بیماری‌ های حاد سالمندی را چاره نکرده‌ اند

بیمارستان نیو بریتانیا 10 بیمار خود را به طور دقیق در بخش جداگانه‌ ای زیر نظر دارد. بازدید کنندگان می‌ توانند صدای بی‌ وقفه نبض نمایشگرها و هوم دستگاه‌ های تنفسی را بشنوند. بیمارستان این واحد را با پنجره‌ هایی طراحی کرده تا بیماران بتوانند روز و شب را از هم تشخیص دهند، حتی برای آنهایی که نمی‌ توانند برای دیدن نور از پنجره سر خود را بچرخانند، روی سقف نماهایی از اقیانوس و جنگل تعبیه شده است.

ال.تی.سی.اچ

در نای همه این بیماران ابتدای ورود با استفاده از نوعی روش جراحی به نام «تراکوستومی» لوله‌های تنفسی وصل به دستگاه گذاشته می‌ شود و برخی از آنها دست‌ کم بخشی از روز از این دستگاه جدا می‌ شوند. به این بیمارستان‌ ها، بیمارستان‌ های مراقبت‌ های بلند مدت یا ال.تی.سی.اچ گفته می‌ شود و اغلب مورد استفاده بیمارانی قرار می‌ گیرد که از بخش مراقبت‌ های ویژه بیمارستان‌ های عادی مرخص شده‌ اند اما هنوز آنقدر بیمارند که نمی‌ توانند در خانه یا حتی آسایشگاه‌ ها اقامت کنند.

حدود 400 بیمارستان تخصصی از این نوع در آمریکا وجود دارد. برخی از آنها مستقل‌ اند و برخی نیز درون مجموعه‌ های بیمارستانی و اغلب متعلق به بخش خصوصی که پزشک هر روز بیمار را ویزیت می‌ کند و بیماران تحت درمان‌ های شدید قرار می‌ گیرند.

5 درصد از بیمارانی را که قرار بود به مدت 5 سال، از سال 2009 تا 2013 میلادی، در این بیمارستان‌ ها بستری شوند، مورد بررسی قرار گرفتند. آمارها نشان دادند تنها 45 درصد از این افراد بیش از یک سال زنده ماندند و نسبت آنهایی که بیش از 5 سال دوام آوردند، 1نفر از هر 5 نفر است.

محققان عقیده دارند آمار واقعی درمان‌ شدگان؛ یعنی افرادی که توانسته باشند به هوش و حواس دقیق و عملکرد مطلوب بازگردند، از این میزان هم کمتر است.

در یکی از این واحد‌ های بیمارستان خانمی بود که به دلیل انفیزم حاد (افزایش حجم حباب‌ های ریه همراه با از بین رفتن خاصیت ارتجاعی شش‌ ها) در 5 ماه 6 بار در بیمارستان بستری شده و بارها برای تنفس از دستگاه کمک گرفته و کمی بعد دوباره بهتر شده بود. به نظر کارشناسان، این قسمت از ماجرای درمان حتی برای آنها که خود از مسوولان نظام درمانی آمریکا هستند، پنهان است.

بیمارانی که در این قسمت طبقه‌ بندی می‌ شوند، بیماری‌ های متفاوتی دارند؛ از انواع شکستگی‌ ها گرفته تا خونریزی‌ های مغزی و بیماری‌ های ریوی. آنها بیماران سالمندی هستند که اغلب نمی‌ توانند در بیمارستان‌ های عادی بستری شوند.وضعیت بیماران جوان‌ تری که در دهه 6 زندگی خود هستند نسبت به آنهایی که جراحی تعویض مفصل شده‌ اند یا مشکلات شکستگی لگن دارند، بهتر است اما میان اینها هم افراد بیش از 80 سال عملکرد مطلوبی ندارند.

چند سال قبل دکتر «دنیلا لاماس»، متخصص مراقبت‌ های حیاتی در بوستون، از اصطلاح «آن جهانی» که برای این بیماران به کار برده می‌ شد، تعجب کرد. او در بررسی‌های خود از 50 بیمار بستری در بیمارستان‌ های مراقبت‌ های بلند مدت پرسش‌ های غیر پزشکی درباره ترس‌ ها، اهداف و ادراکاتشان پرسید.

بیماران کیفیت زندگی خود را بد توصیف کرده بودند. آنها از گرسنگی، تشنگی و دشواری در ایجاد ارتباط شکایت داشتند. دکتر «لاماس» می‌گوید: «آنها کسل بودند، نمی‌ توانستند حرکت کنند، احساس عمیق تنهایی و طردشدگی می‌ک ردند و خانواده‌ شان تحت فشار و اضطراب بود. اغلب این بیماران امیدوار بودند که روزی به زندگی قبلی خود برگردند و با دکتر خود درباره احتمال بدتر شدنشان صحبتی نکرده بودند.»

به نظر «لاماس»، وقتی آنها مردم را در مسیری قرار می‌دهند که امکان دستاوردی در آن نیست، رنج بی‌ دلیلی را بر آنها تحمیل می‌ کنند. می‌ شود بدون نا امید کردن مردم، آنها را با واقعیت روبرو کرد.

روزگاری بیمارستان های مراقبت‌ های بلند مدت سریع‌ تر از سایر بخش‌ های درمانی در آمریکا رشد کردند و تعداد آنها از 97 بیمارستان در سال 1992 میلادی به 388 بیمارستان در سال 2005 میلادی رسید.

زمانی که کارشناسان این‌ گونه توصیفش می‌کنند؛ «دوره‌ای با هزینه‌ های اضافی و پذیرش‌ های نامناسب»

پاسخ مدیکر، بیمه خدمات درمانی، به این رشد پرداخت‌ های دیر به دیر و معیارهای سفت و سخت برای تامین بودجه بود. برنامه‌ های اولویت‌ دار مدیکر نیز که کمتر بودجه‌ های بیمارستان‌ های مراقبت‌ های بلند مدت در آنها لحاظ شده بود، همگی به درآمد زایی این طرح لطمه زد، درنتیجه تعداد این بیمارستان‌ ها که بسته شدند، بیشتر از تعداد تاسیس‌ شده بود و انتظار می‌ رود تعداد بیشتری نیز در آینده بسته شوند.

توزیع این بیمارستان‌ ها در سطح کشور هم یکسان نیست و بیشتر به سیاست‌ های خاص ایالتی بستگی دارد. معیارهای کنونی سختگیرانه برای پذیرش این بیماران به این معنی است که آنها احتمالا بیمارتر خواهند شد و حتی امید به بهبود در آنها کمتر از نمونه‌ هایی است که دیده‌ ایم.

همه این شرایط ایجاب می‌کند که موضوع محل و نوع نگهداری بیمار بی‌ پرده و صریح بین خانواده‌ بیمار و پزشک و خود وی مطرح شود؛ بیمارستان عادی یا ال.تی.سی.اچ یا آسایشگاه‌ه ا و سرای سالمندان.

برخی پزشکان متخصص عقیده دارند بهتر است به طور دوره‌ای، مثلا هر 4 هفته یا 8 هفته یکبار، به بیمار و خانواده‌ اش مجال بررسی دوباره محل و نوع درمان را بدهیم.

منبع

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.