کور رنگی (علائم و نشانه ها،راه های پیشگیری و درمانی)

کور رنگی عدم توانایی تشخیص رنگ ها است که به دلیل مشکل رنگدانه های حساس به رنگ در چشم ایجاد می شود. اکثریت کسانی که مبتلا به کور رنگی هستند، نمی توانند بین رنگ قرمز و سبز تمایز قائل شوند. برای برخی از افراد مبتلا به این بیماری نیز تشخیص زرد و آبی دشوار است، گرچه این نوع کوررنگی رواج کمتری دارد.

دامنه این بیماری می تواند از خفیف تا شدید باشد. اگر شما کاملاً کور رنگ (کوررنگي مطلق) باشید، تنها رنگهای خاکستری یا سیاه و سفید را می توانید ببینید. با این حال، این وضعیت بسیار نادر است. اغلب افراد مبتلا به کوررنگی رنگ های زرد، خاکستری، بژ را به جای قرمز، سبز و سبز آبی می بینند.

کور رنگی در مردان شایع تر است. گر چه بیشتر احتمال دارد که زنان کروموزوم معیوب مسئول کور رنگی منتقل کنند، اما مردان با احتمال بیشتری آن را به ارث می برند. به گزارش انجمن بینایی سنجی آمریکا، نزدیک به هشت درصد از مردان سفید پوست با کور رنگی متولد می شوند و تنها 0.5 درصد از زنان کور رنگی ارثی دارند.

انواع کور رنگی

سه نوع اصلی کوررنگی وجود دارد. در نوع اول، فرد نمی تواند تفاوت بین رنگ قرمز و سبز را تشخیص دهد. در نوع دوم شخص نمی تواند بین زرد و آبی تمایز قائل شود. نوع سوم که کوررنگي مطلق يا کوررنگي کامل نامیده می شود، فرد مبتلا به این نوع کور رنگي نمی تواند هیچ رنگی را ببیند و همه چیز را خاکستری یا سیاه و سفید می بیند. این نوع کور رنگی نادرتر از دو نوع اول است.

کوررنگی ارثی در مقابل کوررنگی اکتسابی

کوررنگی را می توان به دو دسته ی ارثی و اکتسابی نیز تقسیم کرد. کوررنگی ارثی شیوع بیشتری دارد و به علت یک نقص ژنتیکی ایجاد می شود. اگر یکی اعضای خانواده فرد به کوررنگی مبتلا باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که این بیماری به او نیز منتقل شود.

کوررنگی اکتسابی در مراحل بعدی زندگی به وجود می آید و مردان و زنان را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد. بیماری هایی که بر عصب بینایی یا شبکیه چشم اثر می گذارند می توانند موجب کوررنگی اکتسابی شوند. به همین دلیل اگر در مشاهده رنگ ها تغییری ایجاد شد حتما به پزشکتان اطلاع دهید؛ چرا که ممکن است علت زمینه ای مشکلات دیگری باشد.

چه عواملی باعث کوررنگی می شود؟

چشم دارای سلول های عصبی ای به نام مخروط است که به شبکیه چشم- لایه ای بافت حساس به نور که در پشت چشم قرار دارند- اجازه می دهند، رنگ ها را ببیند. سه نوع مختلف از سلولهای مخروطی طول موج های مختلف نور را جذب می کنند. هر کدام از سلول های مخروطی به یک رنگ واکنش نشان می دهند و برای تشخیص آن اطلاعات را به مغز می فرستند. اگر یک یا چند سلول مخروطی در شبکیه چشم آسیب دیده و یا وجود نداشته باشد، فرد در دیدن آن رنگ دچار مشکل خواهد شد.

وراثت

مشکل در دید رنگ ها اکثراً ارثی است و معمولاً از مادر به پسر منتقل می شود. کوررنگی منجر به نابینایی یا ایجاد مشکل چشمی نمی شود. به گفته انسیتو ملی سلامت این مسئله در زنان بسیار نادر است، اما یک نفر از هر ده مرد به درجه ای از کوررنگی دچار هستند.

بیماری

همچنین ممکن است کوررنگی نتیجه بیماری یا آسیب به شبکیه چشم باشد. در گلوکوم، فشار داخلی چشم (فشار داخل چشم) بسیار بالا است. فشار، به عصب بینایی –که سیگنال ها را از چشم به مغز منتقل می کنند- آسیب وارد می کند. در نتیجه، توانایی شما برای تشخیص رنگها ممکن است کاهش یابد.
دژنراسیون ماکولا و رتینوپاتی دیابتی باعث آسیب به شبکیه چشم می شوند و می توانند به کوررنگی و در برخی موارد نابینایی منجر شوند.

اگر مبتلا به آب مروارید باشید، عدسی چشم شما به تدریج از شفاف به مات تغییر خواهد کرد. در نتیجه دید رنگی شما ممکن است کاهش پیدا کند.

بیماری های دیگری که می توانند روی بینایی تاثیر بگذارند، عبارتند از: دیابت، پارکینسون، آلزایمر و ام اس

داروها

داروها می توانند در دید رنگ ها تغییر ایجاد کنند. داروهای ضد روان پریشی مانند کلروپرومازین (تورازین) و تیوریدازین (ملاریل) ممکن است چنین تاثیری داشته باشند.

آنتی بیوتیک اتامبوتول (میامبوتل) که برای درمان سل استفاده می شود، ممکن است باعث مشکلات عصب بینایی شده و در دیدن بعضی رنگ ها اختلال ایجاد کند.
برخی از داروهای قلب و فشار خون و همچنین داروهایی که برای اختلالات عصبی تجویز می شوند، ممکن است فرد را در معرض خطر ابتلا به کوررنگی قرار دهند.

به گفته انسیتو ملی سلامت، هیدروکسی کلروکین (Plaquenil) می تواند بر دید رنگی تاثیر بگذارد. این دارو برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می شود. به همین دلیل نباید داروها را به طور خودسرانه مصرف کرد.

عوامل دیگر

عوامل دیگری نیز ممکن است باعث کور رنگی شوند. یکی از این عوامل، کهنسالی است. با بالا رفتن سن ممکن است به تدریج کوررنگی و از دست دادن بینایی اتفاق بیفتد. همچنین مواد شیمیایی سمی مانند استایرن (که در برخی مواد پلاستیکی وجود دارد) می تواند باعث از بین رفتن دید رنگی شود.

نشانه های کوررنگی

شایع ترین علامت کوررنگی تغییر در بینایی است. برای مثال فرد ممکن است نتواند چراغ قرمز و سبز را از هم تشخیص دهد. رنگ ها ممکن است کمرنگ تر از قبل به نظر برسند. فام های مختلف از یک رنگ ممکن است یکی به نظر برسند.

کوررنگی معمولاً در سنین پایین تشخیص داده می شود. در بعضی افراد تشخیص دیرتر صورت می گیرد، زیرا فرد ممکن است رنگ ها را با اشیاء خاصی مرتبط کرده و از آن طریق متوجه آنها شود. مثلاً او می داند علف ها سبز رنگ هستند؛ بنابراین رنگی را که در علف ها می بیند سبز خطاب می کند. اگر علائم بسیار خفیف باشد فرد ممکن است اصلاً متوجه نشود که قادر به تشخیص بعضی از رنگ ها نیست.

اگر به وجود کوررنگی در خود یا فرزندتان مشکوک شدید حتما با یک پزشک مشورت کنید.

کنار آمدن با کوررنگی

اگر کوررنگی در نتیجه یک بیماری یا آسیب دیدگی رخ دهد، درمان علت زمینه ای ممکن است به بهبود تشخیص رنگ ها کمک کند.
با این حال، هیچ درمانی برای کوررنگی ارثی وجود ندارد. چشم پزشک شما ممکن است عینک و یا لنز تماسی رنگی که می تواند برای تمایز رنگ های مختلف مفید باشد، را برای شما تجویز کند.

افرادی که کوررنگ هستند، اغلب آگاهانه تکنیک های خاصی را برای سهولت زندگی به کار می برند. به عنوان مثال، ترتیب چراغ های راهنمایی را به خاطر می سپارند تا در رانندگی با مشکل مواجه نشوند. بعضی برنامه های نرم افزاری میتوانند رنگ های کامپیوتر افراد کوررنگ را تبدیل به رنگ هایی قابل مشاهده برای آنها کند.

منبع

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.