آزمایش دیگوکسین (شرایط نمونه گیری،روش انجام و تفسیر نتایج)

برای انجام آزمایش دیگوکسین شرایطی لازم است که باید رعایت گردد.قرص دیگوکسین از قدیمی‌ترین داروهای ضدآریتمی به‌شمار می‌رود و در درمان نارسایی قلبی و آریتمی فوق بطنی (به‌ویژه فیبریلاسیون دهلیزی) مصرف می‌شود و اثر کلی آن، تقویت قدرت عضلانی افراد مبتلا به نارسایی قلبی می‌باشد.
توجه داشته باشید که دیگوکسین فقط برای تسکین علایم بیماری مصرف شده و به هیچ وجه موجب علاج مشکل اصلی نمی‌شود.

شرایط نمونه گیری برای آزمایش دیگوکسین

نمونه را بیش از 12 ساعت پس ازمصرف دارو باید گرفت.
نیاز به ناشتایی نمی باشد.

نام اختصاری
DIG

سایر نام ها
دیگوکسین، Lanoxin

بخش مورد انجام
ایمونولوژی

نوع نمونه قابل اندازه گیری
سرم یا پلاسما (هپارینه یا EDTA دار)

حجم نمونه مورد نیاز
ml 1 – 0.5

ملاحظات نمونه گیری آزمایش دیگوکسین دیگوکسین

حداکثر 2 ساعت پس از نمونه گیری، نمونه خون را سانتریفیوژ کرده و سرم را جدا کنید.
به بیمار تذکر دهید 12 ساعت قبل از نمونه گیری از مصرف دارو اجتناب کنید.

موارد عدم پذیرش نمونه
همولیز شدید موجب رد نمونه می شود.

شرایط نگهداری آزمایش دیگوکسین دیگوکسین

نمونه در ◦c 4 به مدت 7 روز و در ◦c20- تا 6 ماه پایدار است.

کاربردهای بالینی آزمایش دیگوکسین

1- پایش درمان بیماران با نارسایی احتقانی قلب (CHF) و کاهش پاسخ دریچه های قلبی
2- ارزیابی سمیت دارو
روش ارجح : RIA
سایر روش ها : EIA ، FPIA

مقادیر طبیعی آزمایش دیگوکسین دیگوکسین
غلظت درمانی : ng/ml 2 – 0.5
غلظت دوز سمی: ng/ml 4 ≤
مقادیر مرجع برای بیماران کمتر از 16 سال تعیین نشده است.
غلظت دوز سمی در اطفال ممکن است بالاتر باشد.

تفسیر آزمایش دیگوکسین

محدوده درمانی برای دیگوسین در خون ng/ml 2 – 0.5 است. سطوح بالاتر از ng/ml 4ممکن است به طور بالقوه تهدید کننده حیات باشد.

عوامل مداخله گر در آزمایش دیگوکسین

مصرف داروهایی نظیر کلسترامین، متوکلوپرامید، نئومایسین، آنتی اسیدها، کائولین- پکتین باعث کاهش جذب دیگوکسین و کینیدین، وارپامیل، اسپیرنولاکتون، نیفیدیپین، کلیرانس دیگوکسین را کاهش خواهد داد.

افزایش دهنده های سرمی دیگوکسین عبارتند از ایبوپروفن، کینین، دیزوپیرامید و کاهش دهنده های سرمی دیگوکسین عبارتند از فنیل بوتازول، فنی توئین و ریفامپین.

توضیحات درباره آزمایش دیگوکسین

پاسخ بیماران به دارو در افراد مختلف متفاوت است. در اختلال عملکرد کلیوی دیگوسین در سرم تجمع می یابد.
در این آزمایش دیگوکسین با هر دو فرم باند شده و آزاد قابل اندازه گیری است. بنابراین در بیماران تحت درمان با digibind (قطعه درمانی آنتی بادی) مقادیر بالای دیگوسین مشاهده می شود.
فاکتورهای واکنشگر ایمنی شبه دیگوکسین ممکن ایت منجر به بالا رفتن کاذب دیگوکسین در نوزادان و بیماران پیشرفته کبدی و کلیوی گردد.
در بیماران تحت درمان با دوز بالای بیوتین ( 5 mg/day< ) جهت نمونه گیری حداقل 8 ساعت از آخرین مصرف بیوتین سپری شده باشد.

چه زمانی آزمایش دیگوکسین درخواست می گردد؟

سطح دیگوکسین باید کنترل شود چرا که این دارو دارای محدوده ایمنی کمی است. اگر سطح آن در خون پایین باشد، علائم ممکن است دوباره تکرار شود ولی اگر سطح آن بیش از حد بالا باشد، ممکن است سمیت رخ دهد. دوز دیگوکسین ممکن است بر اساس میزان اندازه گیری شده آن در خون تنظیم شود.

پزشکان متخصص قبل از شروع درمان سطح دیگوکسین خون بیمار را جهت تعیین دوز مناسب درمان اندازه گیری می کنند.
پس از شروع درمان با دیگوکسین حدود یک تا دو هفته طول می کشد تا سطح دیگوکسین در خون و قلب به مقدار پایداری برسد. و اندازه گیری سطح دیگوکسین در این زمان بهترین زمان برای نشان دادن این موضوع است که آیا فرد دوز مناسبی از دیگوکسین را دریافت کرده است یا خیر!

زمانیکه دوز درمان مشخص گردید پزشک متخصص در طی درمان میزان دیگوکسین را در خون بیمار در فواصل زمانی مشخص اندازه گیری می نماید تا دوز صحیح درمان را به دست آورد.

مطلب خواندنی:آزمایش پاپ اسمیر

ممکن است فرد بیمار دارو را مصرف نماید و علائم بیماری مانند آنچه در زیر به آن اشاره شده است را داشته باشد، که در این زمان نیاز به افزایش دوز دارو ممکن است کمک کننده باشد.

خستگی
تنگی نفس
تورم در دست و پا
تست ممکن است زمانی که فرد مصرف کننده دارو دارای علائم مسمومیت با دارو است نیز درخواست داده شود:
سرگیجه
بینایی تاریک یا دیدن هاله زرد یا سبز
استفراغ
اسهال
ضربان قلب نامنظم
تنفس دشوار
از دست دادن اشتها

تغییر در وضعیت سلامتی می تواند سطح دیگوکسین و توانایی آن در کنترل علائم را تحت تاثیر قرار دهد.

اطلاعات دیگر درباره این آزمایش

آزمایش دیگوکسین ممکن است در صورت لزوم تنظیم دوز درخواست گردد، زمانی که فرد تغییرات فیزیولوژیک را تجربه می کند ممکن است بر میزان دیگوکسین خون و اثربخشی آن تاثیر گذار باشد، به عنوان مثال، مشکلات کلیوی یا تیروئید، سرطان، بیماری معده یا روده.

برای نارسایی احتقانی قلب، محدوده ایده آل سطوح دیگوکسین در خون، که به عنوان محدوده درمان شناخته می شود، ممکن است بین 0.5 تا 0.8 نانوگرم در میلی لیتر باشد.

پاسخ هر فرد به داروها متفاوت است. بسیاری از عوامل، از جمله عملکرد کلیه و مصرف داروهای دیگر، ممکن است تاثیر گذار باشد.اگر نشانه های فرد بهبود نیافته و یا فرد در معرض عوارض جانبی قرار گیرد، ممکن است پزشک متخصص نیاز به تنظیم دوز دیگوکسین را با توجه به نیازهای آن فرد داشته باشد.

منبع

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.