و روش تولید سبز، عاری از ایجاد آلودگی های شیمیایی و مضرات ناشی از آن است.

پیوند علوم زیستی با فناوری نانو منجر به توسعه روش های دوستدار محیط زیست در تولید مواد مختلف خواهد شد. به عنوان مثال، مواد کاهنده با منشاء طبیعی همانند گیاهان، عسل یا باکتری ها را می توان برای ساخت نانوذرات طلا و نقره به کار برد.

هدف این کارتهیه نانوذرات نقره از بافت گیاهی گونه خاصی از گیاه اکالیپتوس و بررسی تأثیر شرایط فرایند بر اندازه ذرات بوده است.

گیاه اوکالیپتوس با بیش از 700 گونه مختلف در سراسر دنیا رویش دارد. در این میان عصاره گونه اوله اوزا، که در کشور به فراوانی یافت می شود، حاوی ترکیبات آلدهید و کتون بوده و می تواند به عنوان ماده کاهنده در فرایند تولید نانوذرات نقره استفاده شود.

 

اوکالیپتوس

به گفته دکتر سید مهدی پورمرتضوی، روش پیشنهادی، ارزان، ساده و دوستدار محیط زیست است که نانوذرات نقره را بدون استفاده از هیچ گونه کاتالیست یا مواد فعال سطحی (سورفکتانت) تولید نموده است.

این روش که از دسته روش های شیمی سبز به شمار می رود، علاوه بر سنتز ذراتی با خواص فیزیکی و شیمیایی مطلوب، نیازبه صرف دما، فشار و انرژی بالایی نداشته و از بکارگیری مواد شیمیایی سمی نیز بی نیاز است.

پورمرتضوی در توضیح روند مطالعات گفت :در طرح حاضر، امکان تولید نانوذرات نقره از محلول نیترات نقره با استفاده از عصاره گیاه اکالیپتوس اوله اوزا بررسی شد .

همچنین با استفاده از روش طراحی آزمایش تاگوچی، تأثیر عوامل مختلف بر فرایند تولید، نظیر غلظت عصاره، غلظت نیترات نقره، دمای عصاره گیری و زمان واکنش بررسی و بهینه سازی شدند تا نانوذرات نقره با حداقل اندازه تولید شود. ضمن آن که طیف سنجی مادون قرمز برای بررسی خصوصیات نقره تهیه شده استفاده شد.

وی در ادامه افزود: همانطور که انتظار می رفت نتایج حاکی از حضور مقادیر اندکی از ترکیبات موجود در عصاره گیاه بر سطح نانوذرات نقره حاصله بود. این نانوذرات با منشاء زیستی دارای متوسط قطر 21 نانومتر بوده و در صنایع نساجی، پزشکی و دارویی قابل کاربرد خواهند بود.

این طرح تحقیقاتی با همکاری دکتر سید مهدی پورمرتضوی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر، دکتر مهدی رحیمی نصرآبادی، عضو هیأت علمی دانشگاه امام حسین (ع)، دکتر مهدی تقدیری، عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور واحد اردکان، و وجیهه مکاری، کارشناس ارشد شیمی، انجام شده است. نتایج این کار در مجله Spectrochimica Acta Part به چاپ رسیده است.