آزمایش مایع پریکارد (روش انجام و تفسیر نتایج)

دلایل افزایش مایع در فضای پریکارد شامل روندهای التهابی،بدخیمی و خونریزی می باشند از جمله عفونت های باکتریایی،ویروسی،قارچی،سل و ایدز،بیماری های خونی نئوپلاسم.

همچنین اورمی و لوپوس و بیماریهای روماتوئیدی نیز ممکن است منجر به افزایش مایع پریکارد شود.تشخیص با چهار روش ماکروسکوپی،میکروسکوپی،شیمیایی و میکروبشناسی امکان پذیر است.

آزمایشات ماکروسکوپی

مایع پریکارد طبیعی زرد کم رنگ و ضفاف است.عفونت یا بدخیمی معمولا موجب کدورت مایع می شود.

آزمایشات میکروسکوپی

افزایش تعداد لکوسیت ها به بیش از 10000 در میکرولیتر احتمال عفونت چرکی یا سلی و نیز بدخیمی را مطرح می کند،گر چه در همین شرایط ممکن است تعداد لکوسیت ها کمتر از 10000 هم باشد.

درست است که شمارش افتراقی ارزش چندانی ندارد،ولی همیشه باید یک گسترش رنگ آمیزی شده مورد بررسی قرار بگیرد.تشخیص سلول های متاستاتیک معمولا کار دشواری نیست.

آزمایشات میکروبشناسی

رنگ آمیزی گرم و کشت در محیط های روتین و در صورت درخواست پزشک رنگ آمیزی اسید فست و کشت در محیط لونشتاین جانسون انجام می شود.

آزمایشات شیمیایی

پروتئین:سنجش پروتئین ارزش کمی در تشخیص افتراقی مایع پریکارد دارد.
گلوکز:گلوکز مایع پریکارد در عفونتهای باکتریال،سلی و مایعات ناشی از رماتیسم و بدخیمی ممکن است به زیر 40 میلیگرم نزول کند.
چربی ها:در افتراق شیل و شیل کاذب اندازه گیری آنها کاربرد دارد.
PH:در مایعات چرکی و یا روماتیسمی ممکن است شدیدا کاهش یابد (زیر 7.1).در بدخیمی،اورمی،سل و علل ناشناخته دیگر کاهش متوسط PH دیده می شود.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.