ریواس (خواص و فواید،طریقه مصرف)

ریواس برای رنگ مو,خواص ریشه ریواس,عکس ریواس,خورش ریواس,نام ریشه ریواس,ریواس برای رنگ مو,خواص ریواس برای مو,ریواس چیست,خواص گل ریواس برای مو,شربت ریواس,ریواس چیست

ریواس (Rheum rhabarbarum ) یک گونه گیاهی از خانواده Polygonaceae می باشد. این گیاه پایا بوده و از ریزوم های کوتاه ضخیم رشد می کند. این گیاه برگ های بزرگی را به وجود می آورد که تا حدی مثلثی شکل هستند و برگچه های گوشتی بلندی دارند و گل های کوچک به دو گروه برگی بزرگ سفید مایل به سبز و فلورسانس های رز قرمز رنگ، طبقه بندی می شوند. برای مصارف پخت و پز ، برگچه های خام تازه ( ساقه های برگ) ترد ( شبیه کرفس ) با طعم قوی و ترش مزه می باشند. غالباً ساقه های برگ گیاه با شکر پخته می شوند و در پخت انواع پای و دسرها به کار می روند. انواع مختلفی برای مصارف انسانی در نظر گرفته شده اند که بیشتر آن ها توسط انجمن باغبانی سلطنتی به عنوان Rheum x hybridum مشخص شده اند.

ریواس معمولاً سبزی تلقی می شود. با این حال در ایالات متحده ، دادگاه نیویورک در سال 1947 تصمیم گرفت که چون ریواس در ایالات متحده به عنوان میوه مصرف می شود، برای اهداف تنظیم و انجام کارها، به عنوان میوه تلقی شود. عوارض جانبی آن، کاهش تعرفه های واردات ریواس بود. چرا که تعرفه سبزیجات بیشتر از میوه بود.

ریواس، حاوی آنتراکوئینون ها از جمله رئین و امودین و گلیکوزیدهای آن ها ( مثل گلوکورئین ) است که خصوصیات مسهل و ملین دارند. بنابراین درزمینه یبوست به اندازه یک مسهل ارزشمند است.

تاریخچه
ریواس برای اهداف پزشکی توسط چینی ها به مدت هزاران سال مصرف می شده است و در کتاب The Divine Farmer’s Herb-Root Classic که تصور می شود حدود 2700 سال پیش گردآوری شده باشد به چشم می خورد. اگرچه توضیح دیوس کوردیس از ρηον or ρά نشان

می دهد که ریشه های دارویی آورده شده به یونان از بوسفور ممکن است ریواس باشند. تجارت این دارو تا زمان اسلام مشخص نشده است. در طول زمان های اسلامی ، این گیاه در طول جاده ابریشم وارد می شد و در قرن چهاردهم از طریق بنادر آلپ و اسمیرنا که در آن جا به ” ریواس ترکیه ای ” معروف شده بود به اروپا رسید. بعدها زمانی که راه معمول از طریق روسیه باز شد ، ” ریواس روسی ” اصطلاح آشناتری گردید.

این گیاه قرن ها به صورت وحشی در طول سواحل رود وولگا رشد یافته است که تلفظ قدیمی آن Rhā بود. در قرون وسطی هزینه حمل ریواس از آسیا، باعث گران شدن آن در اروپا شد. قیمت آن چند برابر قیمت سبزیجات و گونه های دیگر مثل دارچین ، تریاک و زعفران بود. بنابراین تاجر کاشف ، مارکو پولو در جستجوی محل رشد و برداشت ریواس کشف کرد که این گیاه در کوه های استان تانگوت کشت می شود. قیمت ریواس را می توان در گزارش RuyGonzáles de Clavijo از سفارت خود در1403 تا 1405 به تیمور در سمرقند مشاهده کرد : ” بهترین کالایی که از چین به سمرقند آورده می شود : به ویژه ابریشم ، ساتن ، یاقوت ، الماس ، مروارید و ریواس است.

اصطلاح “ریواس” ترکیبی از واژه قدیمی یونانی rha و barbarum است؛ rha هم به گیاه و هم به رود وولگا اشاره می کند. ریواس ابتدا در دهه 1820 به ایالات متحده راه یافته و وارد مائین و ماسوچوست شد و سپس به سمت غرب رفته و در اختیار ساکنین اروپایی آمریکایی قرار گرفت.

ترکیبات شیمیایی
ریواس ، خام
ارزش غذایی هر 100 گرم (3/5 oz)
انرژی 88 ( kJ 21 کیلوکالری)
کربوهیدرات 4/54 گرم
قند 1/1 گرم
فیبر رژیمی 1/8 گرم
چربی 0/3 گرم
پروتئین 0/8 گرم

ویتامین ها
تیامین (B1) (2%)0/02 میلی گرم
ریبوفلاوین (B2) (3/0) 0/03 میلی گرم
نیاسین (B3) (2%) 0/3 میلی گرم
پانتوتنیک اسید (B5) (2%) 0/085 میلی گرم
ویتامین(B6) (2%) 0/024 میلی گرم
فولات (B9) (2%) 7 میکروگرم
کولین (1%) 1/6 میلی گرم
ویتامین c (10%) 8 میلی گرم
ویتامین E (2%) 10/27 میلی گرم
ویتامین K (28%) 29/3 میکروگرم

فلزات کمیاب
کلسیم (9%) 86 میلی گرم
آهن (2%) 0/2 میلی گرم
منیزیوم (3%) 12 میلی گرم
منگنز (9%) 0/196 میلی گرم
فسفر (2%) 14 میلی گرم
پتاسیم (6%) 288 میلی گرم
سدیم (0%) 4 میلی گرم
روی (1%) 0/1 میلی گرم

کاشت، داشت، برداشت
ریواس در نواحی زیادی رشد می کند. این گیاه با تولید گلخانه ای، در بیشتر سال موجود است. ریواس رشد یافته در گرم خانه ها ( گلخانه های گرم) ریواس گرمخانه ای نامیده می شود و معمولاً دربازارها و در اوایل فصل بهار، قبل از حضور ریواس رشد یافته در محیط آزاد ، دیده می شود. ریواس گرم خانه ای معمولاً رنگ قرمز روشن تری دارد و نسبت به ریواس های رشد یافته در محیط آزاد ، ترد تر و شیرین تر است.

در اقلیم های معتدل ، ریواس یکی از اولین گیاهان غذایی است که معمولاً در اواخر بهار (آوریل و می در نیمکره شمالی ، اکتبر / نوامبر در نیمکره جنوبی ) برداشت می شود و فصل برداشت گیاهان رشد یافته در مزرعه تا سپتامبر طول می کشد.

در ایالت های ارگون و واشنگتن در شمال غرب آمریکا، معمولاً دو فصل برداشت از اواخر آوریل تا می و از اواخر ژوئن تا جولای وجود دارند. ریواس به محض برداشت آماده مصرف بوده و ساقه های تازه بریده شده، ترد و نازک هستند.

در انگلستان ، اولین ریواس سال به وسیله نور شمع در سایبان هایی که نور دیگری در آن نیست برداشت می شوند (عملی که ریواس را شیرین تر و ساقه های آن را ترد تر می سازد). این سایبان ها در اطراف ” مثلث ریواسی ” ویک فیلد ، لیدز و مورلی برپا می شوند.

محل رویش
ریواس در اقلیم های گرم در کل سال رشد می کند. اما در اقلیم های معتدل زمین به روش سایه بانی فوق، در اثر انجماد از بین می رود. این گیاه هنگام بازگشت گرما از ریشه رشد می کند. رشد ریواس می تواند اجباری باشد یا با بالابردن دمای محل ، معمولاً با قرار دادن یک سطل دربالای ساقه های جدید می توان آن را رشد داد.

به دلیل اینکه ریواس یک گیاه فصلی است ، برداشت ریواس تازه، غیر از فصل آن در اقلیم های سردتر مثل انگلستان ، ایرلند ، روسیه و … مشکل است. ریواس در نواحی با نور مستقیم خورشید رشد می کند و در صورتی که به اندازه کافی به رشد فصلی رسیده باشند، می توان آن ها را با موفقیت در مخزن ها کاشت.

خواص و کاربرد ریواس
از مصرف ریواس های آسیب دیده در اثر سرمای شدید باید خودداری شود. ممکن است اکسالیک اسید آن که از برگ ها متصاعد می شود بالا باشد و در نتیجه باعث بیماری شود.

رنگ ساقه های ریواس از قرمز سیر تا صورتی خالدار روشن و یا سبز روشن متفاوت است.

ساقه های ریواس به طبع شاعرانه “ساقه های خونی” نامیده می شوند. رنگ آن ناشی از وجود آنتوسیانین هاست و با توجه به تنوع ریواس و تکنیک تولید، متفاوت است. رنگ این گیاه ارتباطی با مناسب بودن آن برای پخت ندارد. ریواس ساقه سبز، تنومند تر است و بازده بیشتری دارد. اما ساقه های قرمز رنگ برای مصرف کنندگان بسیار آشناتر هستند.

ریواس اصولاً به خاطر ساقه های گوشتی خود که از لحاظ فنی به برگچه معروف هستند کشت می شود. استفاده از ساقه های ریواس به عنوان غذا، نوآوری نسبتاً کهنی است. این کاربرد ابتدا در قرن چهاردهم در انگلستان بعد از ارائه شکر به مردم ، به ثبت رسید و بین دو جنگ جهانی قرن بیستم به اوج رسید.

به طور رایج ، این گیاه با شکر پخته می شود یا در انواع پای ها و دسرها به کار می رود. اما می توان به عنوان دورچین یا ترشی هم از آن استفاده کرد. می توان آب ریواس را گرفت و با آب میوه مخلوط کرد. در اکثر موارد ، برای تقلید از پای ریواس و توت فرنگی رایج ،می توان آن را با آب توت فرنگی مخلوط کرد.

ریشه ریواس، رنگ قهوه ای تیره شبیه پوست گردو ایجاد می کند. از این رنگ در نواحی شمالی که درخت گردو در آن ها رشد نمی کند استفاده می شود.

پخت و پز

پای ریواس خانگی
برای پخت ، ساقه ها اغلب به قطعات کوچک بریده شده و با اضافه کردن شکر، دم گذاشته می شوند ( با آب جوش) . از آن جا که ساقه های ریواس به خودی خود حاوی مقدار زیادی آب است ، آب کمی برای پخت مورد نیاز است. ساقه های قطعه شده می جوشند تا نرم شوند. ریواس پخته شده ، با سس ریواس همانند سس سیب و معمولاً سرد خورده می شود.

برای درست کردن مربا می توان پکتین یا شکر با پکتین را به ترکیب اضافه کرد.

برای پرکردن پای ریواس ، تارت ها و کرامبل ها، می توان از ماده مشابه غلیظ شده با نشاسته ذرت استفاده کرد. گاهی اوقات در پای توت فرنگی – ریواس، توت فرنگی های پخته شده با ریواس ترکیب می شوند. این کاربرد رایج ،منجربه اصطلاح عامیانه ای برای ریواس به نام گیاه پای شده است که با این نام در ایالات متحده در اواخر قرن 19 شناخته شده تر بود. نویسنده آمریکایی خانم لورا اینگالس ویلدر، در رمان کوتاه خود به نام چهار سال اول به ریواس به عنوان “گیاه پای” اشاره می کند. از این گیاه می توان در تهیه مشروب میوه نیز استفاده کرد.

در روزهای پیشین ، یک شیرینی رایج و ارزان قیمت برای کودکان در بخش هایی از انگلستان و سوئد ، ساقه ترد ریواس بود. ریواس هنوز هم در غرب فنلاند و نروژ ، ایسلند و برخی قسمت های دنیا، بدین صورت مصرف می شود. در شیلی ، ریواس شیلیایی که ارتباط بسیار دوری با ریواس فوق دارد ، در خیابان با نمک یا فلفل فروخته می شود نه با شکر.

دارو
در طب سنتی چینی ، ریشه های ریواس به مدت هزاران سال به عنوان ملین به کار می رفته است. تجویز ریواس در نسخه های عربی و اروپایی قرون وسطی نیز دیده شده است. ریواس یکی از اولین داروهای چینی است که از غرب به چین وارد شد.

شیمی
ریشه ها و ساقه ها، غنی از آنتراکوئینون هایی مثل امودین و رئین هستند. این مواد مسهل و ملین بوده و استفاده پراکنده از ریواس را به عنوان کمک رژیمی شرح می دهند. ترکیبات آنتراکوئینون از پودر ریشه ریواس، برای اهداف پزشکی گرفته شده اند.

ریزوم ها (ریشه ها ) حاوی ترکیبات استیل بنوئید ( از جمله راپونتیسین) هستند که به نظر می رسد سطوح گلوکز خون را در موش های دیابتی پایین می آورند.

آن ها همچنین حاوی گلوکوزیدهای فلاوانول (+)-catechin-5-O-glucoside و (−)-catechin-7-O-glucoside. هستند.

ریواس حاوی مولکول های کوئینون مبتنی بر کربن است که قادر به حمل بار الکتریکی می باشند. در سال 2014، تیمی از دانشمندان هاروارد، نتایجی را منتشر کردند که استفاده از quinoneAQDS را شرح می داد و تقریباً با شکل یافت شده ی در ریواس در flow-batteries یکسان بود.

مسمومیت
برگ های ریواس، حاوی مواد سمی از جمله اوگزالیک اسید است که یک اسید نفروتوکسی و فاسد کننده می باشد و در بسیاری از گیاهان موجود است. انسان ها بعد از مصرف برگ ها مسموم شده اند. چنین مسمومیتی مشکل ویژه در جنگ جهانی اول ، زمانی که برگ ها به عنوان یک منبع غذایی در بریتانیا توصیه می شدند ، به شمار می رفت.

LD ( متوسط دوز کشنده ) برای اسید اوگزالیک خالص در موش ها حدود 375 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن یا حدود 25 گرم برای انسانی با وزن 65 کیلوگرم ( حدود 140Ib) است. ( منابع دیگر LD خوراکی بسیار بالاتر (پایین ترین دوز کشنده منتشر شده ) 600 میلی گرم/کیلوگرم را ارائه می دهند).

در حالی که محتوای اسید اوگزالیک برگ های ریواس متفاوت است ، مقدار معمول حدود 0/5 درصد است. بنابراین تقریباً به طور غیر محتمل 5 کیلوگرم ( برای یک انسان 70 کیلوگرمی) برگ بی نهایت ترش باید مصرف شود تا به LD اسید اوگزالیک برسد.
پختن برگ ها با مشروب می تواند آن ها را با تولید اگزالات های قابل حل ، سمی تر نماید. اعتقاد بر این است که برگ ها، حاوی سم اضافی شناسایی نشده ای هستند که ممکن است آنتراکوئینونگلیکوزید ( همچنین معروف به گلیوکوزیدهای سنا ) باشد.

در برگچه ها ( ساقه ها) ، مقدار اسید اگزالیک بسیار پایین تر ، حدود 2تا2/5درصد کل اسیدیته است که بیشتر آن اسید مالیک می باشد.

آفت کش ها
آفت ریواس ، Lixusconcavus ، نوعی سوسک است. ریواس میزبان است و آسیب ها اصولاً بر روی برگ ها و ساقه ها و gummosis و محل های بیضی یا گرد تخم گذاری ویا تغذیه به چشم می خورند.

حیات وحش گرسنه ممکن است حفاری نموده و ریشه های ریواس را در فصل بهار بخورد. چرا که نشاسته های ذخیره شده برای رشد برگ های جدید، تبدیل به قند می شوند.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده