معماری

روش نگهداری گیاه نی مردابی در آپارتمان

نی مردابی  –  PAPYRUS
CYPERUS PAPYRUS : نام علمی
  CYPERACEAE  – جگنیان : خانواده
آفریقای شمالی : بومی منطقه
papyrus sedge , paper reed,پاپيروس : نام های دیگر

نی مردابی

 

 

 

نی مردابی:

پاپیروس بومی دریاچه ها و رودخانه های شمال آفریقا ، به طور خاص ، کشورهای مصر و سودان است. ولی در حال حاضر در مناطق عاري از يخبندان در سراسر جهان یافت می شود

 

در فرهنگها ومعاجم، از اين گياه ومحصول فرهنگى آن، با عناوين ونامهاى مختلفى ياد شده است. اين گياه داراى ٦٤ نام است که از اکثر آنها، در فرهنگ لغات ومعاجم مختلف ياد شده است نامهايى که مصريان، قبطيان، يونانيان، روميان، عبريان، اعراب وديگر ملل جهان باستان بر آن نهاده‏اند؛ از آن جمله است: پاپيروس، بردى، قرطاس، پيزر، لخ، أباء، حفا، تک، جگن، چغ

 

برگ های پاپیروس غلاف کوتاه هستند که از اطراف پوشیده میباشند این گیاه دارای ساقه چوبی ضخیم و بزرگ به ارتفاع 10 فوت (3.1 متر) تمایل به رشده توده ای از عرض دارد. آنها با خوشه های پر سنبله 15.2-30.5 سانتی متر در طول دارای شکل کروی یا تخت میباشند. این گیاه دارای گل کوچک در نوک هر سنبلچه میباشد

 

محدوده پاپیروس از مناطق نیمه گرمسیری تا صحراهای استوایی و جنگل های مرطوب می باشد، تحمل درجه حرارت سالانه 20 درجه سانتی گراد (68 درجه فارنهایت) تا 30 درجه سانتی گراد (86 درجه فارنهایت) را دارد و pH حدود 6.0 – 8.5 . گل پاپیروس در اواخر تابستان نمایان میشود. این گیاه به آفتاب کامل تا سایه جزئی نیاز دارد

 

قسمت متورم ریزوم گیاه Cyperus sp طعم کمی شیرین دارد و دارای اثر زیاد کننده شیر و قابض است و همچنین برای آن اثر محرک جنسی قائل اند. از مغز ساقه Cyperus papyrus در قدیم کاغذ تهیه می نمودند

 

 

استفاده از پاپيروس براى نگاشتن، تا قرن هشتم ميلادى که کاغذ به مصر وارد شد، رواج داشت، واز مصر به سراسر کشورهاى ناحيه مديترانه صادر مى‏شد. پاپيروسهاى فراوانى، مخصوصا در مصر، به دست آمده که منشأ اطّلاعات ادبى وتاريخى گرانبها بوده است.

پاپيروس، يکى از نوشت‏افزارهايى بود که در جهان باستان، استفاده فراوانى داشت. این گیاه نى‏ مانند وآبى است که در مردابها، باتلاقها وشاليزارها مى‏روييده، وبه ويژه در مصر ودلتاى نيل به‏وفور يافت مى‏شده ودر مصر باستان استفاده فراوان داشته، ولى اکنون تقريبا در آن جا زوال يافته وبه جز در نواحى شمالى رود نيل، حبشه، ‏(اتيوپى) سوريه وصقليه، (معرّب نام جزيره سيسيل، که هم اکنون ضميمه کشور ايتالياست.) آن هم به صورت اندک وپراکنده، يافت نمى‏گردد. ارتفاع اين گياه به ٢/٥ تا سه متر مى‏رسد. مصريان باستان، ريشه آن را براى سوخت؛ مغزش را براى خوراک؛ وساقه‏اش را براى ساختن طناب، بادبان، پارچه وتهيّه اوراقى موسوم به پاپيروس به کار مى‏بردند.

 

ازدیاد این گیاه از طریق تقسیم ریشه میباشد.

 

نارگیل

پاسخ دهید