خواص بادنجان (روش مصرف،فواید و عوارض زیاد خوردن)

بادنجان یا بادمجان,روستای بادنجان,بادمجان طبع,تلفظ صحیح بادمجان,خواص بادمجان چیست؟,بادمجان لغت نامه دهخدا,مضرات بادمجان,خواص بادمجان کبابی,خواص بادمجان در بارداری,خواص بادمجان خام,خواص کلاهک بادمجان,خواص پوست بادمجان,خواص بادمجان سفید,بادمجان غذا

در کتب طب سنتی با نامهای «بادنجان»، «مغد»، «وغد» و در کتب فارسی قدیم «پاتنگان» آمده است. به فرانسوی Melongine وAubergine وMelongene و به انگلیسی Eggplant نامیده می شود. گیاهی است از خانواده Solanaceae که نام علمی آن Solanum melongena L . و مترادف آن:Solanum melongena Var esculentum Nees است.

بادنجان گیاهی است یکساله که ساقه آن استوانه ای، پوشیده از کرک و پرشاخه می‌باشد.

برگهای آن بیضی، نوک باریک، با کرکهای پنبه ای. گلهای آن بنفش، میوه آن اغلب دراز بارنگ بنفش تیره و سیاه. بعضی از ارقام آن زرد یا سفید است.

واریته سیاه آن خوردنی است و سایر واریته ها زینتی هستند. تکثیر آن از طریق کاشت بذر آن در خزانه در زیر شاسی در اسفند ماه انجام می گیرد.

یک ماه بعد نهال‌های کوچک را در خزانه دیگری در زیر شاسی با فواصل بیشتری می کارند و آن را در اواخر اردیبهشت به مزرعه منتقل می کنند.

بادنجان بومی هند است و از آن دیار برخاسته و به سایر مناطق رفته است و در حال حاضر در اغلب کشورها کاشته می شود.

ترکیبات شیمیایی بادمجان
از نظر ترکیبات شیمیایی در برگ و شاخه ها و گل بادنجان الکالوئیدسولانین وجود دارد و همچنین در میوه نارس آن نیز مشخص شده است. ولی در میوه رسیده آن مقدارش خیلی کم است و فقط میوه رسیده بادنجان خوراکی است و با توجه به این که در معده های ضعیف حتی وجود مقدار کمی از الکالوئیدسولانین نیز ممکن است اختلالات مسمومیت ضعیفی ایجاد نماید، لذا در مصرف و خوردن بادنجان باید رعایت احتیاط به عمل آید.

برای این کار بادنجان را قبل از طبخ باید به برشهایی با پوست یا بی پوست تقسیم کرده و داخل و خارج آن را نمک بپاشید. 3- 2 ساعت بگذارید که زردآب و آب سیاهی که محتوی الکالوئید است از آن خارج شود و در خلال این 3- 2 ساعت چند بار آب آن را عوض نمایید و آب تازه بریزند تا بکلی سیاه آب از آن خارج شود و پس از آن پخته و مصرف کنید.

گزارش دیگری نشان می دهد که در میوه بادنجان وجود تری گونلین و کولین و بروتئین و کلسیم و فسفر و آهن و ویتامینهای A وB وC تأیید شده است.

از نظر مواد معدنی و ویتامینها در هریک صد گرم بادنجان رسیده، مواد زیر موجود است (ارقام بالا مربوط به بادنجان خام و ارقام زیر مربوط به بادنجان پخته با آب کم است):

آب 94/ 92 گرم، پروتئین 1/ 2/ 1 گرم، چربی 2/ 0/ 2/ 0 گرم، هیدراتهای کربن 2/ 3/ 7/ 4 گرم، کلسیم 11/ 12 میلی گرم، فسفر 21/ 26 میلی گرم، آهن 7/ 0/ 6/ 0 میلی گرم، سدیم 1/ 2 میلی گرم، پتاسیم 150/ 214 میلی گرم، ویتامین A 10/ 10 واحد بین المللی، تیامین 5/ 0/ 5/ 0 میلی گرم، رایبوفلاوین 04/ 0/ 05/ 0 میلی گرم، نیاسین 5/ 0/ 6/ 0 میلی گرم، ویتامین C 3/ 5 میلی گرم.

خواص بادنجان

ریشه بادنجان و شاخه های خشک شده و برگهای آن و گرد دم میوه آن همه قابض و بندآورنده خون است و برای معالجه احتلام در شب و خون ریزیهای روده ای، انواعی از بادنجان سیاه و سایر انواع خون ریزیها مفید است.

میوه بادنجان در موارد مسمومیتهای حاصل از خوردن قارچ سمی پادزهر خوبی است و آن را خنثی می کند.

گیاه بادنجان بازکننده انسداد و گرفتگی های مجاری عروق است.

در هندوچین از بادنجان به عنوان یک داروی ملین استفاده می شود و قابض است. برگها و پوست سیاه میوه، ضد اسهال خونی است. در فیلیپین جوشانده ریشه بادنجان، به عنوان محرک و ضد آسم خورده می شود.

از نظر طبیعت بادنجان طبق نظر حکمای طب سنتی گرم و خیلی خشک است و از نظر خواص معتقدند که مقوی معده و بازکننده انسداد و گرفتگی های مجاری عروق است البته نه آن دسته گرفتگی ها که خود بادنجان عامل ایجاد آن است زیرا خود بادنجان در بیماری کبد و طحال ایجاد انسداد می کند. اگر با روغن سرخ شود، کمی لینت دارد و با سرکه قابض و مدر است و مسکن دردهای گرم می باشد.

بدبویی زیر بغل و کنج ران را رفع می نماید. خوردن بادنجان به تنهایی ممکن است درد پهلو، زهار، بواسیر و درد چشم سوداوی ایجاد کند. به همین علت معمولا آن را با گوشت و روغن و گاهی با سرکه طبخ و می خورند. آب سیاهی که قبل از طبخ در موقع خیسانیدن از بادنجان بریده شده، خارج می شود، برای رفع و خشک کردن عرق دست و پا مفید است و اگر دست و پا را چند بار با آن آب بشویند، عرق بکلی زایل می شود.

اگر بادنجان را بسوزانند و خاکستر آن را با سرکه خمیر نمایند و به زگیل بمالند، زگیل کنده می شود. و اگر بادنجان را زیر آتش بگذارند تا نیم پخته شود و سپس آن را بیرون آورده و با فشار آب بگیرند و 75- 50 گرم از آب آن را با 30- 25 گرم شکر قهوه ای مخلوط کرده بیاشامند، برای تسکین درد استخوان شکسته و ضرب خورده مفید و جانشین مومیایی است.

از بادنجان در برخی مناطق از آفریقا به عنوان ضد تشنج استفاده می شود. موشهای آزمایشگاهی که تحت رژیم داروهای تشنج زا قرار داده شده در مواردی که در عین حال در رژیم غذایی آنها عصاره بادنجان نیز وارد شده است، خیلی کمتر تشنج داشته اند.

در بادنجان ترکیبات شیمیایی به نام Scopoletin وScoparone وجود دارد که ظاهرا تشنج را متوفف می کند. به این دلیل برای بیماری صرع و سایر ناراحتی هایی که تشنج‌زا هستند، بادنجان تجویز می شود.

پیماز
گونه دیگری از بادنجان می‌باشد که نام علمی آن-Solanum Xanthocapum Schrad .Wendl . و مترادف آن S .diffusum Roxb . است. مخصوص مناطق حاره است و میوه اش خوراکی نیست و فقط از نظر خواص طبی مورد توجه می باشد.

در بلوچستان ایران می روید و نام محلی آن در بلوچستان «پیماز» است و در جلالوان که با این نام شناخته می شود، از جوشانده برگهای آن با شستن و کمپرس، برای کاهش تب بچه ها استفاده می شود.

این گیاه که بلندی ساقه آن تا یک متر می رسد و خاردار است، برگهای آن خاردار به رنگ سبز براق و بیضی یا تخم مرغی و گلهای آن آبی و میوه های آن ریز و کوچکتر از زیتون است.

مشخصات گیاه
این گیاه در جنوب شرقی ایران و در بلوچستان بخش هودیان درده زیق و در جنوب کشور در لار، بندرعباس، جزیره قشم، جزیره خارک، مکران و چاه بهار می روید.

تخم این گیاه اثر انعقاد شیر دارد و از غرغره جوشانده گیاه، به عنوان دارو برای تسکین درد دندان و التیام زخمهای حلق و برای رفع ناراحتی سینه استفاده می شود و در استعمال خارجی، جوشانده میوه آن برای رفع ناراحتی های جلدی خارش و کورک مفید است میوه های نارس این گیاه سمی است.

گیاهی است چندساله، پوشیده از تار و خارهای سفت زردرنگ شفاف. برگها تخم مرغی پوشیده از تار، گلها ارغوانی روشن، میوه تخم مرغی و زردرنگ که در آن دانه های کوچکی به قطر 2 میلی متر قرار دارد.

خواص- کاربرد

ریشه گیاه، ملین و نرم کننده سینه است و برای تسکین سرفه و آسم و رفع درد سینه به کار می رود. له شده آن را اگر با شراب مخلوط و کمی بخورند، برای قطع تهوع و قی مفید است. عصاره میوه های آن برای رفع جراحت گلو مصرف می شود و مفید است.

ساقه و گلها و میوه آن تلخ است و بادشکن و در موارد سوختگی پا با آب جوش که تاولهای آبدار به وجود می‌آید خیلی نافع است. برگهای آن به صورت ضماد برای رفع دردهای موضعی استعمال می‌گردد و عصاره برگ مخلوط با فلفل در موارد روماتیسم تجویز می شود.

غنچه های گلهای آن با محلول آب نمک، برای رفع آب که از چشم می آید مفید است. در تایوان از این گیاه برای معالجه کم خونی و کلوروز استفاده می شود.

ترکیبات شیمیایی
از نظر ترکیبات شیمیایی در میوه های آن کارپسترال و در حدود 3/ 1 درصد از یک گلوکوالکالوئید به نام سولانوکارپین وجود دارد. الکالوئید گلوکوزیدی به نام سولانوکارپین که از تخم آن گرفته می شود شبیه سولانین- اس است.

گزارش دیگری نشان می دهد که در این گیاه گلوکوزید و سولاسودین وجود دارد. روغنی که از تخم آن گرفته می شود دارای اولئیک اسید، لینولئیک اسید، پالمی تیک اسید، استآریک اسید، آراشیدیک اسید و مخلوطی از دو استرول است . و به علاوه بررسی دیگری نشان می دهد که گیاه دارای در حدود 1 درصد الکالوئیدهایی است که منبع تولید کورتیزون و هورمونهای جنسی هستند.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده