معماری
ایمونوگلوبولین

آزمایش ایمونوگلوبولین

IgG فراوانترین ایمونوگلوبولین موجود در پلاسما است که تقریباً ۸۰% از کل ایمونوگلوبولینها را تشکیل می دهد. این مولکول از ۴ زنجیره ( دو زنجیره سبک و دو زنجیره سنگین) تشکیل شده است. بر اساس تفاوت در زنجیره سنگین IgG به ۴ زیر گروه IgG1, IgG2, IgG3, IgG4  تقسیم شده است. IgG1 بیشترین غلظت را دارا می باشد. IgG3 بیشترین قابلیت فعال کردن کمپلمان را دارد IgG4 قادر نیست کمپلمان را فعال کند. هر چهار کلاس IgG قابلیت عبور از جفت را دارند ولی IgG2 از سایر کلاسها آهسته تر عبور می کند. نیمه عمر IgG 21 روز می باشد. به استثنای IgG3 که نیمه عمر ۸- ۷  روز دارد.

نام اختصاری: IgG1, IgG2, IgG3, IgG4 ، IgG Subclasses, S

سایر نام ها: Immunoglobulins G1, G2, G3, G4، Subclasses, IgG  ، زیرگروه های IgG

بخش انجام دهنده: ایمونولوژی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم

حجم نمونه مورد نیاز:   ۱ ml

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی یا آمادگی خاصی نمی باشد.   

ملاحظات نمونه گیری: ترجیحاً پس از نمونه گیری وریدی بلافاصله سرم را جدا کرده و آن را تا زمان آزمایش در C ۴  نگهداری کنید.

موارد عدم پذیرش نمونه:

  • ü نمونه شدیداً لیپمیک مورد قبول نمی باشد.
  • ü نمونه در معرض حرارت بالا مورد قبول نمی باشد.

شرایط نگهداری: نمونه در C ۴  و C ۲۰-  تا ۱۴ روز پایدار است.

اطلاعات تکمیلی:

کاربردهای بالینی:

  1. ۱٫تست ثانویه برای ارزیابی بیماران با علائم و نشانه های نقص سیستم ایمنی هومورال یا نقص ایمنی مرکب (سلولی یا هورمونی).
  2. ۲٫ اندازه گیری زیرگروه های IgG ممکن است در بیماران با شواهد بالینی محتمل نقص سیستم ایمنی همراه با هیپوگاماگلوبولینمی و یا غلظت طبیعی IgG کل مفید باشد.
  3. ۳٫در بیماران با عفونتهای مکرر باکتریایی (عفونتهای ثانویه) ممکن است زیرگروههای IgG دچار کمبود شوند( بویژه (IgG1.

روش مرجع: PCR

روش ارجح: نفلومتری

سایر روشها: SRID، ELISA

مقادیر طبیعی:

IgG1:

کمتر از ۵ ماهگی ۱۰۰-۳۳۴ mg/dL  :

۵ تا ۹  ماهگی ۱۰۲-۳۶۹ mg/dL      :

۹ تا ۱۵ ماهگی:      ۱۶۰-۵۶۲ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی ۲۰۹-۷۲۴ mg/dL   :

۲ تا ۴ سالگی :       ۱۵۸-۷۲۱ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:       ۲۰۹-۹۰۲ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی :     ۲۵۳-۱,۰۱۹ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی:   ۲۸۰-۱,۰۳۰ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی:   ۲۸۹-۹۳۴ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی:   ۲۸۳-۷۷۲ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر:    ۳۴۱-۸۹۴ mg/dL

 

IgG2:

کمتر از ۵ ماهگی ≤۸۲ mg/dL :

۵ تا ۹  ماهگی ≤۸۹ mg/dL     :

۹ تا ۱۵ ماهگی:      ۲۴-۹۸ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی ۳۵-۱۰۵ mg/dL   :

۲ تا ۴ سالگی :       ۳۹-۱۷۶ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:       ۴۴-۳۱۶ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی :     ۵۴-۴۳۵ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی:   ۶۶-۵۰۲ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی:   ۸۲-۵۱۶ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی:   ۹۸-۴۸۶ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر:    ۱۷۱-۶۳۲ mg/dL

 

IgG3:

کمتر از ۵ ماهگی ۷٫۶-۸۲٫۳ mg/dL  :

۵ تا ۹  ماهگی ۱۱٫۹-۷۴٫۰ mg/dL      :

۹ تا ۱۵ ماهگی:      ۱۷٫۳-۶۳٫۷ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی ۲۱٫۹-۵۵٫۰ mg/dL  :

۲ تا ۴ سالگی :        ۱۷٫۰-۸۴٫۷ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:       ۱۰٫۸-۹۴٫۹ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی :    ۸٫۵-۱۰۲٫۶ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی:   ۱۱٫۵-۱۰۵٫۳ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی:   ۲۰٫۰-۱۰۳٫۲ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی:   ۳۱٫۳-۹۷٫۶ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر:    ۱۸٫۴-۱۰۶٫۰ mg/dL

 

IgG4:

 

کمتر از ۵ ماهگی ≤۱۹٫۸ mg/dL  :

۵ تا ۹  ماهگی≤۲۰٫۸ mg/dL     :

۹ تا ۱۵ ماهگی:  ≤۲۲٫۰ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی:  ≤۲۳٫۰ mg/dL

۲ تا ۴ سالگی :  ۰٫۴-۴۹٫۱ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:       ۰٫۸-۸۱٫۹ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی :      ۱٫۰-۱۰۸٫۷ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی:    ۱٫۰-۱۲۱٫۹ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی:   ۰٫۷-۱۲۱٫۷ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی:   ۰٫۳-۱۱۱٫۰ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر:   ۲٫۴-۱۲۱٫۰ mg/dL

 

تفسیر:

IgG آنتی بادی است که غالباً در طی عفونتهای ثانویه بوجود می آید. اگر چه تولید IgG بر ضد یک آنتی ژن از هرچهار زیرکلاس IgG به نسبت طبیعی می باشد، ولی گاهی اوقات در موارد پاتولوژیک یکی از زیرکلاس ها زیادتر سنتز می شود. برای مثال IgG علیه فاکتور های انعقادی بیشتر از زیرکلاس IgG4 ، IgG بر ضد هسته بیشتر از زیر کلاس IgG1  و IgG3 و IgG بر ضد کربوهیدرات نظیر دکستران بیشتر از زیرکلاس IgG2 می باشد.

مقادیر کاهش یافته تمام زیرکلاسهای IgG اغلب در نقص سیستم ایمنی متغییر، نقص سیستم ایمنی مرکب، آتاکسی تلانژکتازی و سایر بیماریهای نقص ایمنی اولیه و اکتسابی شایع است.

مقادیر کاهش یافته IgG2 ممکن است از نظر بالینی در عفونتهای مکرر ریوی-سینوسی (Recurrent sinopulmonary infection)حائز اهمیت باشد و ممکن است همراه با نقص ایمنیA Igَ  و یا بدون آن باشد.

در بعضی موارد  نقص در پاسخ آنتی بادیها به آنتی ژن های پلی ساکاریدی، ممکن است مقادیر زیرگروههای IgG طبیعی باشد.

خصوصیات زیرگروههای IgG

IgG4 IgG3 IgG2 IgG1 زیر گروه
۴ درصد ۸ درصد ۲۲ درصد ۶۶ درصد درصد از IgG  کل
++ ± + قابلیت فعال کردن کمپلمان
+ ++ ± ++ خاصیت کموتاکسیک
+ + ± + عبور از جفت
+ + + فاکتورهای روماتوئید (Anti-lg abs)
++ تجمع همراه با ویزکوزیته بالا
+ احتباس در سرم بیماران با هیپوگاماگلوبولینمی ژنرالیزه
۲۱ روز ۸- ۷ روز ۲۱ روز ۲۱ روز میانگین نیمه عمر زیرگروه در گردش

 

عوامل مداخله گر : کدورت و لیپمیک بودن سرم در نتایج آزمون تداخل ایجاد می کند.

توضیحات:

  • اندازه گیری مقادیر زیرگروههای IgG در بیماران مشکوک به نقص های سیستم ایمنی، جزء تستهای مرتبه اول (first order test) نمی باشد.
  • اندازه گیری کمی ایمونوگلوبولین ها (IgG,IgA,IgM) همراه با سایر تستهای مرتبط با نقص سیستم ایمنی پیش از اندازه گیری زیرگروههای IgG صورت می گیرد.

Immunoglobulin E, Serum

نام اختصاری: IgE

سایر نام ها: Total IgE، Immune Competence

بخش انجام دهنده: ایمونولوژی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم، مایع نخاع

حجم نمونه مورد نیاز:   ۰٫۵ ml

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی یا آمادگی خاصی نمی باشد.

ملاحظات نمونه گیری:

۱٫  در صورت استعمال داروی مؤثر بر نتایج آزمایش همچون کورتیکواستروئیدها توسط مراجعه کننده آن را در برگه آزمایش یادداشت نمایید.

۲٫  محل نمونه گیری را از نظر خونریزی بررسی نمایید. در صورت ایجاد واکنش آلرژیک در محل نمونه گیری به پزشک مراجعه نمایید.

۳٫  ترجیحاً از نمونه های حاوی همولیز یا لیپیمیک اجتناب نمایید.

موارد عدم پذیرش نمونه: –

شرایط نگهداری: نمونه در  ۴oC تا ۷۲ ساعت و در-۲۰oC تا ۱۴ رو پایدار است. برای مدت طولانی تر در -۷۰ oC  فریز گردد.

کاربردهای بالینی: تست غربالگری اولیه برای تشخیص بیماریهای آلرژیک.

روش مرجع: RAST (Radioallergosorbent assay)

روش ارجح: الکتروکمی لومینوسانس ایمونو اسی (ECLIA)

سایر روشها: ELISA، RIA، نفلومتری

مقادیر مرجع:

§         بزرگسالان: ۰-۳۸۰ IU/ml

§         در مردان بالای ۶۰ سال: ۰-۲۵۰ IU/ml

§         در زنان بالای ۶۰ سال: ۰-۱۷۵  IU/ml

مقادیر مرجع در جدول مربوطه بر اساس روش RAST ارائه شده است.

سن

مقادیر مرجع

میانگین هندسی

بند ناف

۰٫۱-۱٫۵ IU/ml

۰٫۲

۶ هفتگی

۰٫۱-۲٫۸ IU/ml

۰٫۷

۶ ماهگی

۰٫۹-۲۸ IU/ml

۲٫۷

یک سالگی

۱٫۱-۱۰٫۲ IU/ml

۳٫۵

۴ سالگی

۲٫۴-۳۴٫۸ IU/ml

۸٫۶

۱۰ سالگی

۰٫۳-۲۱۵ IU/ml

۲۳٫۷

۱۴ سالگی

۱٫۹-۱۵۹  IU/ml

۲۰٫۱

تفسیر: افزایش سطح IgE در سرم غالباً به واسطه پاسخهای آلرژیک بوده و به منظور تشخیص بیماریهای آلرژیک اندازه گیری می شود. برای شناسایی نوع آلرژن که شخص به آن حساسیت دارد از آنتی بادیهای اختصاصی پلی کلونال و منوکلونال استفاده می شود.

افزایش آنتی بادیهای پلی کلونال IgE: آسپرژیلوزیس آلرژیک برونکو پولموناری، مصرف بعضی داروها نظیر ترکیبات طلا، بیماریهای آتوپیک، عفونتهای انگلی، اگزما، آسم (۶۰%)، تب یونجه (۳۰%)سندرم ویسکوت آلدریچ و سندرم هیپر ایمونوگلوبولین E.

افزایش آنتی بادیهای منو کلونال IgE: میلوما IgE.

کاهش  IgEسرم در بعضی نئوپلاسم های پیشرفته، آتاکسی تلانژکتازی، بعضی موارد آگاماگلوبینمی (فقدان گاماگلوبین در خون)، رادیوتراپی و حاملگی مشاهده می شود.

عوامل مداخله گر :

د ر صورت انجام آزمایش به روش RIA نتایج کاذب در بیمارانی که یک هفته قبل از انجام آزمایش اسکن رادیوایزوتوپ انجام داده اند مشاهده می شود.
مصرف کورتیکواستروئیدها و فنی توئین سبب کاهش IgE سرم در شرایط داخل بدن (Invivo) می شود.

توضیحات:

سطوح پایین IgE توتال همیشه باعث رد آلرژی بعنوان اتیولوژی (علت شناسی) نمی شود. در این موارد تشخیص فقط به وسیله آزمایشات بسیار حساس برای IgE اختصاصی (پلی کلونال و منوکلونال) امکان پذیر است.
ساخت IgE در جنین در حدود هفته یازدهم بارداری شروع می شود (بویژه در ریه و کبد)
IgE اغلب در بیماران با کمبود IgA افزایش می یابد.
محدوده مقادیر IgE بدلیل عوامل ژنتیکی و تحریکات محیطی، خیلی وسیع است
IgE در شوک آنافیلاکتیک، حساسیت پوستی، بیماریهای آتوپیک و آلرژیک یافت می شود.
IgE در بافت موکوسی مجاری تنفسی و گوارشی نیز یافت می شود.


نام اختصاری: IgG

سایر نام ها: ایمنوگلبولینG ، آنتی بادیG ،  Gamma Globulin G

بخش مورد انجام : ایمونوبیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری:  سرم تازه

حجم نمونه مورد نیاز: ml 1

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی یا آمادگی بخصوصی ندارد.

ملاحظات نمونه گیری: ترجیحاً پس از نمونه گیری وریدی بلافاصله سرم را جدا کرده و آن را تا زمان آزمایش در C ۴ نگهداری کنید.

موارد عدم پذیرش نمونه: نمونه شدیداً لیپمیک مورد قبول نمی باشد.

شرایط نگهداری: نمونه در C ۴ به مدت ۷۲ ساعت و در C ۲۰-  به مدت ۲۸ روز پایدار است.

کاربردهای بالینی: در تشخیص و پایش منوکلونال گاماپاتی و نقص های سیستم ایمنی هورمورال کاربرد دارد.

روش مرجع: نفلومتری

روش ارجع: توربیدومتری

سایر روش ها: الایزا

مقادیر طبیعی:

کمتر از ۵ ماهگی ۱۰۰-۳۳۴ mg/dl :

۵ تا ۹  ماهگی ۱۶۴-۵۸۸ mg/dl   :

۹ تا ۱۵ ماهگی:      ۲۴۶-۹۰۴ mg/dl

۱۵ تا ۲۴ ماهگی ۳۱۳-۱,۱۷۰ mg/dl :

۲ تا ۴ سالگی :      ۲۹۵-۱,۱۵۶ mg/dl

۴ تا ۷ سالگی: ۳۸۶-۱,۴۷۰ mg/dl

۷ تا ۱۰ سالگی :     ۴۶۲-۱,۶۸۲ mg/dl

۱۰ تا ۱۳ سالگی: ۵۰۳-۱,۷۱۹ mg/dl

۱۳ تا ۱۶ سالگی:  ۵۰۹-۱,۵۸۰ mg/dl

۱۶ تا ۱۸ سالگی:  ۴۸۷-۱,۳۲۷ mg/dl

۱۸ سال و بالاتر:  ۷۶۷-۱,۵۹۰ mg/dl

 

تفسیر: IgG پلی کلونال در بیماری های اتوایمیون نظیر لوپوس اریتروماتوز (SLE)، آرتریت روماتوئید، سندرم شوگرن، سارکوئیدوز و بیماری های مزمن کبدی ، بعضی عفونت های انگلی، عفونت های مزمن یا عود عفونت افزایش می یابد.

IgG الیگوکلونال در مولتیپل اسکلروزیس (MS) ، عفونت ها به خصوص در بعضی دیس گاماگلوبینمی ها افزایش می یابد.

IgG منوکلونال در مولتیپل میلوما (تیپ IgG) و لنفوما افزایش می یابد.

IgG در بیماری هایی نظیر SCID، CVID ، سندرم ویسکوت آلدربچ، AIDS ، سوختگی ها، پمفیکوس، سندرم نفروتیک؛ آنتروپاتی های همراه با از دست دادن پروتئین، دیستروفی میوتونیک کاهش می یابد.

عوامل مداخله گر:

مصرف داروهای آسپارژیناز، متادون، متیل دوپا، نیتروفورانتوئین، پروپیل تیواوراسیل سبب افزایش IgG در بدن می شود. داروهای دکستران ، املاح طلا، متیل پرونزوتون سبب کاهش IgG در بدن می گردد. وجو فاکتور روماتوئید سبب ایجاد خطا در آزمایش می شود. کدورت و لیپمیک بودن سرم در نتایج آزمون تداخل ایجاد می کند.

توضیحات: الکتروفورز ایمنوگلوبولین با تیتر بالا برای افتراق کلاس آنتی بادی پلی کلونال از منوکلونال به کار می رود. همچنین ایمنوفیکساسیون برای توصیف کلاس آنتی بادی منوکلونال به کار می رود.


نام اختصاری: IgM

سایر نام ها: ایمنوگلبولین M، آنتی بادی M، Gamma- Globulin M

بخش مورد انجام : ایمونوبیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم تازه

حجم نمونه مورد نیاز: ml 1

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی یا آمادگی بخصوصی نمی باشد.

ملاحظات نمونه گیری: ترجیحاً پس از نمونه گیری وریدی بلافاصله سرم را جدا کرده و آن را تا زمان آزمایش در C ۴ نگهداری کنید.

موارد عدم پذیرش نمونه: نمونه شدیداً لیپمیک مورد قبول نمی باشد.

شرایط نگهداری: نمونه در C ۴ به مدت ۷۲ ساعت و در C ۲۰-  به مدت ۲۸ روز پایدار است.

کاربردهای بالینی:

۱-    تشخیص و پایش منوکلونال گاماپاتی و نقص های  سیستم ایمنی هومورال

۲-    افزایش IgM نشان دهنده عفونت یا التهاب در بدن می باشد.

روش ارجح: توربیدومتری

سایر روشها: ELISA،RIA ، نفلومتری و ایمنوالکتروفورز

مقادیر طبیعی:

کمتر از ۵ ماهگی ۲۶-۱۲۲ mg/dL :

۵  تا ۹ ماهگی:       ۳۲-۱۳۲ mg/dL

۹ تا ۱۵ ماهگی:    ۴۰-۱۴۳ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی:  ۴۶-۱۵۲ mg/dL

۲ تا ۴ سالگی:     ۳۷-۱۸۴ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:     ۳۷-۲۲۴ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی:    ۳۸-۲۵۱ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی: ۴۱-۲۵۵ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی: ۴۵-۲۴۴ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی: ۴۹-۲۰۱ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر ۳۷-۲۸۶ mg/dL :

 

تفسیر:

افزایش IgM در سرم دلالت بر یک بیماری تازه می کند. افزایش IgM پلی کلونال دلالت بر عفونت های ویروسی نظیر هپاتیت ویروسی یا مونونوکلئوز یا پاسخ اولیه به عفونت های باکتریایی و انگلی است.

IgM الیگوکلونال در دیس گاماگلوبینمی، سارکوئیدوز مزمن، بیماری واسکولار کلاژن، سندرم نفروتیک افزایش دارد.

IgM منوکلونال در ماکروکلوبینمی والدنشتروم، لنفوم بدخیم، رتیکولوزیس، بیماری همولیز آلگوتیناسیون سرد مشاهده می شود.

کاهش IgM در نقص ایمنی هومورال، هیپوگاماگلوبینمی، مولتیپل مایلوماIgG  و IgA ، انتروپاتی همراه با از دست دادن پروتئین مشاهده می شود. افراد با IgM پایین بیشتر در معرض ابتلا به لنفوما می باشند.

عوامل مداخله گر:

نمونه هایی که در حرارت C ۳۷ یا بیشتر قرار گیرند منجر به کاهش کاذب در سطح Igm می شود. مصرف داروهایی نظیر کلروپرومازین در invivo سبب افزایش IgM در سرم و مصرف دکستران املاح طلا و کاربامازپین سبب کاهش IgM در سرم می شوند. سرم لیپمیک سبب تداخل در نتایج آزمون می گردد.

 

توضیحات:

  • این آزمایش غربالی برای نمونه های نوزادان و تشخیص عفونت ها و  پایش درمان آن ها کمک می کند.
  • در برخی موارد لوپوس اریتروماتوز، آرتریت روماتوئید، آتاکسی- تلانژیکتازیا ممکن است.
  • مقدار IgM به طور کاذب بیشتر از مقدار واقعی به دست آید ( به علت سنتز IgM مونومر در این موارد و سرعت انتشار زیادتر آن نسبت به IgM پنتامر طبیعی).
  • الکتروفورز ایمنوگلوبولین با تیتر بالا برای افتراق کلاس آنتی بادی پلی کلونال از منوکلونال به کار می رود. همچنین ایمنوفیکساسیون برای توصیف کلاس آنتی بادی  منوکلونال به کار می رود.

نام اختصاری: IgA

سایر نام ها: ایمنوگلبولین A، آنتی بادی A، Gamma- Globulin A

بخش مورد انجام : ایمونوبیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم، بزاق، اشک چشم، مایع نخاع، شیر

حجم نمونه مورد نیاز: ml 1

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی یا آمادگی به خصوصی ندارد.

ملاحظات نمونه گیری:

۱-    ترجیحاً پس از نمونه گیری وریدی بلافاصله سرم را جدا کرده و آن را تا زمان آزمایش در C ۴ نگهداری کنید.

۲-    دقت شود در نمونه گیری از بزاق، از آب دهان نمونه گیری نگردد.

موارد عدم پذیرش نمونه: نمونه لیپمیک شدید مورد قبول نمی باشد.

شرایط نگهداری:

  1. نمونه در C ۴ به مدت ۷۲ ساعت و در C ۲۰-  به مدت ۲۸ روز پایدار است.
  2. شرایط نگهداری CSF، بزاق، شیرو یا سایر ترشحات بدن مشابه سرم می باشد.

کاربردهای بالینی: تشخیص و پایش گاماپاتی های مونوکلوتال و نقص سیستم ایمنی

روش مرجع: نفلومتری

روش ارجح: ELISA ، توربیدومتری

سایر روشها: SRID وایمنوالکتروفورز

مقادیر طبیعی سرم:

کمتر از ۵ ماهگی:   ۷-۳۷ mg/dL

۵ تا ۹ ماهگی:      ۱۶-۵۰ mg/dL

۹ تا ۱۵ ماهگی:     ۲۷-۶۶ mg/dL

۱۵ تا ۲۴ ماهگی:    ۳۶-۷۹ mg/dL

۲ تا ۴ سالگی:     ۲۷-۲۴۶ mg/dL

۴ تا ۷ سالگی:     ۲۹-۲۵۶ mg/dL

۷ تا ۱۰ سالگی:   ۳۴-۲۷۴ mg/dL

۱۰ تا ۱۳ سالگی:   ۴۲-۲۹۵ mg/dL

۱۳ تا ۱۶ سالگی:    ۵۲-۳۱۹ mg/dL

۱۶ تا ۱۸ سالگی:    ۶۰-۳۳۷ mg/dL

۱۸ سال و بالاتر:  ۶۱-۳۵۶ mg/dL

 

مقادیر مرجع برای IgA در مایعات بدن تعیین نشده است.

تفسیر:

افزایش IgA پلی کلونال در بیماری های مزمن کبدی، عفونت های مزمن دستگاه تنفسی، عفونت های دستگاه تناسلی ادراری، بعضی نقض های ایمنی نظیر سندرم ویسکوت آلدریچ، آرتریت روماتوئید و سایر بیماری های روماتوئیدی مشاهده می شود.

افزایش IgA الیگوکلونال در بعضی دیس گاماگلوبینمی مشاهده می شود. نقص های ارثی IgA در آتاکسی تلانژیکتازی مشاهده می شود.

افزایش IgA منوکلونال در میلیوم مولتیپل، آمیلوئیدوز سیستمیک اولیه و به ندرت در سایر بدخیمی ها نظیر لنفوم مشاهده می شود.

کاهش IgA در برخی اختلالات ژنتیکی مشاهده می شود. کمبود ثانویه IgA در سندرم نفروتیک مشاهده خواهد گردید. همچنین کاهش IgA در بیماران مبتلا به نقص ایمنی اولیه و ثانویه یافت می شود.

عوامل مداخله گر:

مصرف کاربامازپین، دکستران، استروژن ، املاح طلا، متیل پردنیزولون، پنی سیلامین، فنی توئین، ضد بارداری خوراکی و والپروئیک اسید موجب کاهش IgA در داخل بدن (invivo) می گردد. در اندازه گیری IgA کدورت سرم یا لیپمیک بودن در نتایج آزمون تداخل ایجاد می کند.

توضیحات:

الکتروفورز ایمنوگلوبولین با تیتر بالا برای افتراق کلاس آنتی بادی پلی کلونال از منوکلونال بکار می رود. همچنین ایمنوفیکساسیون برای توصیف کلاس  آنتی بادی منوکلونال به کار می رود.

پاسخ دهید