پائین افتادگی رحم (علت و علائم،درمان و مراقبت ها)

رحم در لگن توسط رباط های محکم و متعددی در جای خود در بالاترین قسمت مهبل نگه داشته می شود. پس از زایمان های پی در پی و به دلیل کشش زیاد رباط ها و شل شدن عضلات پائین لگن و اطراف مهبل، رحم بتدریج به طرف پائین سقوط می کند و با هر نوع زور زدن به داخل مهبل رانده می شود.

در موارد شدید گاهی رحم در این حالات از مهبل بیرون آمده و دهانه آن دیده می شود. این حالت بیشتر در بانوان مسن بروز می کند و با توجه به کم شدن تعداد زایمان ها، خیلی کمتر از گذشته دیده می شود.

پائین افتادگی درجات مختلفی دارد. شدیدترین آن وقتی است که تنه رحم کاملا از مهبل خارج شود. در اکثر موارد پائین افتادگی رحم با سیستوسل و رکتوسل همراه است و در موارد شدید ممکن است به دلیل بیرون آمدن مکرر، مخاصر مهبل زخم گردد.

علایم بیماری پائین افتادگی رحم

بیمار پیوسته احساس می کند که چیزی از مهبل او می خواهد خارج شود و در مراحل پیشرفته مثلا درجه سوم ، بیرون آمدن رحم را بوضوح به چشم می بیند. گاهی اوقات پائین افتادگی رحم همراه با بی اختیاری یا حبس شدن ادرار است .

به عبارت دیگر به علت پائین افتادگی شدید، به هنگام ادرار کردن محتویات مثانه کاملا خارج نمی شود و قسمتی از ادرار در آن باقی می ماند. این حالت به نوبه خود منشا بروز عفونت ادرار است و سیر بالا رونده عفونت به کلیه های بیمار صدمه می زند.

در معاینه، پزشک بیمار را وادار به زور شدن و فشار می نماید. چنانچه پائین افتادگی وجود داشته باشد بوضوح قابل تشخیص است.

توصیه ها جهت پیشگیری

به منظور پیشگیری حتی الامکان باید از آبستنی و زایمان های متعدد جلوگیری کرد که راه آن استفاده از روش های پیشگیری است. همچنین نحوه انجام زایمان توسط پزشک نیزحائز اهمیت است.

زایمان هایی که بدون برش دهانه مهبل و همراه زور ورزی شدید صورت می گیرد مخصوصا اگر جنین درشت باشد صدمات جبران ناپذیری به ساختمان مهبل وارد آورده و محصول آن پس از مدتی پائین افتادگی رحم می باشد.

البته پرولابس رحم در بانوانی که هرگز زایمان نکرده اند نیز گاهی دیده می شود و بیشتر در افرادی که فوق العاده لاغر هستند و بدن آنها از عضلات خوبی برخوردار نیست نیز به چشم می خورد.

درحال حاضر خوشبختانه به دلیل پیشرفت برنامه های تنظیم خانواده و جلوگیری از زایمانها متعدد پرولابس رحم بندرت مشاهده می گردد. بخصوص در مواردی که بانوان مایل به زایمان طبیعی نیستند و حاملگی را با سزارین خاتمه می دهند، پرولابس رحم به ندرت مشاهده می شود.

لازم به ذکر است که چنانچه زایمان طبیعی زیر نظر متخصصین مجرب انجام گیرد به هیچ وجه موجب پائین افتادگی رحم نخواهد شد. بنابراین درخواست سزارین یک امر نابجا بوده و با موازین علمی مطابقت ندارد و نگرانی های بیمار در مورد عوارض زایمان طبیعی یک ترس بی جاست.

معالجه افتادگی رحم

درمان افتادگی رحم عمل جراحی است. تکنیک های جراحی از راه مهبل است و می توان با ترمیم بافت های مهبل و میان دو راه، رحم را بالا کشید وپائین افتادگی را از بین برد، ولی در بانوان مسن بهترین روش درمان، زهدان برداری از راه مهبل است.

در این عمل نیاز به برش شکم و باز کردن آن وجود ندارد و علاوه بر اینکه پائین افتادگی رحم معالجه خواهد شد، ترمیم سیستوسل و رکتوسل نیز هم زمان انجام می شود. عمل مخصوصا نزد بانوان مسن نتایج بسیار رضایت بخش دارد. پس از عمل بیماران بسرعت دوران نقاهت را سپری نموده و از نتیجه آن بسیار راضی خواهند بود.

در روشهایی که جراحی از طریق شکم صورت می گیرد، موفقیت چندانی حاصل نمی شود و عمل با عوارض و درد و ناراحتی بیشتر همراه است.

عوارض عمل پرولابس رحم

در درجه اول مانند همه اعمال جراحی، خونریزی ممکن است در طول عمل جراحی یا بعد از آن اتفاق بیفتد. بنابراین بهتر است احتیاط کرده قبل از عمل خون هم گروه بیمار در دسترس باشد. هرچند معمولا کمتر نیاز به تزریق خون پیدا می شود ممکن است خونریزی پس از عمل اتفاق بیفتد که باید با عمل مجدد کاملا کنترل گردد.

گاهی اوقات خونریزی آنچنان شدید نیست که اقدام فوری را لازم داشته باشد بلکه خون در لابلای بافت ها جمع شده و به صورت « هماتوم » یا تجمع خون در محل عمل جراحی در آید که چند روز پس از عمل از محل بخیه های داخل مهبل می شود.

دوم: عفونت یا التهاب ناحیه عمل است. این حالت نیز در حال حاضر خوشبختانه قابل درمان است و در موارد نادر می تواند موجب تجمع چرک در لگن شود که به آن آبسه لگن می گویند و باید حتما تخلیه گردد.

عارضه سوم

صدمه به مثانه و یا حالب( اورتر) در حیت عمل جراحی است که بعدا آثار آن بروز می کند. اگر جراح در حین عمل از آن آگاهی پیدا کند چندان مهم نیست و می تواند فورا اقدام به ترمیم آن نماید و مشکلی برای بیمار ایجاد نخواهد کرد. ولیکن اگر عارضه صدمه به مثانه از دید جراح در زمان عمل پنهان بماند و در هنگام نقاهت خود را آشکار سازد مشکل نسبتا جدی تری ایجاد می کند.

در این حالت بین مثانه و مهبل سوراخی به وجود می آید که « فیستول» نامیده می شود و سبب نشت دایمی ادرار از مهبل می گردد و مشکلات عدیده ای را برای بیمار به وجود می آورد. این فیستول ها را باید با فاصله یکی دو ماه از جراحی اول ترمیم نمود.

چهارم : عارضه تنگی مهبل است که مخصوصا نزد بیماران نسبتا جوان تر که هنوز فعالیت جنسی دارند حائز اهمیت خاصی است و باید پیوسته مورد توجه جراحان قرار گیرد.

پنجم: در بیماران مسن مخصوصا سیگاری امکان التهاب ریه ها را باید جدی گرفت و بدان توجه کرد؛ زیرا این بیماران به علت کهولت و ناتوانی قادر به حرکت سریع بعد از عمل نیستند و ممکن است دچار این عارضه گردند.

ششم 

ایجاد لخت در سیاهرگ هاست که خوشبختانه در کشور ما کمتر اتفاق می افتد.

دوران نقاهت پس از عمل زهدان برداری از راه مهبل کوتاه است و اگر با عوارضی همراه نباشد بیماران می توانند پس از گذشت دو تا سه روز از بیمارستان مرخص شوند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.