معماری
هرپس ویروس

هرپس ویروس انسانی ۶ و ۷ (HsV 6 & 7) و ۸

هرپس ویروس انسانی ۶ و ۷ (HHV 6 & 7)
اولین بار در سال ۱۹۸۶، هر پس ویروس لنفوتروپیک Tبه نام هر پس ویروس انسانی ۶ شناسایی شد . ایزوله های اولیه این ویروس از کشت سلول های تک هسته ای خون محیطی بیماران مبتلا به اختلالات لنفوپرولیفراتیو به دست آمد .

خصوصیات ویروس

اندازه DNAی این ویروس حدود ۱۶۰ تا ۱۷۰ Kbpو محتویات گوانین و سیتوزین آن حدود ۴۳ تا ۴۴ درصد است . ترتیب توالی ژنتیکی ژنوم هرپس ویروس انسانی شماره ۶ ، به سیتومگالوویروس انسانی بیشتر از گاما هرپس ویروس های لنفوتروپیک شبیه است .

در هر حال ، به نظر می رسد که هر پس ویروس انسانی تیپ ۶ هیچ گونه ارتباط آنتی ژن با سایر هر پس ویروس های شناخته شده انسانی ندارد . به جز این که با هر پس ویروس تیپ ۷ ، واکنش متقابل محدودی می دهد . هر پس ویروس تیپ ۶ را می توان بر اساس آنتی ژن به دو گروه متمایز ( به نام Aو B) تقسیم نمود .

این ویروس در لنفوسیت های Tکه دارای  CD4 هستند ، به خوبی رشد می کند . انواع دیگری از سلول ها نظیر سلول های Bو سلول های گلیال ، فیبروبلاستوئید ها و مگاکاریوسیت های اولیه نیز تکثیر این ویروس را حمایت می کنند . موقعی که ویروس در بزاق وجود دارد ، پس سلول های دهان وگلو باید آلوده باشند . هنوز مشخص نیست که کدام سلول های بدن به عفونت مخفی با این ویروس مبتلا می شوند . CD46 انسان معمولا گیرنده سلولی برای این ویروس است .

اپیدمیولوژی و یافته های بالینی

بررسی سرواپیدمیولوژی با به کار بردن تست های ایمونوفلورسانس نشان داده است که هر پس ویروس انسانی تیپ ۶ در همه ی افراد دنیا دیده می شود . تخمین زده شده است که بیش از ۹۰درصد کودکان بیش از یک سال و بزرگسالان با این ویروس آلوده هستند .

عفونت با هر پس ویروس انسانی تیپ ۶ معمولا در دوران نوزادی رخ می دهد . این عفونت اولیه موجب اگزانتم سوبیتم یا بیماری ششم (یا روزئولا اینفتم ) می شود . این بیماری خفیف در دوران کودکی شایع است و با تب بالا و بثورات جلدی همراه است . به نظر می رسد واریانت B6مسئول ایجاد این بیماری است . این بیماری با تشنج ناشی از تب در کودکان ارتباط داشته است .

راه انتقال هر پس ویروس انسانی تیپ ۶ احتمالا از طریق ترشحات دهان است . در حقیقت ، این ویروس در همه جا وجود دارد و از فرد ناقل آلوده به محیط اطراف انتشار می یابد . این ویروس در بزاق تعداد زیادی از افراد بالغ سالم یافت شده است . عفونت تا آخر عمر در بدن باقی می ماند . فعال شدن مجدد HHV6در نیمی از بیمارانی که پیوند سلول های بنیادی خونساز داشته اند ، دیده می شود . چنین فعالیت مجددی ، به زودی پس از پیوند دیده می شود و با تأخیر در پذیرش پیوند ، اختلالات سیستم اعصاب مرکزی و مرگ و میر همراه است .

هر پس ویروس انسانی تیپ ۷

یک هر پس ویروس لنفوتروییک Tانسانی را که در سال ۱۹۹۰ از سلول های Tفعال شده از لنفوسیت های خون افراد سالم به دست آمده است . هر پس ویروس انسانی تیپ ۷ نامگذاری کرده اند .

خصوصیات ایمونولوژی هرپس ویروس تیپ ۷ با هرپسویروس انسانی تیپ ۶ تفاوت دارد ، اگر چه تشابهی بین DNAی دار آنها حدود  ۵۰ درصد است .

به نظر می رسد که هر پس ویروس انسانی تیپ ۷ در همه جا ، پراکنده است واکثر عفونت های آن در کودکان رخ می دهد ، اگر چه ، سن ابتلای کودکان به این ویروس کمی بالاتر از سن ابتلا بههر پس ویروس تیپ ۶ گزارش شده است . عفونت پایدار در غددبزاقی اثبات شده است. این ویروس را می توان از بزاق اکثر افراد بدست آورد. در مطالعه طولانی مدت در بالغان سالم، ۷۵ درصد از موارد، در یک دوره زمانی ۶ ماهه ، ویروس را یک بار یا بیشتر از بزاق خود دفع کرده اند. ارتباط هر پس ویروس انسانی تیپ ۷ با بیماری در انسان ، هنوز شناخته نشده است.

هرپس ویروس انسانی ۸ (HHV 8)

هر پس ویروس انسانی تیپ ۸

هرپس ویروس جدیدی اولین بار در سال ۱۹۹۴، به نام هرپس ویروس در ارتباط با سارکوم کاپوزی ( KSHV) ، از نمونه های بیماران مبتلا به سارکوم کاپوزی به دست آمده است. KSHV  لنفوتروپیک بوده و به ویروس EB و هر پس ویروس siamiri شباهت بسیاری در مقایسه با سایر هرپس ویروس های شناخته شده دارد. ژن KSHV دارای چندین ژن مشابه ژن های سلولی بوده که در تکثیر سلول و پاسخ میزبان ( گیرنده کموکین ها، سیتوکین ها، سایکلین D) دخالت دارند. این ژن ها ممکن است در پاتوژنز ویروس همکاری نمایند. تصور شده است که KSHV، عامل سارکوم کاپوزی، تومورهای عروقی مرکب از سلول های مخلوط شده و لنفوم های برخی از حفره های بدن در بیماران مبتلا به ایدز و بیماری چند کانونی کاستل من می باشد.

KSHV مانند سایر هر پس ویروس ها در همه جا یافت نمی شود. حدود ۵ تا ۱۰ درصد از مردم آمریکا، تست های سرولوژی مثبت از عفونت با KSHV دارند. به نظر می رسد که این ویروس از طریق تماس جنسی در بین مردان هموسکسوئل منتقل می شود، زیرا در این افراد شیوع آنتی بادی ضد ویروس بیشتر است ( ۳۰ تا ۶۰ درصد ) .

این عفونت در آفریقا ، شایع است ( بالای ۵۰ درصد ) و عفونت در اوایل زندگی در مسیری غیر از تماس جنسی ، شاید در طول تماس با ترشحات بزاقی انتقال می یابد. این ویروس در بزاق مشاهده شده و از طریق پیوند کلیه انتقال می یابد.

ویروس می تواند از طریق پیوند بافت یا مکان هایی که دریافت کنندگان در خطر بیماری های وابسته به KSHV هستند، منتقل شود. DNA ویروسی را می توان در نمونه های بیمار با استفاده از PCR، مشاهده کرد. روش های سرولوژیک جهت اندازه گیری آنتی بادی پایدار علیه KSHV با استفاده از روش ایمونوفلورسنس ، وسترن بلات و الایزا موجود است.

کشت مستقیم ویروس مشکل و غیر عملی است. فوسکارنت ، گان سیکلوویر و سیدوفوویر علیه تکثیر KSHV فعال هستند. میزان بیماری سارکوم کاپوزی به مقدار زیادی در بیماران HIV مثبت ، به دلیل درمان ضد رتروویروسی مؤثر کاهش پیدا کرده است. این موضوع منعکس کننده نظارت ایمنی علیه سلول های آلوده به KSHV است.
هرپس ویروس انسانی I,II

عفونت های هر پس ویروس در انسان

ویروس های هرپس سیمپلکس

ویروس های هرپس سیمپلکس به فراوانی در جوامع انسانی پراکنده اند . این ویروس ها ، میزبان های زیادی داشته و قادرند در انواع مختلفی از سلول ها تکثیر یافته و حیوانات مختلفی را آلوده کنند. همچنین ، به سرعت تکثیر می یابند و به مقدار زیاد سیتولیتیک هستند. ویروس های هر پس سیمپلکس، انواع مختلفی از بیماری ها شامل التهاب حاد مخاط دهان و لثه، التهاب قرنیه ملتحمه چشم، انسفالیت، بیماری تناسلی و عفونت نوزادان را ایجاد می کنند. این ویروس ها همچنین ، در سلول های عصبی ایجاد عفونت مخفی می کنند و عود اینگونه عفونت ها نیز شایع است.

خصوصیات ویروس هرپس سیمپلکس

دو تیپ متمایز از ویروس هرپس سیمپلکس وجود دارد :

تیپ ۱ و ۲ ( HSV-1،HSV-2)

یافته های بالینی

ویروس هرپس سیمپلکس تیپ ۱ و ۲ ، عامل چندین عفونت بالینی بوده که این عفونت ها ممکن است اولیه یا عود کننده باشند. عفونت های اولیه در افراد فاقد آنتی بادی رخ می دهند و در بیشتر افراد از نظر بالینی بدون علامت است ولی باعث تولید آنتی بادی و عفونت های مخفی در ریشه گانگلیا می شود. لزیون های راجعه بسیار معمول است.

۱) بیماری دهان و گلو:

عفونت اولیه با هرپس ویروس تیپ یک معمولا بدون علامت است . علائم بالینی بیماری اغلب در اطفال ( ۱ تا ۵ سال ) رخ می دهد و به دنبال آن مخاط دهان و لثه گرفتار می گردد.

دوره کمون آن حدود ۳ تا ۵ روز است و ۲ تا ۱۲ روز هم گزارش شده است .

این علائم حدود ۲ تا ۳ هفته ادامه دارد و شامل تب، گلو درد ، ضایعات وزیکلی و زخمی ، ادم، التهاب مخاط دهان و لثه ، لنفادنوپاتی زیر آرواره فک بی اشتهایی و بی حالی می باشند. التهاب لثه ( تورم و حساس شدن ) ، برجسته ترین و شایع ترین علامت بیماری است .عفونت اولیه در بزرگسالان معمولا موجب بروز التهاب گلو ( فارنژیت ) و التهاب لوزه ( تونسیلیت ) می شود. لنفادنوپاتی موضعی ممکن است رخ دهد.

عود بیماری همراه با پیدایش وزیکل ها در اغلب در اطراف لب ها ظاهر می شود. در ابتدا، درد شدید وجود دارد، اما بیش از ۴ تا ۵ روز طول نمی کشد. ضایعات به مراحل پوستولار و تشکیل پوسته پیشروی کرده و بدون اینکه جای زخم باقی بماند، بهبودی در مدت ۸ تا ۱۰ روز حاصل می شود . ضایعات ممکن است مکرر و در فواصل زمانی گوناگون و در یک مکان عود کند. تکرار عود ضایعات در افراد مختلف، متفاوت است .

۲) التهاب قرنیه و ملتحمه چشم ( کراتوکونژنکتویت ) :

عفونت اولیه با هرپس سیمپلکس تیپ یک ممکن است موجب بروز التهاب شدیدی در قرنیه و ملتحمه چشم شود . ضایعات عود کننده به صورت زخم قرنیه و زخم های دندریتیک یا وزیکل هایی در روی پلک چشم دیده می شود . در هنگام عود کراتیت ، گاهی بستر بافت قرنیه به طور پیشرونده ای گرفتار می شود که منجر به کدورت دائمی و کوری می شود . عفونت با هر پس ویروس تیپ یک، بعد از تروما ، دومین عامل کوری قرنیه در آمریکا به حساب می آید .

۳) هر پس تناسلی :

بیماری تناسلی معمولا به وسیله هرپس ویروس تیپ دو و گاهی به وسیله تیپ یک ایجاد می شود . عفونت های اولیه هرپس تناسلی گاهی شدید است و حدود ۳ هفته ادامه می یابد . هرپس تناسلی به صورت ضایعات وزیکولوپوسچولار در آلت تناسلی مردان و گردن رحم، فرج، مهبل، و میان دو راه زنان ( پرینه ) مشخص می شود . ضایعات بسیار دردناک بوده و با تب، بی قراری، دفع ادرار همراه با سوزش و التهاب غدد لنفاوی کشاله ران همراه است. عوارض شامل ضایعات خارج تناسلی ( حدود ۲۰ درصد از موارد ) و مننژیت آسپتیک ( حدود ۱۰ درصد از موارد ) می باشد . دفع ویروس حدود ۳ هفته ادامه دارد .

به علت واکنش آنتی ژنی متقاطع بین هرپس ویروس تیپ یک و دو وجود دارد و ایمنی قبلی ، محافظت علیه عفونت غیر هم تیپ را فراهم می سازد. عفونت اولیه با هرپس ویروس تیپ دو در افرادی که قبلا به وسیله هرپس ویروس تیپ یک ایمن شده اند، خفیف تر می باشد .

عود عفونت های هرپس تناسلی شایع است و معمولا خفیف می باشد. در این حالت ، تعدادی وزیکل ظاهر شده که در مدت ۱۰ روز بهبود می یابند . مدت زمان انتشار ویروس فقط چند روز است . برخی از عفونت های عود کننده، فاقد علائم بالینی هستند.

در این نوع عفونت ، با یا بدون علائم بالینی، ویروس از طریق تماس جنسی منتقل می شود .

۴) عفونت های پوستی :

پوست سالم به هرپس ویروس مقاوم است . بنابراین در افراد سالم ، عفونت های پوستی هرپسی چندان رایج نمی باشند . ضایعات موضعی ناشی از هرپس ویروس تیپ یک و دو، به دلیل آلودگی با ویروس می باشد که از طریق خراش روی پوست و تماس با وسایل آلوده، وارد بدن می شود . این ضایعات فاقد چرک هستند و به نام عقربک هرپسی بر روی انگشتان دست دندان پزشکان ، پرستاران و پزشکان یا افراد مبتلا به ضایعات پوستی را بر روی بدن کشتی گیران ( هرپس پهلوانی ) مشاهده می شوند .

حالت شدید هرپس پوستی ممکن است در افراد مبتلا به عوارض پوستی نظیر اگزما و سوختگی رخ دهد و زندگی آنها را تهدید کند . این ویروس در ضایعات موضعی پوست تکثیر یافته و انتشار می یابد. اگزمای تب خالی ( اگزمای هرپتیکوم )، عفونت اولیه ای است که معمولا توسط تیپ یک هرپس سیمپلکس در فردی که دچار اگزمای مزمن است، ایجاد می شود . این بیماری در موارد نادر، کشنده است .

۵) انسفالیت :

حالت شدیدی از انسفالیت ممکن است به وسیله هرپس ویروس ایجاد شود. عفونت های هرپس سیمپلکس تیپ یک ، شایع ترین عامل انسفالیت کشنده ی اسپورادیک در آمریکا می باشد . این بیماری با مرگ و میر بالایی همراه است و افرادی که جان سالم به در می برند اغلب از اختلالات عصبی رنج خواهند برد. چنین به نظر می رسد که حدود نیمی از بیماران مبتلا به انسفالیت هر پس ویروس، دچار عفونت های اولیه بوده اند و بقیه به علت عود عفونت، دچار انسفالیت شده اند.

۶) هرپس نوزادی :

هرپس ویروس ممکن است در داخل رحم، در هنگام تولد یا بعد از تولد به نوزاد منتقل شود . تخمین زده شده است که هرپس نوزادی در حدود یک در هر ۵ هزار نوزادی که در سال متولد می شوند رخ می دهد. به نظر می رسد، نوزاد متولد شده قادر به جلوگیری از تکثیر و انتشار ویروس نیست و به همین علت ، بیماری شدیدی ظاهر می شود.

شایع ترین مسیر انتقال عفونت هرپس ویروس ( حدود ۷۵ درصد از موارد ) به نوزاد ، در هنگام تولد و طی عبور از کانال زایمان به علت تماس با ضایعات هرپسی روی می دهد. به منظور اجتناب از عفونت نوزادان باید از روش سزارین برای زایمان زنانی که به ضایعات هرپس تناسلی مبتلا هستند، استفاده شود. در هرحال ، موارد کمی از عفونت هرپس نوزادی به هنگام عود هرپس تناسلی حتی موقعی که ویروس در هنگام زایمان وجود دارد، رخ می دهد.

هرپس نوزادی پس از تولد به علت آلودگی با هرپس ویروس تیپ یک و دو ایجاد می شود. منابع عفونت معمولا اعضای خانواده و کارکنان بیمارستان هستند که ویروس را به محیط اطراف خود پخش می کنند. در حدود ۷۵ درصد از عفونت های هرپس نوزادی به وسیله ی هرپس ویروس تیپ دو ایجاد می شود. به نظر می رسد که هیچگونه تفاوتی در چگونگی و شدت عفونت هرپسی نوزاد متولد شده قبل از موعد یا نوزادی که به موقع متولد شده اند و به عفونت های حاصل از هرپس ویروس تیپ یک یا دو مبتلا شده اند وجود ندارد.

عفونت های هرپس نوزادی در اکثر موارد داری علائم بالینی هستند. به طور کلی، میزان مرگ در موارد درمان نشده بیماری حدود ۵۰ درصد است. بیماری هرپس نوزادی در نوزادان به ۳ حالت زیر بروز می کند :

ضایعات موضعی در پوست، چشم و دهان .
انسفالیت، با یا بدون ضایعات پوستی موضعی
بیماری منتشر با گرفتار شدن چندین عضو از جمله سیستم عصبی مرکزی .

میزان مرگ در نوزادان مبتلا به عفونت منتشر حدود ۸۰ درصد است و برخی از آنها دچار انسفالیت می شوند. علت مرگ نوزادان مبتلا به بیماری منتشر معمولا پنومونیت ویروسی یا کوآگولوپاتی داخل رگی می باشد . برخی از نوزادانی که از عفونت های شدید جان سالم به در برده اند، از اختلالات دائمی عصبی رنج نخواهند برد.

۷) عفونت در افراد مبتلا به اختلال سیستم ایمنی :

بیماران مبتلا به اختلال سیستم ایمنی، در معرض خطر عفونت های شدید ویروس هرپس سیمپلکس می باشند. این بیماران، افرادی هستند که سیستم ایمنی آنها به علت بیماری یا درمان ( به خصوص افرادی که اختلال ایمنی سلولی دارند )، مختل شده و یا دچار سوء تغذیه هستند. گیرندگان پیوند کلیه ، قلب و مغز استخوان در معرض خطر عفونت های شدید هرپسی می باشند. بیماران مبتلا به بدخیمی های خونی و افراد مبتلا به بیماری ایدز از عفونت های مکرر و شدید هرپس سیمپلکس رنج می برند. ضایعات  هرپسی گاهی در این افراد انتشار یافته و مجرای تنفسی، مری و مخاط روده را گرفتار می سازد. کودکان دچار سوء تغذیه، به عفونت های منتشر و کشنده هرپس ویروس، حساس و مستعد هستند. در اکثر موارد بیماری به علت فعالیت مجدد هرپس ویروس مخفی به وجود می آید .

۸) واکنش زنجیره ی پلی مراز ( PCR) :

از روش PCRمی توان برای مشاهده ویروس استفاده کرد این روش بسیار حساس و اختصاصی است. تکثیر DNAویروس از مایع مغزی نخاعی جایگزین جداسازی ویروس از بافت مغز شده که از طریق بیوپسی یا کالبد شکافی پس از مرگ انجام می گرفت و روش استاندارد تشخیص اختصاصی عفونت های HSVسیستم عصبی مرکزی محسوب می شد.

۹) سرولوژی :

آنتی بادی ها ۴ تا ۷ روز پس از عفونت ظاهر شده و ۲ تا ۴ هفته بعد به اوج خود می رسند. این آنتی بادی ها با کمترین تغییرات تمام عمر در بدن باقی می مانند.

ارزش تشخیصی روش های سرولوژیک، به علت وجود آنتی ژن های مشترک زیاد بین دو ویروس HSV-1وHSV-2محدود است. ممکن است برخی پاسخ های خاطره ای هتروتیپیک علیه ویروس واریسلا زوستر در افرادی که به HSVآلوده اند، وجود داشته باشد ( و بر عکس ). آنتی بادی های اختصاصی تیپ HSVدر برخی آزمایشگاه های تحقیقاتی موجود است و اجازه تست های سرولوژیک هدف دار بیشتری به محققان می دهد.

درمان ، پیشگیری و کنترل

چندین داروی ضد ویروسی شامل آسیکلوویر، والاسیکلوویر و ویدارابین در برابر عفونت های هرپسی مؤثرند. امروزه آسیکلوویر درمان استاندارد است. این داروها مهار کننده سنتز DNA هستند. آسیکلوویر یک آنالوگ نوکلئوزید است که توسط تیمیدین کیناز HSV مونوفسفریله می شود و توسط کینازهای سلولی به فرم تری فسفاته تبدیل می شود. سپس آسیکلوویر تری فسفات توسط پلی مراز HSVوارد ساختار DNA ویروس می شود و از بلند شدن زنجیره جلوگیری می کند . دارو ممکن است علائم بیماری را تخفیف دهد، زمان بهبود را کوتاه تر و احتمال عود هرپس تناسلی را کمتر کند. با این حال، HSV در گانگلیای حسی به صورت مخفی باقی می ماند. ممکن است سویه های مقاوم به دارو ایجاد شوند. نوزادان و افراد مبتلا به اگزما را باید از تماس با افرادی که لزیون های هرپسی فعال دارند، دور کرد.

انواعی از واکسن های تجربی تهیه شده است. یک روش برای تولید واکسن، استفاده از آنتی ژن های گلیکوپروتئینی خالص شده ای است که در انولوپ ویروسی و در برخی سیستم های نوترکیب یافت می شود. چنین واکسن هایی ممکن است برای پیشگیری از عفونت اولیه مفید باشند. یک واکسن گلیکوپروتئین HSV-2 در یک بررسی چند مرکزی، از عفونت های تناسلی در زنانی که از لحاظ آنتی بادی علیه HSV-1وHSV-2 منفی بودند، مورد آزمایش قرار گرفت؛ این واکسن روی زنانی که به HSV-1 آنتی بادی داشتند و روی مردان بی اثر بود.

پاسخ دهید