رابطه هورمون‌ های جنسی و قلب در سالمندان

کاهش هورمون‌ های جنسی بخشی طبیعی از روند سالمندی است اما داشتن احساس سر زندگی، حدت ذهنی و سلامت با افزایش سن، خواسته بسیاری از سالمندان است بنابراین جای تعجبی نیست که هورمون‌ درمانی به‌ وسیله شرکت‌ های دارویی به عنوان شیوه‌ ای برای بازیابی سر زندگی جوانی ابتدا در زنان و سال‌ های اخیر برای مران این‌ همه جالب توجه باشد. هورمون‌ درمانی سابقه‌ ای طولانی و بحث‌ برانگیز ازلحاظ تاثیر بر خطر دچار شدن به بیماری‌ های مزمن شایع هم دارد.

عوارض جانبی قلبی عروقی هورمون‌ درمانی در زنان و مردان

بیش از ۴۰ درصد زنان آمریکایی در دهه ۱۹۹۰ هورمون‌ درمانی می‌ شدند. برخی پزشکان به‌ طور مرتب برای اغلب بیماران زن در سنین بالا هورمون تجویز می‌ کردند چرا که یافته‌ های برخی مطالعه‌ های مشاهده‌ ای نشان داده بود هورمون‌ درمانی در زنان باعث حفاظت در برابر بیماری قلبی می‌ شود.

در آن زمان درباره اینکه آیا باید هورمون تجویز کرد یا نه بحثی نبود، بلکه زمان شروع هورمون‌ درمانی مورد بحث بود. این وضعیت در سال ۲۰۰۲ میلادی پس از انتشار نتایج بررسی شاخصی «ابتکار عمل سلامت زنان» که نشان داد هورمون‌ درمانی باعث حفاظت زنان در برابر بیماری قلبی نمی‌ شود، کاملا تغییر کرد.

درواقع، یافته‌ های این بررسی نشان داد هورمون‌ درمانی خطر بیماری قلبی را در زنان افزایش می‌ دهد. پس از انتشار این نتایج شمار زنانی که هورمون دریافت می‌ کردند، به‌شدت کاهش یافت. توصیه استاندارد در این مورد این شد که فقط زنان دچار علائم ناتوان‌ کننده یائسگی هورمون‌ درمانی شوند و هورمون با کمترین مقدار و برای کوتاه‌ ترین زمان ممکن تجویز شود.

هورمون‌ درمانی زنان:

گرچه اغلب زنان خیلی از علائم یائسگی آزار نمی‌ بینند، درصد کمی از آنها دچار گرفتگی‌ های مکرر و آزار دهنده می‌ شوند که خواب و کارکرد روزانه‌ شان را به هم می‌ زند.

اگر تغییرات شیوه زندگی به این زنان کمک نکند، هورمون‌ درمانی گزینه درمانی برای آنهاست، البته در صورتی‌ که در معرض خطر بالای دچار شدن به بیماری قلبی نباشند. بررسی‌ های جدید نشان می‌ دهد مصرف هورمون استروژن برای چند سال پس از یائسگی (که به‌طور میانگین در ۵۱ سالگی شروع می‌ شود) تغییرات عمده‌ای در رگ‌ های خونی ایجاد نمی‌ کند.

برای زنانی که نیاز به هورمون‌ درمانی دارند، تجویز هورمون از راه پوست از طریق برچسب‌ های کوچک پوستی نسبت به شکل قرص بهتر است چرا که احتمال کمتری دارد باعث خطر ایجاد لخته خون را بالا ببرد. زنانی که می‌ خواهند هورمون‌ درمانی انجام دهند، ابتدا باید به‌ وسیله پزشکشان ازلحاظ خطر بیماری قلبی بررسی شوند. کمترین دوز هورمون برای کوتاه‌ ترین مدت ممکن باید تجویز شود و بررسی‌ های سالانه به‌ وسیله پزشک انجام شود.

فراورده‌ های استروژن موضعی واژنی (کرم، شیاف و حلقه) که می‌ توانند خشکی واژن و احساس ناراحتی هنگام آمیزش جنسی را کاهش دهند، هم ظاهرا خطر بیماری قلبی-عروقی را افزایش نمی‌ دهند.

هورمون‌ درمانی مردان

میزان هورمون جنسی مردانه تستوسترون برخلاف هورمون جنسی زنانه استروژن ناگهان پایین نمی‌ آید، بلکه روند کاهشی تدریجی دارد که از میانه دهه دوم زندگی شروع می‌ شود اما گرایش‌ ها برای درمان با افت هورمون جنسی در مردان با افزایش سن شباهت‌ هایی با هورمون‌ درمانی زنان دارد.

درمان با تستوسترون فقط برای مردانی تایید شده که به علت اختلال بیضه، غده هیپوفیز یا مغز دچار کمبود تستوسترون خون هستند؛ یعنی دچار «هیپوگنادیسم» شده‌ اند.

علائم هیپوگنادیسم

این عارضه کاهش موی صورت و بدن و از بین رفتن توده عضلانی و نیز از دست رفتن میل جنسی، کاهش انرژی و افسردگی است. از حدود یک دهه پیش شرکت‌ های داروسازی شروع به بازاریابی هورمون‌ ها برای درمان علائم مبهم‌ تر همراه با افزایش سن در مردان کردند، درنتیجه تجویز تستوسترون اوج گرفت.

سازمان غذا و داروی آمریکا در سال ۲۰۱۵ میلادی پس‌از آنکه برخی بررسی‌ ها مصرف تستوسترون را با افزایش خطر حمله قلبی و سکته مغزی مرتبط کرد، هشدار درباره این خطر احتمالی را روی برچسب این فراورده هورمونی اضافه کرد. از آن زمان به بعد تجویز تستوسترون به‌ طور قابل‌ توجهی کاهش یافته است.

درواقع شواهد درباره اثر تستوسترون بر قلب متناقض بوده، به‌ طوری‌ که برخی بررسی‌ ها آثار سودمند یا بدون اثر بودن آن و برخی دیگر زیانبار بودن آن را نشان داده‌ اند.

در حال حاضر شواهد کافی برای داوری قاطع درباره اینکه تستوسترون خطر مشکلات قلبی عمده را افزایش می‌ دهد یا نه وجود ندارد اما تحقیقات در حال انجام ممکن است پاسخ را در چند سال آینده روشن کند.

تستوسترون

تستوسترون به‌ صورتی ژلی که به پوست زده می‌ شود، برچسب پوستی یا به‌صورت تزریقی تجویز می‌ شود.معمولا کاهش تستوسترون در مردان اندکی ناشی از چاقی و دیابت است و درمان این مشکلات همراه تغییرات شیوه زندگی ممکن است میزان تستوسترون را افزایش دهد و علائم ناشی از کمبود آن را برطرف کند.

با این حال مردانی که دچار اختلال کارکرد جنسی و خستگی هستند، ممکن است از پزشکانشان بخواهند میزان تستوسترون خونشان را اندازه بگیرند.

در مردان ۶۵ ساله و بالاتر که میزان تستوسترون خون پایین است (کمتر از ۳۰۰ میلی‌گرم در دسی‌ لیتر)، پژوهش‌ ها بیانگر آن است که درمان با تستوسترون می‌تواند میل و ارضای جنسی را بهبود ببخشد و همچنین اثر مثبتی بر سایر مشکلات مربوط به افزایش سن مانند کاهش تراکم استخوان و کم‌ خونی داشته باشد.

گرچه خطرات بالقوه درمان با تستوسترون هنوز کاملا شناخته ‌نشده، ممکن است تجویز آن در برخی مردان برای بهبود کیفیت زندگی ارزشش را داشته باشد.

منبع

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.