معماری
نورو ویروس

کالیسی ویروس ها (نوروویروس)

کالیسی ویروس ها (نوروویروس)
علاوه بر روتاویروس ها و آدنوویروس های غیر قابل کشت ، اعضای خانواده کالیسی ویریده مهم ترین عوامل گاستروانتریت ویروسی در انسان هستند . مهم ترین عضو آنها ، ویروس نورواک می باشد .

طبقه بندی و خواص آنتی ژنی

کالیسی ویروس ها مشابه پیکورناویروس ها هستند، فقط مختصری بزرگترند ( به قطر ۲۷ تا ۴۰ نانومتر ) و دارای یک پروتئین بزرگ ساختاری هستند . در میکروسکوپ الکترونی ، شکل متفاوتی با سایر ویروس ها دارند.

کالیسی ویریده به ۴ گروه تقسیم می شود که عبارتند از : نوروویروس که شامل ویروس های نورواک است ؛ ساپوویروس، که شامل ویروس های شبه ساپورو است ؛ لاگوویروس ، ویروس بیماری هموراژیک خرگوش؛ وزی ویروس که شامل ویروس اگزانتم وزیکولار خوک کالیسی ویروس فلاین و ویروس های مارین هستند که در ماهی، وال و pinniped دیده می شوند.

دو جنس اول ویروس های انسانی هستند که قابل کشت نمی باشند . دو جنس آخر فقط سویه های حیوانی هستند و در شرایط آزمایشگاهی قابل کشت می باشند. ویروس بیماری هموراژیک خرگوش در سال ۱۹۹۵ در استرلیا به عنوان کنترل بیولوژیک جهت کاهش جمعیت خرگوش های وحشی مورد استفاده قرار گرفت. از نظر تاریخی ، ویروس نورواک به علت ظاهرش در میکروسکوپ الکترونی، ویروس های با ساختار گرد شناخته می شوند . سروتیپ های کالیسی ویروسی انسانی هنوز شناخته نشده است . چندین ژنوتیپ از نوروویروس ها مشاهده شده اند .

یافته های بالینی و تشخیص آزمایشگاهی

عامل نورواک به عنوان پاتوژن عمده ای در گاستروانتریت اپیدمیک بزرگسالان شناسایی شده است .

گاستروانتریت اپیدمی بدون علل باکتریایی، دارای خصوصیات زیر است :

فاقد پاتوژن های باکتریایی
با شروع سریع بروز بیماری و به دنبال آن بهبودی سریع و علائم تقریبا خفیف همراه می باشد .
طرح اپیدمیولوژی آن نظیر بیماری های کاملا مسری است که بدون توجه به سن و منطقه جغرافیایی خاص به سرعت انتشار می یابد.

اصطلاحات گوناگونی در مورد شیوع عفونت بکار رفته است ( نظیر گاستروانتریت ویروسی اپیدمی ، اسهال ویروسی ، بیماری استفراغ زمستانی ) که به تظاهرات بالینی آنها بستگی دارد .

دوره کمون بیماری گاستروانتریت ویروسی نورواک بطور متوسط ۲۴ تا ۴۸ ساعت است . شروع این بیماری سریع بوده و تظاهرات آن ۱۲ تا ۶۰ ساعت ادامه دارد . علائم بیماری به صورت صورت اسهال، تهوع، استفراغ ، تب مختصر، گرفتگی عضلات شکم ، سردرد و ضعف بروز می کند. ممکن است بیماری در دوران علامت دار، ناتوان کننده باشد . بیمار به ندرت در بیمارستان بستری می شود . هیچ عارضه ای از این بیماری گزارش نگردیده است .

تجربیات در افراد داوطلب نشان داده که ابتلا به ویروس نورواک با علائم بالینی همراه است . آنتی بادی به هنگام بیماری تولید شده و از عفونت مجدد با همان عامل، حداقل به مدت کوتاهی جلوگیری می نماید . ایمنی طولانی مدت با وجود آنتی بادی های سرم مقارن نمی باشد . برخی از داوطلبان بعد از دو سال با همان نوع ویروس، مجدد آلوده شده اند .

واکنش زنجیره پلی مراز با استفاده از ترنس کریپتاز معکوس ، رایج ترین روش برای مشاهده کلسی ویروس انسانی در نمونه های بالینی ( استفراغ و مدفوع ) و محیطی ( غذای آلوده و آب ) می باشد . به علت تفاوت ژنتیکی میان سویه های در گردش، انتخاب جفت پرایمر برای واکنش زنجیره پلی مراز، بسیار مهم است .

غالبا از میکروسکوپ الکترونی جهت مشاهده ذرات ویروس در نمونه های مدفوع استفاده می شود . با این حال ویروس های نورواک معمولا در غلظت پایین وجود دارند و تشخیص آنها مشکل است ؛ آنها باید توسط میکروسکوپ ایمونوالکترون تشخیص داده شوند .

از روش ایمنی سنجی الایزا که بر پایه ذرات شبه ویروسی نوترکیب هستند ، می توان پاسخ های آنتی بادی را مشاهده نمود . افزایش چهار برابری تیتر آنتی بادی IgG نشانه عفونمت حاد و فاز سرمی نقاهت است . با این حال واکنش گرهای ضروری، به صورت گسترده وجود ندارند و آنتی ژن ها قادر نیستند پاسخ هایی به تمام تیپ های آنتی ژنی ویروس نورواک را شناسایی کنند .

اپیدمیولوژی و ایمنی

کلسی ویروس های انسانی گستردگی جهانی دارند . ویروس های نورواک عامل عمده گاستروانتریت غیر باکتریال در ایالات متحده بوده و ۲۳ میلیون نفر را هر سال بیمار می کنند .

معمولا ویروس های با شروع اپیدمیک گاستروانتریت منتقله از آب ، غذا و صدف گزارش شده اند . تمام گروه های سنی ممکن است مبتلا شوند . همه گیرها در طول سال رخ می دهند و در طول فصول سرد افزایش نشان می دهند . بیشتر همه گیرها از طریق انتقال شخص به شخص و غذا ایجاد می شوند .

خصوصیت ویروس نورواک، دوز پایین عفونی ( کمی ذره ویروسی ) ، مقاومت نسبی در محیط و روش های متفاوت انتقال است . این ویروس در ppm10 کلرین و ۶۰ درجه سانتی گراد گرما زنده می ماند . همچنین در صدف های بخار پز شده می تواند زنده بماند.

انتقال مدفوعی – دهانی ، راه اصلی انتقال ویروس نورواک است . در طول یک دوره ۵ ساله در ایالت متحده ( ۱۹۹۶-۲۰۰۰ ) ، غذا عامل ۳۹ درصد از همه گیرهای گاستروانتریت ویروس نورواک، انتقال شخص به شخص ۱۲ درصد، انتقال از آب ۳ درصد و منابع ناشناخته ۱۸ درصد ، نقش داشتند .

همه گیرهای گاستروانتریت نورواک در شرایط متفاوتی رخ می دهد . در همان دوره پنج ساله ، ۳۹ درصد در رستوران ها ، ۲۹ درصد در خانه های پرستاری و بیمارستان ها ، ۱۲ درصد در مدرسه ها و مراکز مراقبت روزانه، ۱۰ درصد در مراکز تفریحی مثل کشتی های تفریحی و ۹ درصد در شرایط دیگر رخ دادند. در سال ۲۰۰۶ ، پس از طوفان عظیم کاترینا، شیوع یک نوروویروس در یک پناهگاه پرجمعیت در تگزاس مشاهده گردید .

هیچ روش خنثی سازی برای مطالعه ایمنی در آزمایشگاه موجود نیست . مطالعات عفونت آزمایشگاهی در داوطلبان نشان داد ۵۰ درصد بالغان به بیماری حساس هستند . آنتی بادی ویروس نورواک نسبت به آنتی بادی روتاویروس که در دوران کودکی حاصل می شود ، دیرتر به وجود می آید . در کشور های در حال توسعه ، بیشتر کودکان تا سن ۴ سالگی ، آنتی بادی ویروس را به دست می آورند .

درمان و کنترل

درمان نشانه ای است ، دوز پایین عفونت زایی ویروس ، باعث مسری شدن ویروس می شود . از آن جا که مدفوع با ویروس آلوده است ، باید در دفع آن مراقبت صورت بگیرد. شستن دست ها، انتشار ویروس را در خانواده یا موسسات درمانی کاهش می دهد. دقت در تهیه غذا اهمیت زیادی دارد ، چون همه گیرهای زیادی از راه غذا شیوع پیدا کرده است . با تصفیه آب آشامیدنی و استخرهای شنا ، می توان موارد عفونت ویروس نورواک را کاهش داد . واکسنی وجود ندارد .

آستروویروس ها

آستروویروس ها حدود ۲۸-۳۰ نانومتر قطر دارند و مشابه کالیسی ویروس ها هستند. این ویروس ها دارای RNAی تک رشته ای با پلاریته مثبت هستند که ۶٫۸ تا ۷٫۹ کیلو باز اندازه دارد . حداقل ۸ سروتیپ از ویروس های انسانی توسط روش های نوترالیزاسیون و IEM شناسایی شده اند . آستروویروس ها بیماری اسهالی ایجاد می کنند و در مقادیر بسیار بالا از مدفوع دفع می شوند .

آستروویروس ها توسط روش مدفوعی – دهانی از طریق غذا یا آب آلوده و یا از طریق شخص به شخص ، منتقل می شوند . این ویروس ها برای نوزادان و کودکان، سالمندان مقیم آسایشگاه ها و افراد نقص ایمنی پاتوژن محسوب می شوند. آنها ممکن است برای دوره های طولانی توسط بیماران نقص ایمنی دفع شوند .

پاسخ دهید