صحبت های چانتل براون یانگ درباره بیماری پوستی ویتیلیگو یا برص

چانتل براون یانگ مانکن کانادایی (معروف به وینی‌هارلو)، به دلیل ابتلایش به ویتیلیگو یا برص مدتی است که به شدت مورد توجه رسانه‌هاست. این مانکن جوان ۲۱ ساله که مدل برندهای معروفی مانند دیزل است، در صفحه شخصی اینستاگرامش از مشکلاتش در دوران کودکی‌اش نوشته و اینکه در دوران مدرسه همکلاسی‌ها از او کناره می‌گرفتند و این تصور در ذهن مردم بوده که بیماری پوستی او واگیر دارد و به همین دلیل کسی کنار او در یک نیمکت نمی‌نشسته است.

این مدل در گفت‌وگویی با نیویورک پست توضیح داده است که: «تقریبا از همان سن بود که متوجه شدم با کودکان دیگر متفاوت هستم. در ۱۷ سالگی ترک تحصیل کردم و در یک مرکز جوابگویی به تلفن مشغول کار شدم و بیشتر وقتم را در شبکه‌های اجتماعی گذراندم.» تا اینکه تیرا بانکس، عضو هیئت داوران برنامه تاپ مدل آمریکا، از همین طریق او را یافته و وارد حوزه مد کرده است

البته وینی در امتحانات اولیه ورود به مد رد شده ولی از آنجا که همین تفاوتش مورد توجه برخی مقامات قرار گرفته، توانسته وارد این حوزه شود و موفق باشد.

از این پس بود که تصاویر او به تدریج در توییتر و اینستاگرام پخش شد و دست به دست چرخید و او توانست به سخنگوی مبتلایان به ویتیلیگو تبدیل شود.
این مدل معروف در سال ۲۰۱۱ با انتشار ویدیویی سعی کرد ویتیلیگو یا برص را به مردم معرفی کند و تاکید کرد که نباید به این بیماری اجازه داد آینده مبتلایانش را تباه کند. او در این ویدئو می‌گوید: «برخی انسان‌ها پوست‌ تیره‌ای دارند و پوست برخی افراد روشن است.

من و تمام مبتلایان به ویتیلیگو هر ۲ را همزمان داریم و جز در این مورد تفاوتی با انسان‌های دیگر نداریم.» وینی در حال حاضر در تلاش است از هر راهی که شده، مردم را با این بیماری پوستی که تقریبا ۲ درصد جامعه به آن مبتلا هستند، آشنا کند. ویتیلیگو هنوز درمان قطعی شناخته‌شده‌ای ندارد.

گاهی فقط چشم‌ها، دهان و بینی را درگیر می‌کند، گاهی بدون علت مشخصی کاملا رفع می‌شود و گاهی کل بدن را درگیر می‌کند.

برخلاف شانتل که با وجود ویتیلیگو بین مردم حاضر شده، مایکل جکسون نمونه‌ای از افراد مشهور بود که مدت‌ها سعی کرد تا این مشکل را با تغییر رنگ مصنوعی پوست و سفید کردن بدنش بپوشاند.

راه‌های درمانی ویتیلیگو

درمان براساس شدت بیماری است و پزشک با توجه به وضعیت بیمار تصمیم می‌گیرد از چه نوع درمانی استفاده کند. درمان در مراحل اولیه دارویی است. داروها کورتونی و شبه‌کورتونی هستند. داروهای شبه‌کورتونی دیر اثر می‌کنند بنابراین معمولا تلفیقی از داروهای کورتونی و شبه‌کورتونی استفاده می‌شود.
انتظار می‌رود در بیمارانی که دچار برص محدود و اندک هستند 8-6 ماه بعد علائم بهبود ظاهر شود ولی حین درمان ممکن است ضایعات جدیدی هم ایجاد شوند. پس داروهایی که برای درمان استفاده می‌شوند نقش پیشگیری‌کننده ندارند. همزمان با درمان به بیمار توصیه می‌شود از استرس بپرهیزد و اگر لازم باشد با متخصص روان‌پزشک مشاوره کند تا در صورت نیاز داروهای ضداضطراب و افسردگی تجویز شود.
کنترل استرس کمک زیادی به جلوگیری از ضایعات جدید می‌کند. بیماران حتما باید از کرم‌های ضدآفتاب استفاده کنند، پوشش مناسب داشته باشند و از فعالیت‌هایی مثل کوهنوردی، حمام گرفتن کنار ساحل و… که موجب آفتاب‌سوختگی می‌شود پرهیز کنند.

اما در مواردی که ضایعات زیاد هستند درمان دارویی کفایت نمی‌کند. در این مواقع از نوردرمانی استفاده می‌شود. نوردرمانی از جنس اشعه ماورای‌‌بنفش است که تاثیر خوبی روی ضایعات دارد. این کار در مراکز تخصصی و توسط متخصص پوست انجام می‌شود. درمان دیگر از نوع لیزر است ولی این نوع درمان‌گران قیمت است و برای افرادی استفاده می‌شود که ضایعات محدودی روی صورت دارند.
این روش‌ها مجموعه‌ای از درمان هستند که اگر برای بیمار انجام شود این احتمال وجود دارد که از هر 2 بیمار 1 نفر درمان شود. پزشکان در مواردی که بیش از 90 درصد سطح بدن درگیر است ممکن است برعکس عمل کنند؛ یعنی از کرم‌هایی استفاده کنند که رنگدانه پوست را از بین می‌برد تا سطح بدن یک‌دست شود ولی چون رنگدانه از دست می‌رود، پوست بدون محافظ می‌شود.

این افراد بیشتر در معرض آفتاب‌سوختگی و بیماری‌هایی مانند سرطان پوست که مرتبط با نور خورشید است، قرار دارند. آنها حتما باید از کرم‌های ضدآفتاب قوی استفاده کنند و زندگی‌شان متفاوت‌تر از افراد معمولی است.

درمان در انتهاهای بدن دشوار است
بیماری برص یا ویتیلیگو بیماری خودایمنی است که در آن سلول‌های دفاعی بدن به اشتباه به رنگدانه‌های پوستی به نام ملانوسیت حمله‌ور می‌شوند و آنها را از بین می‌برند. در نتیجه رنگ پوست سفید می‌شود. ارث در این بیماری نقش دارد ولی معنایش این نیست که اگر کسی در خانه به این بیماری مبتلا نیست پس احتمال ابتلای اقوام و بستگان به صفر می‌رسد اما بیش از 60 درصد موارد یک فرد مبتلا در اقوام نزدیک بیمار وجود دارد. بیماری هر دو جنس و تمام نژادها را درگیر می‌کند.

تشخیص بیماری برص برای متخصصان پوست بسیار آسان است بنابراین اگر مهمان این هفته «سلامت» نام این بیماری را از پزشک متخصص پوست شنیده باشند جای تردیدی باقی نمی‌ماند که بیماری برص یا ویتیلیگو است. الگویی که از بیماری توضیح دادند مبنی بر اینکه ابتدا اطراف لب‌ها شروع و بعد دور چشم‌ها درگیر شده نیز بیماری را تایید می‌کند.
درگیری اغلب دورلب‌ها، دور چشم‌ها، نوک انگشتان پا، نوک سینه و نوک آلت تناسلی است که در واقع انتهاهای بدن محسوب می‌شوند، اما درمان برص بسیار طولانی‌مدت است و به راحتی با دارو بهبود پیدا نمی‌کند.
علاوه بر درمان باید نوردرمانی، لیزر و… نیز به درمان اضافه شود. بنابراین جای سوال است که چگونه بیماری فقط با دارو مهار شده است. درمان لک و پیس بدن نسبت به پیسی در انتهای اندام آسان‌تر است و تقریبا می‌توان گفت وقتی برص دور لب‌ها را درگیر می‌کند امکان بهبود وجود ندارد.

اما هرچه زودتر بیماری تشخیص داده شود احتمال موفقیت در درمان بیشتر خواهد شد. به‌طور کلی، درمان بیماری ویتیلیگو طولانی و زمانبر است. اوایل بیماری هنوز سلول‌های ملانوسیت زنده هستند و فقط کم کار شده‌اند. از آنجا که سلول هنوز زنده است، می‌توان آن را تحریک کرد تا دوباره کار خود را از سر گیرد ولی وقتی ملانوسیت می‌میرد و سلول کاملا سفید می‌شود، درمان تاثیری نخواهد داشت.

ژنتیک و محیط دو عامل مهم در بروز بیماری
برص در بعضی از افراد به‌صورت لکه‌های کوچک محدود باقی می‌ماند ولی در بعضی از بیماران گسترش‌یابنده است و مناطق زیادی از بدن را دربرمی‌گیرد. در مناطقی از پوست که مودار هستند ممکن است با گذشت زمان موها نیز تغییر رنگ دهند و سفید شوند.
گاهی نیز بیماری با سفید شدن موهای بخشی از بدن شروع می‌شود و لکه‌ها بعدا نمایان می‌شوند ولی به‌طور شایع ابتدا پوست سفید می‌شود.
گرچه علت اصلی بیماری ژنتیک است ولی تحقیقات ثابت کرده عوامل محیطی می‌توانند باعث شعله‌ور شدن بیماری شوند. مهم‌ترین عامل محیطی استرس و نور آفتاب است.

استرس می‌تواند با اختلالی که در سیستم ایمنی ایجاد می‌کند سیستم ایمنی را علیه ملانوسیت‌ها فعال کند. التهاب ناشی از آفتاب‌سوختگی در افراد مستعد نیز می‌تواند منجر به بروز لکه‌های سفید پوست شود. عوامل دیگری مانند زخم، جراحت و لیزر نیز ممکن است باعث شروع بیماری شود. بنابراین به افرادی که به بیماری ویتیلیگو مبتلا هستند توصیه می‌کنیم از انجام اقدامات زیبایی خودداری کنند چون احتمال انتشار بیماری وجود دارد.

میان مردم این عقیده وجود دارد که خوردن غذاهای ترش مانند آبلیمو، سرکه، غذاهای سرد مثل ماهی و… در بروز بیماری نقش دارد، در حالی که هیچ ارتباط علمی بین تغذیه و بروز بیماری دیده نشده است.
البته برای بیماران ویتامین E تجویز می‌شود چون ویتامین E خاصیت آنتی‌اکسیدان دارد و ضایعات پوستی نیز با مکانیسم تولید آنتی‌اکسیدان آزاد شروع می‌شوند. پس احتمال می‌رود که ویتامین E نقش محافظتی داشته باشد.

35 تا 50 درصد از بیماران با اقدامات درمانی بهبود می‌یابند ولی 50 درصد از بیماران هیچ نتیجه‌ای از درمان نمی‌گیرند. درمان در بیمارانی که سر و صورت آنها گرفتار شده یا به عبارتی در مناطقی که مو وجود دارد، موفقیت‌آمیز است ولی در مناطقی که در انتها قرار دارند، درمان موفقیت‌آمیز نیست.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده